Σάββατο, Αυγούστου 19, 2017

Η λογοτεχνία του τρόμου στη Βικτωριανή περίοδο: ένα κλασικό διήγημα

John Charrington's Wedding (1891)
by Edith Nesbit*
No one ever thought that May Forster would marry John Charrington; but he thought differently, and things which John Charrington intended had a queer way of coming to pass. He asked her to marry him before he went up to Oxford. She laughed and refused him. He asked her again next time he came home. Again she laughed, tossed her dainty blonde head and again refused. A third time he asked her; she said it was becoming a confirmed bad habit, and laughed at him more than ever.
John was not the only man who wanted to marry her: she was the belle of our village coterie, and we were all in love with her more or less; it was a sort of fashion, like masher collars or Inverness capes. Therefore we were as much annoyed as surprised when John Charrington walked into our little local Club -- we held it in a loft over the saddler's, I remember -- and invited us all to his wedding.
'Your wedding?'
'You don't mean it?'
'Who's the happy pair? When's it to be?'
John Charrington filled his pipe and lighted it before he replied. Then he said:
'I'm sorry to deprive you fellows of your only joke -- but Miss Forster and I are to be married in September.'
'You don't mean it?'
'He's got the mitten again, and it's turned his head.'
'No,' I said, rising, 'I see it's true. Lend me a pistol, someone -- or a first-class fare to the other end of Nowhere. Charrington has bewitched the only pretty girl in our twenty-mile radius. Was it mesmerism, or a love-potion, Jack?'
'Neither, sir, but a gift you'll never have -- perseverance -- and the best luck a man ever had in this world.'
There was something in his voice that silenced me, and all chaff of the other fellows failed to draw him further.
The queer thing about it was that when we congratulated Miss Forster, she blushed and smiled and dimpled, for all the world as though she were in love with him, and had been in love with him all the time. Upon my word, I think she had. Women are strange creatures.
We were all asked to the wedding. In Brixham everyone who was anybody knew everybody else who was anyone. My sisters were, I truly believe, more interested in the trousseau than the bride herself, and I was to be best man. The coming marriage was much canvassed at afternoon tea-tables, and at our little Club over the saddler's, and the question was always asked, 'Does she care for him?'
I used to ask that question myself in the early days of their engagement, but after a certain evening in August I never asked it again. I was coming home from the Club through the churchyard. Our church is on a thyme-grown hill, and the turf about it is so thick and soft that one's footsteps are noiseless.

I made no sound as I vaulted the low lichened wall, and threaded my way between the tombstones. It was at the same instant that I heard John Charrington's voice, and saw her. May was sitting on a low flat gravestone, her face turned towards the full splendor of the western sun. Its expression ended, at once and for ever, any question of love for him; it was transfigured to a beauty I should not have believed possible, even to that beautiful little face.
John lay at her feet, and it was his voice that broke the stillness of the golden August evening.
'My dear, my dear, I believe I should come back from the dead if you wanted me!'
I coughed at once to indicate my presence, and passed on into the shadow fully enlightened.
The wedding was to be early in September. Two days before I had to run up to town on business. The train was late, of course, for we are on the South-Eastern, and as I stood grumbling with my watch in my hand, whom should I see but John Charrington and May Forster. They were walking up and down the unfrequented end of the platform, arm in arm, looking into each other's eyes, careless of the sympathetic interest of the porters.
Of course I knew better than to hesitate a moment before burying myself in the booking-office, and it was not till the train drew up at the platform, that I obtrusively passed the pair with my Gladstone, and took the corner in a first-class smoking-carriage. I did this with as good an air of not seeing them as I could assume. I pride myself on my discretion, but if John were travelling alone I wanted his company. I had it.
'Hullo, old man,' came his cheery voice as he swung his bag into my carriage; 'here's luck; I was expecting a dull journey!'
'Where are you off to?' I asked, discretion still bidding me turn my eyes away, though I saw, without looking, that hers were red-rimmed.
'To old Branbridge's,' he answered, shutting the door and leaning out for a last word with his sweetheart.
'Oh, I wish you wouldn't go, John,' she was saying in a low, earnest voice. 'I feel certain something will happen.'
'Do you think I should let anything happen to keep me, and the day after tomorrow our wedding day?'
'Don't go,' she answered, with a pleading intensity which would have sent my Gladstone onto the platform and me after it. But she wasn't speaking to me. John Charrington was made differently: he rarely changed his opinions, never his resolutions.
He only stroked the little ungloved hands that lay on the carriage door.
'I must, May. The old boy's been awfully good to me, and now he's dying I must go and see him, but I shall come home in time for ----' the rest of the parting was lost in a whisper and in the rattling lurch of the starting train.
'You're sure to come?' she spoke as the train moved.
'Nothing shall keep me,' he answered; and we steamed out. After he had seen the last of the little figure on the platform he leaned back in his corner and kept silence for a minute.
When he spoke it was to explain to me that his godfather, whose heir he was, lay dying at Peasmarsh Place, some fifty miles away, and had sent for John, and John had felt bound to go.
'I shall be surely back tomorrow,' he said, 'or, if not, the day after, in heaps of time. Thank heaven, one hasn't to get up in the middle of the night to get married nowadays!'
'And suppose Mr Branbridge dies?'
'Alive or dead I mean to be married on Thursday!' John answered, lighting a cigar and unfolding The Times.
At Peasmarsh station we said 'goodbye', and he got out, and I saw him ride off; I went on to London, where I stayed the night.
When I got home the next afternoon, a very wet one, by the way, my sister greeted me with:
'Where's Mr Charrington?'
'Goodness knows,' I answered testily. Every man, since Cain, has resented that kind of question.
'I thought you might have heard from him,' she went on, 'as you're to give him away tomorrow.'
'Isn't he back?' I asked, for I had confidently expected to find him at home.
'No, Geoffrey,' my sister Fanny always had a way of jumping to conclusions, especially such conclusions as were least favourable to her fellow-creatures -- 'he has not returned, and, what is more, you may depend upon it he won't. You mark my words, there'll be no wedding tomorrow.'
My sister Fanny has a power of annoying me which no other human being possesses.
'You mark my words,' I retorted with asperity, 'you had better give up making such a thundering idiot of yourself. There'll be more wedding tomorrow than ever you'll take the first part in.' A prophecy which, by the way, came true.
But though I could snarl confidently to my sister, I did not feel so comfortable when late that night, I, standing on the doorstep of John's house, heard that he had not returned. I went home gloomily through the rain. Next morning brought a brilliant blue sky, gold sun, and all such softness of air and beauty of cloud as go to make up a perfect day. I woke with a vague feeling of having gone to bed anxious, and of being rather averse to facing that anxiety in the light of full wakefulness.
But with my shaving-water came a note from John which relieved my mind and sent me up to the Forsters with a light heart.
May was in the garden. I saw her blue gown through the hollyhocks as the lodge gates swung to behind me. So I did not go up to the house, but turned aside down the turfed path.
'He's written to you too,' she said, without preliminary greeting, when I reached her side.
'Yes, I'm to meet him at the station at three, and come straight on to the church.'
Her face looked pale, but there was a brightness in her eyes, and a tender quiver about the mouth that spoke of renewed happiness.
'Mr Branbridge begged him so to stay another night that he had not the heart to refuse,' she went on. 'He is so kind, but I wish he hadn't stayed.'
I was at the station at half past two. I felt rather annoyed with John. It seemed a sort of slight to the beautiful girl who loved him, that he should come as it were out of breath, and with the dust of travel upon him, to take her hand, which some of us would have given the best years of our lives to take.
But when the three o'clock train glided in, and glided out again having brought no passengers to our little station, I was more than annoyed. There was no other train for thirty-five minutes; I calculated that, with much hurry, we might just get to the church in time for the ceremony; but, oh, what a fool to miss that first train! What other man could have done it?
That thirty-five minutes seemed a year, as I wandered round the station reading the advertisements and the timetables, and the company's bye-laws, and getting more and more angry with John Charrington. This confidence in his own power of getting everything he wanted the minute he wanted it was leading him too far. I hate waiting. Everyone does, but I believe I hate it more than anyone else. The three thirty-five was late, of course.
I ground my pipe between my teeth and stamped with impatience as I watched the signals. Click. The signal went down. Five minutes later I flung myself into the carriage that I had brought for John.
'Drive to the church!' I said, as someone shut the door. 'Mr Charrington hasn't come by this train.'
Anxiety now replaced anger. What had become of the man? Could he have been taken suddenly ill? I had never known him have a day's illness in his life. And even so he might have telegraphed. Some awful accident must have happened to him. The thought that he had played her false never -- no, not for a moment -- entered my head. Yes, some thing terrible had happened to him, and on me lay the task of telling his bride. I almost wished the carriage would upset and break my head so that someone else might tell her, not I, who -- but that's nothing to do with this story.
It was five minutes to four as we drew up at the churchyard gate. A double row of eager onlookers lined the path from lych-gate to porch. I sprang from the carriage and passed up between them. Our gardener had a good front place near the door. I stopped.
'Are they waiting still, Byles?' I asked, simply to gain time, for of course I knew they were by the waiting crowd's attentive attitude.
'Waiting, sir? No, no, sir; why, it must be over by now.'
'Over! Then Mr Charrington's come?'
To the minute, sir; must have missed you somehow, and I say, sir,' lowering his voice, 'I never see Mr John the least bit so afore, but my opinion is he's been drinking pretty free. His clothes was all dusty and his face like a sheet. I tell you I didn't like the looks of him at all, and the folks inside are saying all sorts of things. You'll see, something's gone very wrong with Mr John, and he's tried liquor. He looked like a ghost, and in he went with his eyes straight before him, with never a look or a word for none of us: him that was always such a gentleman!'
I had never heard Byles make so long a speech. The crowd in the churchyard were talking in whispers and getting ready rice and slippers to throw at the bride and bridegroom. The ringers were ready with their hands on the ropes to ring out the merry peal as the bride and bridegroom should come out.
A murmur from the church announced them; out they came. Byles was right. John Charrington did not look himself. There was dust on his coat, his hair was disarranged. He seemed to have been in some row, for there was a black mark above his eyebrow. He was deathly pale. But his pallor was not greater than that of the bride, who might have been carved in ivory -- dress, veil, orange blossoms, face and all.
As they passed out the ringers stooped -- there were six of them -- and then, on the ears expecting the gay wedding peal, came the slow tolling of the passing bell.
A thrill of horror at so foolish a jest from the ringers passed through us all. But the ringers themselves dropped the ropes and fled like rabbits out into the sunlight. The bride shuddered, and grey shadows came about her mouth, but the bridegroom led her on down the path where the people stood with the handfuls of rice; but the handfuls were never thrown, and the wedding bells never rang. In vain the ringers were urged to remedy their mistake: they protested with many whispered expletives that they would see themselves further first.
In a hush like the hush in the chamber of death the bridal pair passed into their carriage and its door slammed behind them.
Then the tongues were loosed. A babel of anger, wonder, conjecture from the guests and the spectators.
'If I'd seen his condition, sir,' said old Forster to me as we drove off, 'I would have stretched him on the floor of the church, sir, by heaven I would, before I'd have let him marry my daughter!'
Then he put his head out of the window.
'Drive like hell,' he cried to the coachman; 'don't spare the horses.'
He was obeyed. We passed the bride's carriage. I forbore to look at it, and old Forster turned his head away and swore. We reached home before it.
We stood in the doorway, in the blazing afternoon sun, and in about half a minute we heard wheels crunching the gravel. When the carriage stopped in front of the steps old Forster and I ran down.
'Great heaven, the carriage is empty! And yet ----'
I had the door open in a minute, and this is what I saw . . .
No sign of John Charrington; and of May, his wife, only a huddled heap of white satin lying half on the floor of the carriage and half on the seat.
'I drove straight here, sir,' said the coachman, as the bride's father lifted her out; 'and I'll swear no one got out of the carriage.'
We carried her into the house in her bridal dress and drew back her veil. I saw her face. Shall I ever forget it? White, white and drawn with agony and horror, bearing such a look of terror as I have never seen since except in dreams. And her hair, her radiant blonde hair, I tell you it was white like snow.

As we stood, her father and I, half mad with the horror and mystery of it, a boy came up the avenue -- a telegraph boy. They brought the orange envelope to me. I tore it open.
Mr Charrington was thrown from the dogcart on his way to the station at half past one. Killed on the spot!
And he was married to May Forster in our parish church at half past three, in presence of half the parish.
'I shall be married, dead, or alive!'
What had passed in that carriage on the homeward drive? No one knows -- no one will ever know. Oh, May! oh, my dear!
Before a week was over they laid her beside her husband in our little churchyard on the thyme-covered hill -- the churchyard where they had kept their love-trysts.
Thus was accomplished John Charrington's wedding.


Αποτέλεσμα εικόνας για Edith Nesbit*Edith Nesbit - Wikipedia


Ίντιθ Νέσμπιτ : "Ο Γάμος του Τζον Τσάρινγκτον" (1891)
 Απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης

Ο Τζον είναι ένας ερωτευμένος  άνδρας που κερδίζει
το χέρι της πιο όμορφης γυναίκας της πόλης, της Μέι, ύστερα  από αμέτρητες αρνήσεις της . Ορκίζεται ότι θα είναι στην ώρα του  για  το γάμο στην εκκλησία,  πριν αναχωρήσει για ένα σύντομο ταξίδι.
Η παρατεταμένη  όμως απουσία του εμβάλλει σε ανησυχίες
τους οικείους του  για το αν θα κρατήσει την υπόσχεσή του.
Τελικά, ο Τζον θα εμφανιστεί στην εκκλησιά και το μυστήριο θα τελεστεί κανονικά. Όμως , όταν ο γαμπρός θα σκύψει να φιλήσει τη νύφη , θα συμβεί κάτι τρομαχτικό...

Κανείς ποτέ δε σκέφτηκε ότι η Μέι Φόρστερ θα παντρευόταν τον Τζον Τσάρινγκτον. Εκείνος όμως είχε διαφορετική γνώμη και τα πράγματα που είχε στον νου του επρόκειτο να γίνουν με έναν αλλόκοτο τρόπο. Είχε ζητήσει να τον παντρευτεί πριν πάει να σπουδάσει στην Οξφόρδη. Αυτή γέλασε και αρνήθηκε. Της έκανε πρόταση ξανά την επόμενη φορά που γύρισε. Και πάλι γέλασε, τίναξε με χάρη το όμορφο ξανθό της κεφαλάκι και εκ νέου αρνήθηκε. Την τρίτη φορά που της πρότεινε, αυτή του είπε πως του είχε ριζώσει ένα κακό συνήθειο, και τη φορά αυτή γέλασε περισσότερο από τις άλλες φορές.

Ο Τζον δεν ήταν ο μοναδικός άντρας που ήθελε να την παντρευτεί. Η Μέι ήταν η Ωραία ανάμεσα στις κοπέλες του χωριού, και λίγο πολύ όλοι μας την είχαμε ερωτευτεί. Ήταν κάτι σαν τον συρμό που επικρατούσε με τους ψηλούς γιακάδες και τις ρεντιγκότες. Γι’ αυτό είχαμε τόσο πολύ εκπλαγεί όσο και ενοχληθεί όταν ο Τζον Τσάρινγκτον μπήκε στη μικρή μας τοπική λέσχη – βρισκόταν, θυμάμαι, πάνω από το σαμαράδικο, σ’ ένα πατάρι – και μας προσκάλεσε όλους στον γάμο του.

«Στον γάμο σου;»

«Δε σοβαρολογείς;»

«Ποιο είναι το ευτυχισμένο ζευγάρι; Πότε θα γίνει ο γάμος;»
Ο Τζον Τσάρινκτον γέμισε το τσιμπούκι του και το άναψε πριν απαντήσει. Κατόπιν τους ανακοίνωσε:
«Λυπούμαι, αγόρια, που θα σας στερήσω τη μοναδική σας πλάκα που μου κάνετε – αλλά η δεσποινίς Φόρστερ κι εγώ παντρευόμαστε τον Σεπτέμβριο».

«Δεν το λες στα σοβαρά;»

«Έφαγε χυλόπιτα πάλι, και του έστριψε».

«Όχι», είπα και σηκώθηκα, «είναι αλήθεια. Κάποιος ας μου δανείσει ένα πιστόλι – ή ένα εισιτήριο πρώτης θέσης για την άλλη άκρη του Πουθενά. Ο Τσάρινγκτον έκανε μάγια στο μοναδικό ωραίο κορίτσι που υπάρχει σε ακτίνα τριάντα χιλιομέτρων. Την υπνώτισες ή της έδωσες ερωτικό φίλτρο, Τζακ;»

«Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, φιλαράκο, αλλά έδειξα επιμονή – προσόν που ποτέ δεν είχες – και είχα την τύχη όσο κανένας άλλος στον κόσμο».

Υπήρχε κάτι στη φωνή του που μ’ έκανε να σιωπήσω, και όλα τα πειράγματα των άλλων δεν κατάφεραν να τον κάνουν να πει περισσότερο».
Το παράξενο είναι ότι όταν συγχαρήκαμε την δεσποινίδα Φόρστερ, αυτή κοκκίνισε, χαμογέλασε, λακκάκια σχηματίστηκαν στα μάγουλά της, σαν να ήθελε να δείξει σ’ όλους πως είναι ερωτευμένη μαζί του και πάντα ήταν. Και παίρνω όρκο πως έτσι είναι. Οι γυναίκες είναι παράξενα πλάσματα.

Όλοι μας ήμασταν καλεσμένοι στο γάμο. Στο Μπρίξχαμ όλοι που ήσαν κάποιοι γνώριζαν όλους τους άλλους που ήσαν κι αυτοί κάποιοι. Τις αδερφές μου τις ενδιέφεραν, πράγματι το πιστεύω, περισσότερο τα προικιά παρά η ίδια η νύφη, κι εγώ επιπλέον θα γινόμουν κουμπάρος. Ο επερχόμενος γάμος συζητήθηκε πολύ σε απογευματινά τσάγια καθώς και στη μικρή μας λέσχη πάνω από το σαμαράδικο, και θέμα ήταν πάντα το ίδιο: «Τον αγαπά άραγε;»

Τις πρώτες μέρες των αρραβώνων τους συνήθιζα να κάνω αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου, αλλά μετά από μια συγκεκριμένη μέρα του Αυγούστου έπαψα πια ν’ αναρωτιέμαι. Επέστρεφα σπίτι από τη λέσχη κόβοντας δρόμο μέσα από τον αυλόγυρο της εκκλησίας που είναι και νεκροταφείο. Η εκκλησία μας είναι κτισμένη πάνω σ’ ένα λόφο γεμάτο θυμάρια, και η χλόη γύρω από το ναό είναι τόσο παχιά και απαλή που τα βήματά σου είναι εντελώς αθόρυβα.
Δεν έκανα καθόλου θόρυβο καθώς πήδησα τον χαμηλό σκεπασμένο με μούσκλια τοίχο, και προχώρησα ελικοειδώς ανάμεσα στις ταφόπλακες. Κι εκείνη τη στιγμή ήταν που άκουσα τη φωνή του Τζον Τσάρινγκτον και την είδα. Η Μέι ήταν καθισμένη πάνω σε μια χαμηλή επίπεδη ταφόπετρα με ολόκληρο το πρόσωπό της στραμμένο στη λαμπρότητα του ηλιοβασιλέματος. Η έκφραση του προσώπου της έλυσε αμέσως και για πάντα κάθε απορία σχετικά με την αγάπη της γι’ αυτόν. Είχε μεταμορφωθεί σ’ ένα κάλος που μου ήταν αδύνατο να πιστέψω, ακόμη και σ’ εκείνο το όμορφο προσωπάκι.

Ο Τζον ήταν ξαπλωμένος στα πόδια της και ήταν η φωνή του που τάραζε τη γαλήνη του χρυσαφένιου Αυγουστιάτικου απογεύματος.

«Αγάπη μου, αγάπη μου, είμαι σίγουρος πως ακόμη και νεκρός θα ερχόμουν πίσω σ’ εσένα εάν με ήθελες!»

Έβηξα για να δείξω την παρουσία μου και αποσύρθηκα απαρατήρητος και πλήρως φωτισμένος.

Ο γάμος επρόκειτο να γίνει τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Πριν από δυο μέρες ήταν ανάγκη ν’ ανέβω στην πόλη για δουλειές. Το τρένο, ως είθισται, ήρθε καθυστερημένο, γιατί εμείς, ως μη προνομιούχοι, ζούμε νοτιοανατολικά, και όπως  στεκόμουν γκρινιάζοντας με το ρολόι στο χέρι, ποιους βλέπω; Τον Τζον Τσάρινγκτον και τη Μέι Φόρστερ. Βάδιζαν πέρα δώθε στο ασύχναστο άκρο της αποβάθρας, χεράκι – χεράκι, αλληλοκοιταζόμενοι μέσα στα μάτια, αδιάφοροι για το συμπαθητικό ενδιαφέρον των αχθοφόρων.

Φυσικά δεν είχα την αδιακρισία να παραμείνω ούτε στιγμή και χώθηκα στην αίθουσα εκδόσεως εισιτηρίων και μόνο όταν το τρένο μπήκε στην αποβάθρα πέρασα απαρατήρητος το ζευγάρι κουβαλώντας τον ταξιδιωτικό μου σάκο και κάθισα στη γωνία ενός βαγονιού καπνιστών πρώτης θέσης. Και το έκανα αυτό όσο καλύτερα μπορούσα μ’ έναν αέρα πως δήθεν δεν τους είδα. Μπορώ να καυχηθώ για τη διακριτικότητά μου, αλλά αν ο Τζον ταξίδευε μόνος του πολύ θα ήθελα την παρέα του. Και την είχα.

«Γεια σου, παλιόφιλε», ακούστηκε η χαρωπή φωνή του καθώς έμπαζε τη βαλίτσα του μέσα στο βαγόνι μου. «Τυχερός είμαι. Θα είχα ένα ανιαρό ταξίδι μόνος μου!»
«Για πού;» ρώτησα και η διακριτικότητά μου μ’ έκανε να στρέψω αλλού το βλέμμα μου, παρόλο που παρατήρησα χωρίς να κοιτάξω πως τα μάτια της ήταν κόκκινα προφανώς από το κλάμα.

«Στου γερο-Μπάνμπριτζ», απάντησε κλείνοντας την πόρτα και σκύβοντας από το παράθυρο για μια τελευταία λέξη με την αγαπημένη του.
«Ω, μην πας, σε παρακαλώ, Τζον», του είπε αυτή με μια χαμηλή και αγωνιώδη φωνή. «Έχω ένα προαίσθημα πως σίγουρα κάτι κακό θα συμβεί».

«Νομίζεις πως θα επιτρέψω να μου συμβεί κάτι που θα μ’ εμποδίσει να είμαι στο γάμο μας μεθαύριο;»

«Μην πας», απάντησε αυτή μ’ έναν έντονο  παρακλητικό τόνο στη φωνή της που εγώ θα κατέβαινα αμέσως με τη βαλίτσα μου στην αποβάθρα. Αλλά δε μιλούσε σ’ εμένα. Ο Τζον Τσάρινγκτον ήταν φτιαγμένος από άλλη πάστα: σπάνια άλλαζε γνώμη, και πάντοτε επέμενε στην απόφασή του.

Χάιδεψε μόνο το γυμνό της χεράκι που ακουμπούσε στην πόρτα του βαγονιού.

«Πρέπει, Μέι. Ο καημένος ο γέρος έκανε τόσο καλά για μένα και τώρα που πεθαίνει οφείλω να πάω να τον δω, αλλά θα είμαι πίσω στο σπίτι την ώρα για…» το υπόλοιπο μέρος του αποχαιρετισμού χάθηκε μέσα σ’ έναν ψίθυρο και στο θορυβώδες και απότομο ξεκίνημα του τρένου.

«Θα έρθεις στα σίγουρα, έτσι;» σήκωσε τη φωνή της καθώς το τρένο άρχισε ν’ αναπτύσσει ταχύτητα.
«Τίποτε δε θα μ’ εμποδίσει», απάντησε αυτός και μετά βγήκαμε από τον σταθμό ολοταχώς. Αφού κοίταξε για τελευταία φορά τη μικρή της μορφή πάνω στην αποβάθρα, ακούμπησε τη ράχη του στη θέση και έμεινε σιωπηλός για ένα λεπτό.

Μετά άρχισε να μου εξηγεί ότι ο νονός του, τον οποίο κληρονομούσε, ήταν στα τελευταία του. Έμενε στο Πίσμαρς, κάπου ογδόντα χιλιόμετρα μακριά, και ζήτησε να τον δει και ο Τζον ένιωθε υποχρεωμένος να πάει.

«Θα επιστρέψω οπωσδήποτε αύριο», είπε, «αν όχι αύριο, μεθαύριο τότε, έχω καιρό. Δόξα τω Θεώ, που στις μέρες μας δεν είμαστε αναγκασμένοι να σηκωνόμαστε μέσα στη νύχτα για να παντρευτούμε!»

«Κι αν πεθάνει ο κύριος Μπάνμπριτζ;»

«Νεκρός ή ζωντανός θα παντρευτώ οπωσδήποτε την Πέμπτη!» απάντησε ο Τζον ανάβοντας ένα πούρο και ξεδιπλώνοντας  Τους Τάιμς.

Στο σταθμό του Πίσμαρς αποχαιρετιστήκαμε, αυτός κατέβηκε, πήρε ταξί κι έφυγε. Εγώ συνέχισα για το Λονδίνο, όπου και πέρασα τη νύχτα.

Όταν επέστρεψα σπίτι το επόμενο απόγευμα, ένα πολύ βροχερό απόγευμα παρεμπιπτόντως, η αδερφή μου με καλωσόρισε ρωτώντας με:

«Πού είναι ο κύριος Τσάρινγκτον;»

«Πού θες να ξέρω;» απάντησα ενοχλημένος. Όλοι οι άντρες από την εποχή του Κάιν δυσανασχετούν με τέτοιου είδους ερωτήσεις.

«Σκέφτηκα πως μπορεί να ξέρεις πού είναι», συνέχισε αυτή, «μια και θα τους στεφανώσεις αύριο».

«Καλά, δε γύρισε;» ρώτησα γιατί ήμουν βέβαιος πως θα τον έβρισκα σπίτι του.

«Όχι, Τζέφρι», η αδερφή μου, η Φάνι, πάντα είχε έναν τρόπο να βγάζει συμπεράσματα, ιδίως τέτοια που να είναι ελάχιστα αρεστά για τους συνανθρώπους της, «δε γύρισε, και επιπλέον, να είσαι σίγουρος πως δε θα έρθει. Θυμήσου τα λόγια μου, δε θα γίνει κανένας γάμος αύριο».

Η αδερφή μου, η Φάνι, έχει έναν τρόπο να μου γίνεται ενοχλητική, πράγμα που δεν τον έχει κανένας άλλος.

«Εσύ θυμήσου τα λόγια μου», ανταπάντησα θυμωμένος, «και καλά θα κάνεις να πάψεις να γελοιοποιείσαι τόσο κραυγαλέα. Θα γίνει τέτοιος γάμος αύριο που ποτέ σου δεν είδες». Μια προφητεία που, παρεμπιπτόντως έμελλε να βγει αληθινή.

Αλλά αν και μπορούσα να ξεσπάσω με ασφάλεια στην αδερφή μου, δεν ένιωθα και πολύ άνετα όταν αργά εκείνη τη νύχτα, όρθιος ο ίδιος μπροστά στο κατώφλι του σπιτιού του Τζον, έμαθα πως δεν είχε επιστρέψει. Γύρισα σπίτι μου μελαγχολικός μέσα στη βροχή. Το άλλο πρωί ανέτειλε ένας χρυσός ήλιος σ’ έναν λαμπερό, γαλάζιο ουρανό με λίγα πανέμορφα συννεφάκια κι ένα γλυκό αεράκι  να φυσάει έτσι που η μέρα να είναι απόλυτα ωραία. Ξύπνησα μ’ ένα ακαθόριστο συναίσθημα ότι είχα πέσει για ύπνο με μια ανησυχία και ήμουν μάλλον απρόθυμος ν’ αντιμετωπίσω αυτήν την ανησυχία στο φως της πλήρους εγρήγορσης.

Αλλά καθώς ξυριζόμουνα ήρθε ένα σημείωμα από τον Τζον που με ανακούφισε κι αμέσως έτρεξα στο σπίτι των Φόρστερ με ελαφριά καρδιά.

Η Μέι ήταν στον κήπο. Διέκρινα τη γαλάζια της ρόμπα μέσα από τις δεντρομολόχες καθώς η σιδερόπορτα της αυλής έκλεινε πίσω μου. Έτσι δεν ανέβηκα κατευθείαν στο σπίτι, αλλά έστριψα προς τα κάτω παίρνοντας το δρομάκι με το γκαζόν.
«Σου έγραψε κι εσένα», είπε χωρίς τον προκαταρκτικό χαιρετισμό όταν έφτασα κοντά της.

«Ναι, και κανόνισα να τον συναντήσω στο σταθμό στις τρεις και να έρθουμε κατευθείαν στην εκκλησία».

Το πρόσωπό της έδειχνε χλομό, αλλά τα μάτια της είχαν μια λάμψη, ενώ ένα τρυφερό τρεμούλιασμα γύρω από το στόμα της εξέφραζε μια ανανεωμένη ευτυχία.

«Ο κύριος Μπάνμπριτζ τον παρακάλεσε να μείνει μια νύχτα ακόμη και ο Τζον δεν είχε το θάρρος να του αρνηθεί», συνέχισε. «Είναι τόσο πονόψυχος, αλλά εγώ θα προτιμούσα να μην είχε μείνει».
Ήμουν στο σταθμό στις δυόμισι. Είχα κάπως ενοχληθεί με τον Τζον. Φάνηκε σαν να παραμέλησε το ωραίο κορίτσι που τον αγαπούσε και να έρθει, θα έλεγε κανείς, άρον – άρον με τη σκόνη του ταξιδιού πάνω του για να πάρει το χέρι της, το οποίο μερικοί από εμάς θα δίναμε τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας για να το αποκτήσουμε.

Αλλά όταν το τρένο στις τρεις μπήκε και βγήκε ήσυχα από τον μικρό σταθμό μας χωρίς να κατεβάσει κανέναν επιβάτη, ενοχλήθηκα περισσότερο από ποτέ. Και δεν είχε άλλο τρένο πριν από τριάντα πέντε λεπτά. Υπολόγισα πως αν βιαστούμε πολύ θα μπορούσαμε μόλις να προλάβουμε την εκκλησία για την τελετή, αλλά, ω, ο ηλίθιος να χάσει το πρώτο τρένο! Ποιος άλλος θα έκανε κάτι τέτοιο;

Εκείνα τα τριάντα πέντε λεπτά μου φάνηκαν σαν ένας χρόνος, καθώς  περιφερόμουν εδώ κι εκεί στον σταθμό χαζεύοντας τις αφίσες και τα δρομολόγια, ως και το καταστατικό της σιδηροδρομικής εταιρίας, ενώ ο θυμός μου για τον Τζον Τσάρινγκτον όλο και φούντωνε πιο πολύ. Το παρατραβούσε με αυτή του την αυτοπεποίθηση ότι ήταν ικανός να αποκτά το καθετί που ήθελε και τη στιγμή που το ήθελε. Σιχαίνομαι να περιμένω. Όλοι σιχαίνονται να περιμένουν, αλλά πιστεύω πως εγώ σιχαίνομαι περισσότερο από κάθε άλλον. Και όπως ήταν αναμενόμενο το τρένο των 3:35 ήταν αργοπορημένο.
Δάγκωσα το τσιμπούκι μου ανάμεσα στα δόντια και χτύπησα το πόδι μου στο έδαφος με ανυπομονησία. Κλικ. Η μπάρα έπεσε. Πέντε λεπτά αργότερα όρμησα μέσα στην άμαξα που είχα φέρει μαζί μου να πάρω τον Τζον.

«Γρήγορα στην εκκλησία!» φώναξα καθώς κάποιος έκλεινε την πόρτα. «Ο κύριος Τσάρινγκτον δεν ήρθε μ’ αυτό το τρένο».

Η ανησυχία μου τώρα αντικαταστάθηκε από θυμό. Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Μήπως ξαφνικά αρρώστησε; Απ’ όσο ήξερα πότε του, ούτε καν μια μέρα στη ζωή του, δεν είχε αρρωστήσει. Και εν τοιαύτη περιπτώσει θα τηλεγραφούσε. Η σκέψη ότι μπορεί να την παράτησε, ποτέ – μα ούτε για μια στιγμή – δεν πέρασε από τον νου μου. Σίγουρα κάτι πολύ κακό θα του συνέβη, κι εγώ έπρεπε ν’ αναλάβω το βαρύ καθήκον να ενημερώσω τη νύφη του. Μισοευχήθηκα να ανατραπεί η άμαξα και να τσακίσω το κεφάλι μου για να της πει τα μαντάτα κάποιος άλλος κι όχι εγώ, που … αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα μας.

Ήταν τέσσερις παρά πέντε καθώς σταματήσαμε στην πύλη της αυλής της εκκλησίας. Μια διπλή σειρά από ανυπόμονους θεατές ήταν παρατεταγμένοι στο διάδρομο από τη σκεπαστή πύλη του αυλόγυρου μέχρι την είσοδο του ναού. Κατέβηκα πηδώντας από την άμαξα και πέρασα ανάμεσά τους. Ο κηπουρός μας είχε πιάσει μια περίοπτη θέση στο μπροστινό μέρος κοντά στην πόρτα. Σταμάτησα.
«Περιμένουν ακόμη, Μπάιλς;» ρώτησα, απλά για να κερδίσω χρόνο, γιατί φυσικά ήξερα πως περίμεναν από την ανυπόμονη στάση τους.

«Να περιμένουν, κύριε; Όχι, όχι. Μα, πρέπει να τελείωσε κιόλας».

«Να τελείωσε! Άρα ο κύριος Τσάρινγκτον ήρθε;»

«Ακριβής στο λεπτό, κύριε. Πρέπει να σας έχασε κατά κάποιον τρόπο, και θα τολμούσα να πω κύριε», χαμήλωσε τη φωνή του, «ποτέ πριν δεν έχω δει τον κύριο Τζον σε μια τέτοια κατάσταση, και έχω την εντύπωση πως έχει έρθει αρκετά πιωμένος. Τα ρούχα του ήταν κατασκονισμένα και το πρόσωπό του άσπρο σαν πανί. Σας λέω πως δε μ’ άρεσε καθόλου η όψη του, κι ο κόσμος μέσα λέει ένα σωρό πράγματα. Θα το δείτε κι εσείς, κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τον κύριο Τζον, κι έχει πιει. Έμοιαζε σαν φάντασμα, και μπήκε μέσα κοιτώντας κατευθείαν μπροστά του, χωρίς να ρίξει μια ματιά ούτε να πει καμιά κουβέντα σε κανέναν μας: ποιος; Αυτός που είναι πάντα υποδειγματικός κύριος!»
Ποτέ δεν είχα ακούσει τον Μπάιλς να βγάζει έναν τόσο μεγάλο λόγο. Το πλήθος στον αυλόγυρο μιλούσε ψιθυριστά κι ετοίμαζε το ρύζι να το ρίξει στη νύφη και τον γαμπρό. Οι κωδωνοκρούστες ήταν έτοιμοι με τα χέρια τους στα σχοινιά για να ανακρούσουν χαρούμενα τις καμπάνες καθώς νύφη και γαμπρός θα έβγαιναν από την εκκλησία.
Ένα σούσουρο από μέσα τους ανακοίνωσε: έβγαιναν. Ο Μπάιλς είχε δίκιο. Αυτός που έβλεπα δεν ήταν ο Τζον Τσάρινγκτον. Υπήρχε σκόνη στο σακάκι του και τα μαλλιά του ανακατωμένα. Έδειχνε να είχε μπλεχτεί σε καβγά γιατί το μέτωπό του πάνω από τα φρύδια ήταν μελανιασμένο. Ήταν νεκρικά χλομός. Αλλά η χλομάδα του δεν ήταν εντονότερη από εκείνη της νύφης, που φαινόταν σαν φιλντισένιο άγαλμα – νυφικό, πέπλο, άνθη λεμονιάς, πρόσωπο, τα πάντα.

Καθώς περνούσαν, οι κωδωνοκρούστες έσκυψαν – έξι ήταν – και μετά ενώ τα αυτιά πρόσμεναν ν’ ακούσουν την εύθυμη γαμήλια κωδωνοκρουσία, από τις καμπάνες βγήκε ένας αργός πένθιμος ήχος σαν σε κηδεία.

Ένα ρίγος φρίκης για ένα τέτοιο ανόητο και κακόγουστο αστείο από τους κωδωνοκρούστες μας διαπέρασε όλους. Αλλά οι κωδωνοκρούστες παράτησαν τα σχοινιά κι έφυγαν σαν λαγοί τρέχοντας στο φως του ήλιου. Η νύφη αναρρίγησε και γκρίζες σκιές ζωγραφίστηκαν γύρω από το στόμα της, αλλά ο γαμπρός την οδήγησε κατά μήκος του διαδρόμου, όπου ο κόσμος τους περίμενε με τις χούφτες τους γεμάτες ρύζι, αλλά οι γαμήλιες καμπάνες δεν χτύπησαν καθόλου. Του κάκου πρότειναν στους κωδωνοκρούστες να διορθώσουν το λάθος τους: αυτοί διαμαρτυρήθηκαν με πολλά ψιθυριστά απρεπή λόγια να τους κάνουν τη χάρη και να τους αφήσουν ήσυχους.
Σε μια σιωπή σαν τη σιωπή νεκροθαλάμου το νιόπαντρο ζευγάρι μπήκε μέσα στην άμαξα και η πόρτα έκλεισε πίσω τους με πάταγο.

Μετά οι γλώσσες λύθηκαν. Μια Βαβέλ θυμού, απορίας και εικασιών ανακατεύτηκε ανάμεσα στους καλεσμένους και τους θεατές.

«Αν είχα δει την κατάστασή του, κύριε», είπε ο γερο-Φόρστερ καθώς φεύγαμε με την άμαξα, «θα τον ξάπλωνα στο πάτωμα της εκκλησίας, κύριε, μα το Θεό, θα το έκανα, πριν τον αφήσω να παντρευτεί την κόρη μου!»

Κατόπιν έβγαλε το κεφάλι του έξω από το παράθυρο.
«Τράβα ολοταχώς, αμαξά», φώναξε. «μη λυπάσαι τα άλογα».

Ο αμαξάς υπάκουσε. Προσπεράσαμε την άμαξα της νύφης. Aπέφυγα να κοιτάξω, και ο γερο-Φόρστερ κάνοντας το ίδιο γύρισε το κεφάλι του αλλού βλαστημώντας.

Φτάσαμε σπίτι πριν απ’ αυτούς.

Σταθήκαμε στην είσοδο, με τον απογευματινό ήλιο να μας λούζει, και σε μισό λεπτό περίπου ακούσαμε τροχούς να τρίζουν πάνω στο χαλίκι. Όταν σταμάτησε η άμαξα στα μπροστινά σκαλιά, ο γερο-Φόρστερ κι εγώ σπεύσαμε προς τα κάτω.

«Θεέ και κύριε, η άμαξα είναι άδεια! Κι όμως….»

Σ’ ένα λεπτό άνοιξα την πόρτα και τι να δω…!

Κανένα ίχνος από τον Τζον Τσάρινγκτον. Όσο για τη Μέι, τη γυναίκα του, είδα μόνο έναν κουλουριασμένο σωρό από άσπρο σατέν να κείτεται το μισό στο πάτωμα της άμαξας και το άλλο μισό πάνω στη θέση.

«Εγώ ήρθα κατευθείαν εδώ, κύριε», είπε ο αμαξάς, καθώς ο πατέρας της νύφης τη σήκωσε για να τη βγάλει έξω. «Και παίρνω όρκο πως κανείς δε βγήκε έξω από την άμαξα».
Μεταφέραμε τη Μέι στο σπίτι ντυμένη όπως ήταν στο νυφικό της και τραβήξαμε πίσω το πέπλο της. Είδα το πρόσωπό της. Θα ξεχάσω άραγε ποτέ αυτό που αντίκρισα; Ήταν άσπρο, κάτασπρο και παραμορφωμένο από αγωνία και φρίκη, ζωγραφισμένο πάνω του ένα βλέμμα τρόμου τέτοιο που ποτέ δεν έχω δει στην πραγματικότητα παρά μόνο σε όνειρο. Και τα μαλλιά της, τα ακτινοβόλα εκείνα ξανθιά μαλλιά, σας λέω, ήταν άσπρα σαν το χιόνι.
Καθώς στεκόμασταν, ο πατέρας της κι εγώ, με τα λογικά μας μισοχαμένα από τον τρόμο και το μυστήριο του πράγματος, έφτασε ένα αγόρι από το τηλεγραφείο ανεβαίνοντας τη λεωφόρο. Έλαβα εγώ τον πορτοκαλί φάκελο. Τον έσκισα και τον άνοιξα.

Ο κύριος Τσάρινγκτον έπεσε από ένα δίτροχο αμάξι καθώς πήγαινε στο σταθμό στη μία και μισή. Πέθανε ακαριαίως!

Και παντρεύτηκε τη Μέι Φόρστερ στον ναό της ενορίας μας στις τρεις και μισή, παρουσία της μισής ενορίας.

«Θα παντρευτώ, ζωντανός ή νεκρός!»

Τι συνέβη σ’ εκείνη την άμαξα καθώς κατευθυνόταν προς το σπίτι; Κανείς δεν το ξέρει – κι ούτε θα το μάθει ποτέ. Ω, Μέι! Ω, γλυκιά μου!

Πριν περάσει μια βδομάδα την έθαψαν δίπλα στον άντρα της στο μικρό μας νεκροταφείο πάνω στο λόφο με τα θυμάρια – στο νεκροταφείο όπου έκλειναν τις ερωτικές τους συναντήσεις.

Κι έτσι τελέστηκε κι ολοκληρώθηκε ο γάμος του Τζον Τσάρινγκτον.

Ιταλικό πάθος για την Ελλάδα


L'interesse degli italiani per la Grecia risale al XIV secolo. Gli Acciaiuoli, duchi di Atene dal 1387 al 1456, fecero conoscere i manoscritti di Omero, Platone, Euripide e Demostene.

La lingua greca fu insegnata e diffusa in Italia da monaci bizantini dal XIV secolo in poi (Barlaam, Emanuele Crisolara, Teodoro di Gaza).
Agli inizi del 1400 le più antiche mappe dell'Egeo furono rilevate dal monaco Cristoforo Buondelmonti e il mercante Ciriaco dei Pizzicolli ha lasciato i primi disegni dei monumenti.
Il Rinascimento cercava di far rinascere la Grecia antica in Italia: l'Accademia Platonica di Firenze diretta da Marsilio Ficino e finanziata da Cosimo de' Medici, la traslazione delle spoglie di Giorgio Pletone Gemisto da Mistrà al tempio malatestiano di Rimini per volere di Sigismondo Pandolfo Malatesta, i libri del cardinale Bessarione donati alla Biblioteca Marciana di Venezia.
Nei domini veneziani dell'Egeo si documentavano i resti archeologici (il manoscritto di Onorio Belli è conservato alla SAIA).
I miti e la storia della Grecia sono presenti nelle opere liriche italiane del '600 e del '700: Il ritorno di Ulisse in patria di Monteverdi, Il Socrate immaginario di Paisiello, Medea di Cherubini.
Nel '700 e nell''800 viaggiatori e pittori documentano le rovine archeologiche (Giovanni Battista Lusieri, Ippolito Caffi, Giovanni Renica).


Ιταλικό πάθος για την Ελλάδα

Του Emanuele Papi*

Το ενδιαφέρον των Ιταλών για την Ελλάδα ανάγεται στον 14ο αιώνα. Οι Ατσαγιόλι, Φλωρεντινοί δούκες των Αθηνών από το 1387 μέχρι το 1456, οικοδόμησαν στα προπύλαια της Ακρόπολης της Αθήνας το παλάτι τους, που έγινε κέντρο διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. Συνέλεγαν χειρόγραφα και έκαναν γνωστά για πρώτη φορά μετά την αρχαιότητα τα αρχαία κείμενα, ανάμεσα στα οποία εκείνα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Ευριπίδη και του Δημοσθένη. Η Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό ελληνικών χειρογράφων στον κόσμο. Βυζαντινοί μοναχοί δίδαξαν και διέδωσαν την ελληνική γλώσσα στην Ιταλία από τον 14ο αιώνα και μετά, ενώ στη Φλωρεντία ιδρύθηκε η πρώτη έδρα ελληνικών στην Ευρώπη. Στα τέλη του 14ου αιώνα, ο Νικολό ντα Μαρτόνε μάς άφησε την αρχαιότερη περιγραφή της Ακρόπολης των Αθηνών, λίγα χρόνια αργότερα ο μοναχός Κριστόφορο Μπουοντελμόντι αποτύπωσε τους αρχαιότερους χάρτες του Αιγαίου και ο έμπορος Κυριακός ο εξ Αγκώνος σχεδίασε τα μνημεία της αρχαίας Ελλάδας.
Στην Αναγέννηση έγινε προσπάθεια αναβίωσης της αρχαίας Ελλάδας στην Ιταλία: η Φλωρεντία έγινε η δεύτερη Αθήνα, όπου ιδρύθηκε η νεο-Πλατωνική Ακαδημία υπό τη διεύθυνση του Μαρσίλιου Φικίνου με τη χρηματοδότηση του Κοσμά των Μεδίκων. Τα λείψανα του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος μεταφέρθηκαν από τον Μυστρά στον Ναό των Μαλατέστα στο Ρίμινι κατ’ επιθυμία του Σιγισμούνδου Πανδόλφου Μαλατέστα. Τα βιβλία του καρδιναλίου Βησσαρίωνα δωρίθηκαν στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας.
Στις ενετικές κτήσεις του Αιγαίου τεκμηριώνονταν τα αρχαιολογικά κατάλοιπα. Οι μύθοι και η ιστορία της Ελλάδας εμφανίζονται στα ιταλικά λυρικά έργα του 17ου και του 18ου αιώνα – «Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα» του Μοντεβέρντι, «O φανταστικός Σωκράτης» του Παϊζιέλο, η «Μήδεια» του Κερουμπίνι. Το ίδιο διάστημα, Ιταλοί περιηγητές και ζωγράφοι αποτυπώνουν τα αρχαιολογικά ερείπια. Στα τέλη δε του 19ου αιώνα Ιταλοί αρχαιολόγοι και αρχιτέκτονες αρχίζουν να εργάζονται στην Κρήτη, ιδρύοντας και επίσημα αρχαιολογική αποστολή το 1899 υπό τη διεύθυνση του Φρειδερίκου Xάλμπερ. Εκείνη την περίοδο ανακαλύφθηκε η μεγάλη επιγραφή της Γόρτυνας, τεκμηριώθηκαν από τον Τζερόλα τα ενετικά μνημεία του νησιού και ξεκίνησαν οι ανασκαφές στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού.
Η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών (ΙΑΣΑ), το μοναδικό ιταλικό αρχαιολογικό ίδρυμα στο εξωτερικό, ιδρύθηκε το 1909. Πραγματοποιεί και προωθεί έρευνες για την Ελλάδα και τις περιοχές ελληνικού πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων, όπως και για τις αλληλεπιδράσεις με την Ανατολή, την Αφρική και την ηπειρωτική Ευρώπη στους τομείς της αρχαιολογίας, της ιστορίας της τέχνης, της τοπογραφίας, της αρχιτεκτονικής, της επιγραφικής, της νομισματικής, της ιστορίας, της ιστορίας των θρησκειών, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Οι αρχαιολογικές έρευνες της Σχολής πραγματοποιούνται στην Ελλάδα εδώ και πάνω από έναν αιώνα και επικεντρώνονται κυρίως σε δύο περιοχές: την Κρήτη και τη Λήμνο. Οι ανασκαφές συνεισέφεραν στη γνώση και την ανάδειξη πολλών οικισμών από την πρωτοϊστορία μέχρι τη βυζαντινή εποχή, μαζί με την αποκατάσταση και τη δημιουργία αρχαιολογικών χώρων.
Η κλασική αρχαιολογία της Ελλάδας δεν ήταν ο μοναδικός στόχος της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής, η οποία διεξήγαγε έρευνες στην οχυρωμένη πόλη της Πολιόχνης, που δημιουργήθηκε την 4η χιλιετία και θεωρείται «η αρχαιότερη της Ευρώπης», στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού και στην έπαυλη της Αγίας Τριάδας, στον σημαντικό οικισμό των λεγόμενων «Σκοτεινών Χρόνων» στον Πρινιά κοντά στο Ορος Ιδη, στην πόλη της Ηφαιστίας στη Λήμνο, η οποία από τον 5ο αιώνα π.Χ. πέρασε στα χέρια των Αθηνών, στην πόλη της Γόρτυνας, που υπήρξε η πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας Κρήτης και Κυρηναϊκής και σημαντικό βυζαντινό κέντρο, όπου οι έρευνες που διεξάγονται φέρνουν στο φως τις -μέχρι τώρα ελάχιστα γνωστές- φάσεις της πρωτοβυζαντινής εποχής (6ος – 9ος αιώνας μ.Χ.). Τα τελευταία χρόνια η Σχολή ασχολήθηκε με την τοπογραφία των Αθηνών.
* Διευθυντής Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας, Πανεπιστήμιο Σιένας 

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί με την εφημερίδα «Νέα Σελίδα», 13/08/2017

Τις πταίει τελικά για την πύρινη λαίλαπα στην Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι;

[.........Ωστόσο ]μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση του ζητήματος που βιώνουμε θα μας δώσει να καταλάβουμε πως φταίει ο καθένας από εμάς για τις πυρκαγιές αυτές ατομικά και συνολικά. Σίγουρα ο κεντρικός κρατικός συντονισμός είναι απαραίτητος, ώστε να έχουν δοθεί κατευθυντήριες οδηγίες και να γίνονται αντίστοιχες περιπολίες σε περιοχές που παρουσιάζουν υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς ελέω ισχυρών ανέμων για να προλάβουν εμπρησμούς. Από την άλλη μιας και το Κράτος είναι οργανωμένο κατά το αποκεντρωτικό σύστημα και οι κατά τόπους Δήμοι έχουν οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, οφείλουν να μεριμνούν πρώτα οι ίδιοι για τις ανάγκες των κατοίκων του Δήμου τους και να προβαίνουν, είτε ατομικά είτε σε συνεργασία με όμορους Δήμους, σε κάθε αναγκαία κίνηση και σχεδιασμό, που μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης πυρκαγιών, όπως είναι η διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, η επισήμανση στους κατοίκους για καθαρισμό των οικοπέδων από ξερόχορτα, η καθαριότητα των μη κατοικημένων περιοχών από ξερόχορτα από υπαλλήλους του Δήμου, η περιπολία τοπικών μονάδων πυρόσβεσης στις «επικίνδυνες» περιοχές, η επάνδρωση των τοπικών ομάδων πυρόσβεσης και ο εξοπλισμός τους κ.α. Στη συνέχεια η Περιφέρεια και μετά η κεντρική κρατική μηχανή δίχως να είναι άμοιροι ευθυνών, οφείλουν να παρέχουν στους κατά τόπους Δήμους τα μέσα εκείνα που τους λείπουν και θα τους βοηθήσουν για την πρόληψη της πυρκαγιάς ή αυτά που θα βοηθήσουν στην κατάσβεσή της αλλά και την τεχνογνωσία και το σχέδιο συντονισμού ενεργειών σε ενδεχόμενη εκδήλωση, ώστε να μη μένουν πάντα θεατές. Τέλος, ο σημαντικότερος παράγοντας, καθένας από εμάς οφείλει ως σωστός και συνεπής πολίτης να μην περιμένει, ως άλλο μάννα εξ ουρανού, τα πάντα από το Δήμο, την Περιφέρεια ή το Κράτος αλλά να μεριμνά στο μέτρο που μπορεί για την προστασία και προφύλαξη της ιδιοκτησίας του, καθαρίζοντας το οικόπεδό του οικειοθελώς και παροτρύνοντας και τους γείτονές του να κάνουν το ίδιο, δίχως να ενεργούν μόνο υπό το φόβο προστίμων.
Με απλές, συνεπώς, κινήσεις με τη συνεργασία όλων των φορέων αλλά κυρίως την ατομική προσπάθεια καθενός από εμάς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η μάστιγα. Απλές και συντονισμένες κινήσεις που μπορεί να αποβούν σωτήριες στο μέλλον για τη διατήρηση του περιβάλλοντος και των λιγοστών πνευμόνων πρασίνου της Αττικής και όχι μόνο.[..................]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ=>Τις πταίει τελικά για την πύρινη λαίλαπα στην Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι;

«Ιδεοληπτικοί» ή «εξουσιομανείς»;


Τελικά τι είναι αυτή η κυβέρνηση; Μια ομάδα εμμονικών, βυθισμένων σε αριστερές αυταπάτες και θηριώδεις ψευδαισθήσεις ή μήπως μια φράξια αδίστακτων καιροσκόπων, διατεθειμένων να πουλήσουν την όποια ιδεολογία τους προκειμένου να παραμείνουν γαντζωμένοι στις καρέκλες της εξουσίας;
Αν κανείς παρακολουθήσει την αρθρογραφία των αυγουστιάτικων ημερών και αποτιμήσει όσα γράφονται για το πολιτικό και ιδεολογικό προφίλ της κυβέρνησης, θα συμπεράνει δικαιολογημένα ότι… ισχύουν και τα δύο! Πράγματι. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζεται ταυτοχρόνως και ως υβρίδιο κόμματος που δεν έχει σχέση με την Αριστερά και ως κόμμα που μεταφέρει στη δημόσια ζωή τις αριστερές ιδεοληψίες.
Για παράδειγμα, όταν οι υπουργοί της κυβέρνησης προωθούν πολιτικές συμβατές με το προγραμματικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως υπήρξε η παρέμβαση για τους σημαιοφόρους στα δημοτικά σχολεία ή οι αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αντιμετωπίζονται ως «Μαδούροι» και εχθροί της Ευρώπης. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν καταργούσαν και τον θεσμό των παρελάσεων, όπως είχαν υποσχεθεί…
Αντίθετα, όταν υλοποιούν πολιτικές που προκύπτουν από τις συμφωνίες της χώρας με τους δανειστές, όπως είναι και αυτές που προέκυψαν από το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, λοιδορούνται, επειδή αυτοί οι ορκισμένοι αριστεροί πωλούν και την ψυχή τους στον διάβολο των συμβιβασμών προκειμένου να μην αποχωριστούν τα οφέλη που συνεπάγεται η διακυβέρνηση.
Οπως και να ’χει, ό,τι κι αν είναι, «κατσαπλιάδες» ή εξουσιομανείς, ο Τσίπρας και οι υπουργοί του βρίσκονται στην καρδιά μιας μαγικής εικόνας: την ίδια ώρα που η Ευρώπη όλη -φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική- ομολογεί ότι έχει πλέον απέναντί της έναν υπεύθυνο συνομιλητή, στην Ελλάδα διαμορφώνεται κλίμα γενικευμένης απόρριψης του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς, στη βάση ενός μείγματος χολερικών κριτικών και ακραίων δαιμονοποιήσεων.
Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ορατό και διά γυμνού πολιτικού οφθαλμού. Αρκεί, φυσικά, να θέλεις να το δεις… Διότι στην περίπτωσή μας η αντιπολίτευση, σε όλες τις εκδοχές της, δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι από το καλοκαίρι του ’15 και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει. Ισως γι’ αυτό και το αφήγημά της για τη σημερινή διακυβέρνηση, η τακτική που επιλέγει και ο λόγος που διαμορφώνει δεν στηρίζονται στην ανάλυση των δεδομένων του 2017, αλλά στην ανάδειξη όσων συνέβησαν ή θα μπορούσαν να συμβούν το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, αλλάζει. Αργά, βασανιστικά ίσως, ακόμα και επώδυνα για τους ανθρώπους που τον έφεραν στην εξουσία, αλλά αλλάζει. Μετεξελίσσεται σταδιακά σε ένα άλλου τύπου αριστερό κόμμα, που αντικειμενικά πλέον συναντάται με τον ρεαλισμό και υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να διαμορφώσει μεταρρυθμιστική ατζέντα.
Προφανές είναι ότι η πορεία αυτή δεν πρόκειται να είναι ευθύγραμμη. Σε μεγάλο βαθμό, μάλιστα, θα εξαρτηθεί τόσο από την εξέλιξη των μεγεθών της οικονομίας όσο και από τη δυνατότητα του κόμματος να απευθυνθεί και στο κεντροαριστερό ακροατήριο, προοπτική που ούτε βέβαια είναι ούτε διασφαλισμένη.
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η άρνηση της αντιπολίτευσης να αποδεχτεί τη μετάβαση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νέο πολιτικό status συνιστά άρνηση της ίδιας της πραγματικότητας. Κι αυτό το «έλλειμμα» δεν το καλύπτει ούτε ο πολιτικός φανατισμός ούτε η μιντιακή μονομέρεια ούτε, προφανώς, η καταβύθιση στα πεπραγμένα του Βαρουφάκη.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 10 της εφημερίδας Νέα Σελίδα, 13/08/2017

Τα άπλυτα της "αγίας αμερικανικής οικογένειας"

Αποτέλεσμα εικόνας για Eric FischlEric Fischl, one of the most influential figurative painters in our time, discusses the multiple challenges of figuration.

Eric Fischl (b 1948) is an internationally acclaimed painter and sculptor. His artwork is represented in many distinguished museums throughout the world and has been featured in over one thousand publications. His extraordinary achievements throughout his career have made him one of the most influential figurative painters of the late 20th and early 21st centuries.

He began his art education in Phoenix, Arizona attending Phoenix College and earned his B.F.A. from the California Institute of the Arts in 1972. In 1978 he relocated to New York City.

Fischl's suburban upbringing provided him with a backdrop of alcoholism and a country club culture obsessed with image over content. His early work thus became focused on the rift between what was experienced and what could not be said. His first New York City solo show was at Edward Thorp Gallery in 1979, during a time when suburbia was not considered a legitimate genre for art. He first received critical attention for depicting the dark, disturbing undercurrents of mainstream American life.

Fischl was born in 1948 in New York City. He currently lives and works in Sag Harbor, New York. His recent solo shows include Friends, Lovers and Other Constellations at the Albertina, Vienna, Austria (2014); Dive Deep: Eric Fischl and the Process of Painting at the Pennsylvania Academy of Fine Arts, Philadelphia, travelling to San Jose Museum of Art, California (2012-2013); Beach Life at the Guild Hall of East Hampton, New York (2012); Eric Fischl: Corrida en Ronda at the Centro de Arte Contemporáneo de Málaga, Spain (2010); Eric Fischl: Ten Breaths at the Kestnergesellschaft, Hannover, Germany (2007); Prints and Drawings at the Delaware Center of Contemporary Art, Wilmington (2006); Eric Fischl at the Fondazione Cassa Di Risparmio in Bologna, Italy (2004); and Paintings and Drawings 1979-2001 at the Kunstmuseum Wolfsburg, Germany (2003).

Eric Fischl is a Fellow at both the American Academy of Arts and Letters and the Amerian Academy of Arts and Science.

Eric Fischl - Wikipedia

"Την πατήσαμε σαν τουρίστες»

Πώς έπιασαν κορόιδο τη δημοσιογράφο Μαρία Δεναξά  τα "σαΐνια" ενός κεντρικού μεζεδάδικο της Σύρου

Τη δυσάρεστη εμπειρία της από ταβέρνα στη Σύρο δημοσιοποίησε η δημοσιογράφος και ανταποκρίτρια στο Παρίσι, Μαρία Δεναξά, περιγράφοντας την καθόλα αντιεπαγγελματική στάση που αντιμετώπισε όταν πήγε να φάει, κατά τη διάρκεια των διακοπών της, με την παρέα της.
Η δημοσιογράφος καυτηριάζει τόσο τις τιμές, όσο και την αντιμετώπιση των υπευθύνων του καταστήματος, που, προφανώς, θεώρησαν ότι είχαν να κάνουν με «κουτόφραγκους».
Δείτε τι έγραψε:
«Είπαμε να βγούμε για μεζέ και την «πατήσαμε»… σαν τουρίστες!
1 κομμάτι χταπόδι (1 μικρό πλοκάμι), 18 ευρώ! Τα δύο 36!
5 ροδέλες καλαμάρι τηγανητό 11 ευρώ, συν ένα μπουκάλι νερό και κουβέρ 54,50 ευρώ!
Και φυσικά ούτε το δείγμα χταποδιού αλλά ούτε και το καλαμάρι ήταν φρέσκα.
Κι όχι δεν τα ζύγισαν μπροστά μας γιατί δεν είναι ΤΟ εστιατόριο. Ένα μικρό μαγαζί είναι στριμωγμένο μεταξύ ενός γωνιακού καταστήματος και ενός ιχθυοπωλείου, σε δρόμο περαστικό που οδηγεί στα μανάβικα της Ερμούπολης, σε χρώματα και διακόσμηση τυποποιημένου φολκλόρ.
Στο άκουσμα των γαλλικών η σερβιτόρα μας πέρασε για ξένους, παρόλο που διευκρινίσαμε ότι μιλάμε άπταιστα ελληνικά. Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε. Όπως δεν άκουσε ότι ζητήσαμε τιμοκατάλογο τουλάχιστον τρείς φορές. Άρχισε να αραδιάζει τι έχει το κατάστημα και χαλαροί από τις διακοπές, αλλά κυρίως ανυποψίαστοι, παραγγείλαμε τα παραπάνω…
Η γεύση τυποποιημένη, όχι όμως οι τιμές όπως διαπιστώσαμε λίγη ώρα αργότερα. Παρόλο που δεν ήταν ευκολοχώνευτες, ζητήσαμε ως … καλοί «τουρίστες», να πληρώσουμε με τραπεζική κάρτα αλλά όπως μας είπαν το κατάστημα δεν διαθέτει POS και παίρνει μόνο μετρητά, ενώ στην απόδειξη δεν υπάρχει καμία αναφορά απο τα πιάτα που παραγγείλαμε.
Οποιος ψάξει να βρεί στο κατάστημα (στο οποίο τρώνε πολλοί τουρίστες), που υπάρχουν αναρτημένες οι τιμές, απλά θα χάσει τον χρόνο του, τουλάχιστον μέχρι σήμερα…
Σύρος, Αύγουστος 2017»

Εμείς οι Νέοι Λουμπενίκοι

Όσο περνούν τα καλοκαίρια, βλέπεις: 
ένας παράξενος απόγονος του «σκυλάδικου» έχει επιβληθεί σε τεράστια μερίδα του κοινού γούστου. Οι λόγγοι και οι ραχούλες κάνουν «έκο», ενώ βαρβαρικά βιμπράτα σελαγίζουν ανά την επικράτεια. Σε λαοσυνάξεις με σκοπό τη μαζική «ψυχαγωγία», κάνει και παιανίσει η επί σκηνής μπάντα τίποτα λαϊκά «μιας εποχής», διόλου παράξενο, αν δεις να σηκώνεται κάνας «παράγοντας», κάνας μπεσαλής της αγοράς, κάνας κι απ’ τους «επίσημους», για να υποδείξει στους οργανοπαίχτες: «Παίξτε και κανένα “παραδοσιακό”!» (κάτι δηλαδή το οποίο αόριστες μόνο αναμνήσεις της δημώδους μουσικής κρύβει κάπου μέσα στους ήχους που βγάζουν τα βυσματωμένα βιολιά και τα κλαρίνα πίσω απ’ τα μικρόφωνα).
Και τι κέφι τρελό, όταν ο τραγουδιστής πια εξαπλώσει το ρεπερτόριό του, με άσματα όπου η ανοησία των στίχων αμιλλάται τη μονοτονία του ρυθμού! Τι λυγίσματα και τι τσακίσματα και τι κτύπος ποδών πάνω στη γη που την πατούμε και δεν εννοεί ν’ ανοίξει όλοι μέσα της να μπούμε... Και καλά με το ρυθμό. Αλλά με τι στίχους συναρπαζόμαστε, βρε παιδιά;
«Πού να ’ναι τώρα η αγάπη μου, και λείπει όλη νύχτα απ’ το κρεβάτι μου;» αναρωτιέται ο ποιητής σε κορυφαίο δείγμα του εν λόγω ρεπερτορίου που οιστρηλατεί μέχρι παραλύσεως τους χαροκόπους μας. Το πρόσωπο που ομιλεί κατέχει δικαιωματικά θέση στο πλευρό «του Ηφαίστου, του Αγαμέμνονος, του Μενελάου, του Βελισαρίου, του Ερρίκου Δ΄» και του Ευαγγέλου Χαλδούπη βεβαίως, στην περίφημη πινακοθήκη κερατάδων που σχηματίζει ο Εμμανουήλ Ροΐδης, πλην όμως Έλληνες και Ελληνίδες κάθε ηλικίας φρενήρεις μετά το τρίτο ποτηράκι (δε θέλουν πολλά) ταυτίζονται πάνω στην πίστα με το χαρίεν του soliloquium. Αλλά ας μη μένουμε σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα: τη βλακεία ή την έλλειψη στοργής του ομιλούντος για την «αγάπη του» δεν την αντιλαμβάνεται κανείς; «Όλη νύχτα», τι κάνει αυτός στο «κρεβάτι του»; (Οι εικασίες σ’ εσάς.)
Μα δεν είναι βλαξ: το «γύρισμα» που ακολουθεί αποκαλύπτει τη διορατικότητά του. «Προαισθάνομαι πως μ’ απατά και με προδομένα χείλη με φιλά». «Προαισθάνεται»: δεν διαισθάνεται, αν και «η υπόθεση τρέχει». (Η παραλλαγή «Το αισθάνομαι» απορρίπτεται από το κοινό...) Και τον φιλά «με προδομένα χείλη»: όχι με «προδοτικά». Όμως, η υποψία θεμελιώνεται στη συνείδηση του λυρικού υποκειμένου, κι έτσι στη συνέχεια εκφέρει μετά βεβαιότητος το ερώτημα: «Ποιον σφιχταγκαλιάζει μες στα χέρια της, και βάζει στην καρδιά μου τα μαχαίρια της;» Προσοχή: δεν τον αγκαλιάζει «με τα χέρια της», αλλά «μες στα χέρια της». Πώς ακριβώς εικονοποιεί τη διατύπωση ο χορευτής ή η χορεύτρια δεν εννοώ. Αφήνω δε στη φαντασία σας την τελική παράσταση της καρδιάς ως «σερβάντας», συρταριού ή απλής μαχαιροθήκης...
«Μα τι λες τώρα;» θα μου αντιτείνει ο που «ξέρει από ζωή»: «Όταν σε ξεσηκώνει ο ρυθμός, μικρό ρόλο παίζουν τα λόγια!» Σωστά: οι παλιοί δεν ξέρανε να κάνουνε οικονομία στους καλούς στίχους, άπαξ κι είχαν εξασφαλίσει τη μουσική που συγκινούσε το λαό γύρω τους...
Το δείγμα που ακροθιγώς ψηλαφίσαμε δεν είναι μεμονωμένο. Έχει σημασία όμως να σταθούμε στο λιοντάρι που είδαμε το νύχι του. Και να παρατηρήσουμε ότι την προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης (με την ευρεία και ουσιώδη της έννοια) που υλοποιεί και οικονομικά η Πολιτεία υπό τις επιταγές του ΔΝΤ εμείς την έχουμε εμπεδώσει προκαταβολικά σε επίπεδο εποικοδομήματος. Και παραπέρα: γίναμε μόνοι μας κουρελοπρολετάριοι, πριν μας στερήσουν το υστέρημα ή μας «τσούξει» το «παντεσπάνι» που χάνουμε (ανάλογα ο καθείς). Χωριάτες χωρίς ηθογραφία, κατά κάποιο τρόπο. Επαίτες της κακογουστιάς. Μήτε η «πατρίδα» Ανατολή, υποθέτω, δεν θα μπορεί να υποφέρει αυτό που μας «ψυχαγωγεί» εδώ κάτω.

Δημήτρης Αρμάος

.:BiblioNet : Αρμάος, Δημήτρης, 1959-2015

Παρασκευή, Αυγούστου 18, 2017

Για τα μάτια σου μόνο

Θα γίνω πυροσβέστης

Αποτέλεσμα εικόνας για πυροσβεστηςΆρθρο: Παύλος Μεθενίτης 🕔16/08/2017 
Δεν κατάφερα να γίνω ένας πυροσβέστης, που επιχειρεί κακοπληρωμένος, ή ακόμα και σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, που αναλώνεται, δίνοντας στην κοινωνία τον εαυτό του όλο, τη ψυχή του, ακόμα και τη ζωή του[...]  Δείτε όλο το άρθρο
★ Πηγή: http://news247.gr


Στέφανος Ηλιάδης εδώρισεν...
Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

On the corner of "Bourbon and Division"

Firewater : "Bourbon and Division"

Album: Get Off The Cross, We Need The Wood For The Fire (1996)

On the corner of Bourbon & Division
Crawling down the crooked streets at dawn
She said: don't come back, all is not forgiven
So you fall inside a bottle and a song
Splinters of thought dropping slowly
Snapping like branches in the wind
So you light a dog-end smoke
And you're laughing as you choke
And you give the wheel of fortune one more spin

Do you remember what you came here for?
Her words of wisdom scratched into the door
You can almost taste the emptiness
Hung inside her tallow dress
Can the darkness be as empty as it seems
When the factories of night hum with their dreams?
And you watch a skinny dog cut across that dusty lot
Like the surface of the moon

In the decompression chamber
Cooling in the conversation pit
Sleeping underneath yesterday's papers
And pretending the tsunami hasn't hit
Friday was the crucifixion
Saturday cremation under glass
The Resurrection was on Sunday
No, correction, make it Monday
'Cause Monday's when they come to take the trash

Do you remember what you came here for?
Her words of wisdom cut into the door
You can almost taste the emptiness
Hung inside her tallow dress
Can the darkness be as empty as it seems
When the factories of night hum with their dreams?
And you watch a skinny dog cut across that dusty lot
Like the surface of the moon

Φήμη, τύχη και όμορφα μοντέλα . O Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι τα είχε όλα.

Φήμη, τύχη και όμορφα μοντέλα . O  Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι (1872-1952) τα είχε όλα.

 O  Κρίστι ήταν ο πιο διάσημος Αμερικανός ζωγράφος της  "Εποχής της Τζαζ " ,  μιας εποχής που η  ελιτίστικη  αδελφότητα  των καλλιτεχνών της Νέας Υόρκης, οι επονομαζόμενοι «εικονογράφοι της ομορφιάς», κυριάρχησε στον κόσμο των εκδόσεων.
.   Οι νεαρές γυναίκες χτυπούσαν  την πόρτα του στούντιό τους, ελπίζοντας μεν να είναι το επόμενο "κορίτσι του εξωφύλλου" , αλλά , κατά βάθος, λαχταρώντας για κάτι πολύ μεγαλύτερο, την αθανασία. Ο Κρίστι την εξασφάλισε  στα κορίτσια που ζωγράφισε,. προβάλλοντας τον τύπο της εξιδανικευμένης γυναίκας , επαναπροσδιορίζοντας τα στάνταρτ της γυναικείας ομορφιάς και επηρεάζοντας  τη μόδα, αφού  ενέπνευσε μια νέα γενιά γυναικών.
 Εικονογραφημένο σε δημοφιλή περιοδικά, best-seller μυθιστορήματα  και κορυφαίες εφημερίδες, το «κορίτσι του Κρίστι » μετέτρεψε τον καλλιτέχνη σε οικείο όνομα και τον έβαλε σε όλα τα σπίτια.
 Σε αντάλλαγμα, κορίτσια του θεάματος, ηθοποιοί και εκκολαπτόμενες  στάρλετ , λαχταρώντας  να απαθανατιστούν από το  χέρι του, έπαιρναν θέση  (περισσότερα από 800 άτομα!) μπροστά στο καβαλέτο του.  
Παράλληλα, ο χρωστήρας του απαθανάτισε μεγάλες προσωπικότητες   και διάσημους ανθρώπους της εποχής του , συμπεριλαμβανομένων  προέδρων, αστέρων  του κινηματογράφου, βουλευτών, στρατηγών, βιομηχάνων και προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής.

Howard Chandler Christy - Wikipedia

Η αρμονική έμπνευση

Antonio Lucio Vivaldi (1678 - 1741)

L'Estro Armonico
12 Concertos, Op.3

Concerto No.2 for 2 violins, cello and strings in G minor RV578
Konzert Nr.2 für 2 Violinen, Cello und Streicher in G-moll RV 578

01. Adagio e spiccato
02. Allegro
03. Larghetto
04. Allegro

Fabio Biondi & Isabella Longo, Maurizio Naddeo

Concerto No.1 for 4 violins and strings in D major RV549
Konzert Nr.1 für 4 Violinen und Streicher in D-Dur RV 549

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri

Concerto No.6 for violin and strings in A minor RV356
Konzert Nr.6 für Violine und Streicher a-Moll RV356

01. Allegro
02. Largo
03. Presto

Fabio Biondi

Concerto No.5 for 2 violins and strings in A major RV519
Konzert Nr.5 für 2 Violinen und Streicher in A-Dur RV519

01. Allegro
02. Largo
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo

Concerto No.4 for 4 violins and strings in E minor RV550
Konzert Nr.4 für 4 Violinen und Streicher e-Moll RV 550

01. Andante
02. Allegro assai
03. Adagio
04. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri

Concerto No.3 for violin and strings in G major RV310
Konzert Nr.3 für Violine und Streicher in G-Dur RV310

01. Allegro
02. Largo
03. Allegro

Fabio Biondi

Concerto No.8 for 2 violins and strings in A minor RV522
Konzert Nr.8 für 2 Violinen und Streicher a-Moll RV522

01. Allegro
02. Larghetto e spiritoso
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo

Concerto No.7 for 4 violins, cello and strings in F major RV567
Konzert Nr.7 für 4 Violinen, Cello und Streicher in F-Dur RV 567

01. Andante
02. Adagio
03. Allegro
04. Adagio
05. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Maurizio Naddeo

Concerto No.11 for 2 violins, cello and strings in D minor RV565
Konzert Nr.11 für 2 Violinen, Cello und Streicher in D-Moll RV 565

01. Allegro
02. Adagio e spiccato
03. Allegro
04. Largo e spiccato
05. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Maurizio Naddeo

Concerto No.9 for violin and strings in D major RV230
Konzert Nr.9 für Violine und Streicher in D-Dur RV 230

01. Allegro
02. Larghetto
03. Allegro

Fabio Biondi

Concerto No.10 for 4 violins, cello and strings in B minor RV580
Konzert Nr.10 für 4 Violinen, Cello und Streicher in h-Moll RV 580

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Maurizio Naddeo

Concerto No.12 for violin and strings in E major RV265
Konzert Nr.12 für Violine und Streicher in Es-Dur RV 265

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi

Violins: Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Silvia Falavigna, Lorenzo Colitto, Daniela Nuzzoli
Violas: Francesco Lattuada, Robert Brown, Andrea Albertani
Cellos: Maurizio Naddeo, Antonio Fantinuoli
Violone: Giancarlo Pavan
Harpsichords: Sergio Ciomei
Organ: Fabio Bonizzoni
Archlute & Baroque guitar: Tiziano Bagnati

Fabio Biondi, violin & dir
Europa Galante Orchestra

[on period instruments]

Αλλο εσείς, άλλο εμείς

«Η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της […] υπέβαλε αίτημα χρεοκοπίας, αφού ο βασικός της μέτοχος, η αεροπορική Etihad των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, διαμήνυσε ότι σταματάει τη χρηματοδότηση. Ετσι η […] ανακοίνωσε ότι μετά την αποχώρηση των μετόχων του 30% περίπου κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει θετικός δρόμος στο μέλλον για την εταιρεία.
Αμέσως τα υπουργεία Οικονομίας και Μεταφορών με κοινή τους ανακοίνωση, για να αποφύγουν τον πανικό μεταξύ των ταξιδιωτών που έχουν κλείσει τα εισιτήριά τους μέσα στο καλοκαίρι (και εν όψει φυσικά των εκλογών), διαβεβαίωσαν ότι η κυβέρνηση θα χορηγήσει δάνειο 150 εκατ. ευρώ στην εταιρεία, προκειμένου να συνεχίσει τις πτήσεις της για το επόμενο διάστημα».
Πού συνέβη αυτό; Μήπως σε χώρα της Λατινικής Αμερικής όπου κυβερνούν οι άπλυτοι αριστεροί και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο; Θα μπορούσε να το υποθέσει κάποιος νεοφιλελεύθερος και ταυτοχρόνως να καταγγείλει τους λαϊκιστές ότι δεν αφήνουν να λειτουργήσουν χωρίς περιορισμούς οι νόμοι της ελεύθερης οικονομίας και βάζουν χειροπέδες στο μαγικό αόρατο χέρι της αγοράς. Μήπως στην Ελλάδα όπου, σύμφωνα με διάφορους απίθανους τύπους, εξακολουθεί να επιβιώνει, τόσα χρόνια μετά το 1989, αντιστεκόμενος με νύχια και με δόντια ο «υπαρκτός σοσιαλισμός»;
Οχι φυσικά, γιατί στη σημερινή Ελλάδα (στη χθεσινή σίγουρα, ίσως και στην αυριανή) κάνουν κουμάντο οι τρόικες (εξωτερικού και εσωτερικού) και δεν θα επέτρεπαν μια τόσο προκλητική εμφάνιση ενός παρωχημένου κρατισμού. Αν όμως στα κενά που υπάρχουν στην εισαγωγική παράγραφο τοποθετήσουμε τις λέξεις «Γερμανία» και «Air Berlin» (γι’ αυτήν τη χώρα πρόκειται και γι’ αυτήν την εταιρεία) τι θα πείτε; Οτι είναι τρολιά του Διαδικτύου;
Δεν είναι. Οτι πέφτετε από τα σύννεφα επειδή μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί πρακτικές τις οποίες έχει απαγορεύσει σε άλλες κυβερνήσεις, με το σκεπτικό ότι τα κράτη δεν σώζουν ζημιογόνες επιχειρήσεις (αν είναι τράπεζα διαφέρει) δίνοντάς τους δάνεια (δηλαδή χρήματα των φορολογουμένων); Θα έχετε δίκιο βουνό. Ομως άλλο η Γερμανία και άλλο οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, ιδιαίτερα εκείνες που είναι χρεωμένες και χρεοκοπημένες.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο του κάτι αποκαλυπτικό για τη λογική της γερμανικής κυβέρνησης (αυτό πάντως δεν το έχουν αναδείξει όσοι διαβάζουν το βιβλίο παρακάμπτοντας με ελιγμούς αιλουροειδών τις επικίνδυνες σελίδες). Σε μια συνάντηση που είχε με τον Β. Σόιμπλε τον ρώτησε αν θα συναινούσε να περάσουν σε ξένη εταιρεία 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας του.
Ελαβε την αποστομωτική απάντηση «ποτέ». Και στην κόντρα ερώτηση «γιατί υποχρεώνετε εμάς να τα πουλήσουμε;» ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών χαμογελώντας του είπε: «Δεν είμαστε το ίδιο». Το πιάσατε το υπονοούμενο; Τι υπονοούμενο δηλαδή, εδώ πρόκειται για ξεκάθαρη εκδήλωση του γερμανικού οικονομικού ιμπεριαλισμού. Ιμπεριαλισμός; Ναι. Κακή λέξη; Σίγουρα. Νισάφι όμως με τους ευφημισμούς.

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς, πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής;

Θόδωρος Ποάλας
Λένα Πλάτωνος
    1.    Γιώργος Νταλάρας & Μαρία Φαραντούρη        

Βγήκα στη ζωή από μόνη μου
αγάπη τράβα μου λίγο την κουρτίνα
θέλω να δω πού πάει το περιβόλι μου
πού να τελειώνει ετούτη η βιτρίνα

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής
τι υπάρχει στην ψυχή σου δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να ζωγραφίσω ηχοχρώματα ψυχής

Βγήκα στη ζωή από σύμπτωση
αγάπη κρύψε του πόνου τη ρυτίδα
κάτι πικρό ταιριάζει στην περίπτωση
τα ασημόχαρτα καλύψαν την παγίδα

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής
τι υπάρχει στην ψυχή σου δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να ζωγραφίσω ηχοχρώματα ψυχής

http://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/33/236176-dhklashl15658.jpgΤι να σου πω, γιε μου, για τους κομμουνιστές;

Του Γελωτοποιού

Τι να σου πω, γιε μου, για τους κομμουνιστές;

Η χαρά είναι το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Σοβιετικής Ένωσης. Ιωσήφ Στάλιν
Ο κομμουνισμός δεν έπιασε επειδή στους ανθρώπους αρέσει να τους ανήκουν πράγματα. Frank Zappa
Ξέρετε τι είναι ένα κουαρτέτο στη Σοβιετική Ένωση; Είναι μια συμφωνική ορχήστρα που επέστρεψε από περιοδεία στην Αμερική. René Coluche
Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να κάνω λάθος. Μπέρτραντ Ράσελ
“Οι κομμουνιστές είναι καλοί ή κακοί;” με ρωτάει ο Τηλέμαχος.
Είμαστε στο αυτοκίνητο κι αποχωρούμε από μια παραλία όπου η πλειονότητα των λουόμενων είναι τουρίστες απ’ τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, πρώην κομμουνιστικές.
Προσπαθώ να του εξηγήσω, με λίγα λόγια, ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λάθος. Όλοι οι γκέι, όλοι οι Κινέζοι, όλοι οι μουσουλμάνοι. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μόνο ως ξεχωριστή περίπτωση μπορούμε να τον κρίνουμε. Και -κυρίως- όχι γι’ αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτά που κάνει.
“Εντάξει, όχι εκείνοι οι ίδιοι. Αυτό που πιστεύουν; Αυτό που πιστεύουν είναι καλό ή κακό;” λέει ο Τηλέμαχος.
“Το πρόβλημα δεν είναι σ’ αυτό που πιστεύουν. Το πρόβλημα είναι… ότι το πιστεύουν.”
Το πρόβλημα με τον κομμουνισμό είναι ίδιο με κάθε άλλο -ισμό. Συνοψίζεται σε μια φράση, ίδια για όλους τους -ισμούς: “Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”.
Δεν χρειάζεται να μελετήσουμε την κυβερνητική πολιτική του Στάλιν για να το καταλάβουμε. Αρκεί να αναφερθούμε σ’ εκείνον, αυτή είναι η λυδία λίθος.
Κάθε αληθινός κομμουνιστής, μόλις ακούσει κάτι άσχημο για τον “Πατερούλη” (ακόμα και τα εισαγωγικά μπορεί να τον ενοχλήσουν),  θα βγάλει άμεσα το συμπέρασμα ότι είσαι αντικομμουνιστής.
Το ίδιο συμβαίνει με κάθε -ισμό. Αν πεις κάτι για τα κάστανα του γέροντα Παΐσιου είσαι αντίχριστος. Αν μιλήσεις για την ελεύθερη Παλαιστίνη είσαι αντισημίτης. Αν θίξεις τον νεοφιλελευθερισμό είσαι λαϊκιστής -ή μπορεί και κομμουνιστής.
Το πρόβλημα της πίστης:
Όταν πιστεύεις σε κάτι τότε δεν μπορείς ν’ αποδεχτείς ότι ίσως να κάνεις λάθος. Και το πιο σημαντικό: Δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι ίσως κι οι άλλοι να έχουν δίκιο.
Ο Εβραίος δεν μπορεί να αποδεχτεί τίποτα απ’ το δόγμα του χριστιανισμού, γιατί αυτομάτως παύει να είναι Εβραίος. Ο κομμουνιστής δεν μπορεί να ενσωματώσει στοιχεία του αναρχισμού, γιατί αμέσως γίνεται ρεφορμιστής. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό κάθε δόγματος: Είναι κλειστό και κατέχει όλη την αλήθεια.
Στη φύση δεν υπάρχει κανένα κλειστό σύστημα, μόνο στην ανθρώπινη φαντασία. Και -βεβαίως- η Αλήθεια δεν είναι τίποτα άλλο από μια λέξη, μια ανθρώπινη λέξη που περιγράφει μια ανθρώπινη πλάνη.
Όμως οι -ιστές κάθε -ισμού ισχυρίζονται ότι κατέχουν την Αλήθεια, εκείνοι και κανένας άλλος, ενώ την ίδια στιγμή όποιος άλλος ισχυρίζεται ότι την κατέχει, κάπως διαφορετική, είναι εχθρός ή -στην καλύτερη περίπτωση- πλανημένος.
Και το χειρότερο που μπορείς να υποστηρίξεις -όχι να πιστέψεις, ίσα να το σκεφτείς και να το πεις- είναι το εξής: Μήπως κάθε -ισμός, κάθε θρησκεία ή κάθε πολιτική-οικονομική θεωρία περιέχει κάποια στοιχεία χρήσιμα για τους ανθρώπους;
Μήπως θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα καλύτερα στοιχεία του κομμουνισμού, του καπιταλισμού, του αναρχισμού, του σοσιαλισμού κλπ προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο; Κάτι που να μην είναι δόγμα, να μην είναι κλειστό σύστημα;
Είναι αστείο, είναι τραγικό, είναι σημάδι της ανθρώπινης παράνοιας. Μόλις θα πεις κάτι τέτοιο, μόλις θα προσπαθήσεις να υπονοήσεις ένα νέο σύνολο που θα περιέχει μέρη από τα άλλα υποσύνολα, αυτομάτως γίνεσαι εχθρός όλων.
Ουσιαστικά γίνεσαι χειρότερος εχθρός από τους αντίπαλους.
Ο χριστιανός φοβάται και απεχθάνεται τους αιρετικούς (τους “ρεφορμιστές” χριστιανούς) περισσότερο απ’ τους αλλόθρησκους.
Ο σταλινικός (ορθόδοξος) κομμουνιστής μισεί περισσότερο τους αιρετικούς τροτσκιστές απ’ τους “άπιστους” καπιταλιστές.
“Καλύτερα να είσαι βουδιστής, παρά Ιαχωβάς”, μου είχε πει ένας μοναχός στο Άγιο Όρος.
Ένα άλλο παράξενο σχετικά με τον κομμουνισμό, είναι ότι οι μεγαλύτεροι πολέμιοι τους είναι εκείνοι που τον βίωσαν, ενώ τον υποστηρίζουν με θέρμη εκείνοι που έζησαν σε διαφορετικά (ίσως όχι καλύτερα) καθεστώτα.
Για παράδειγμα οι κομμουνιστές της Ελλάδας, που ποτέ δεν έζησαν σε κομμουνιστικό καθεστώς, είναι έτοιμοι να κόψουν το μικρό δάχτυλο του αριστερού ποδιού τους όταν ακούν λέξεις όπως γκουλάγκ, εκκαθάριση αντεπαναστατών, Γολοντομόρ, Σολζενίτσιν.
Η δογματική σκέψη του -ισμού τους κατατάσσει αυτόματα στους αντικομμουνιστές όχι μόνο τον Σολζενίτσιν, αλλά και τον Αλμπέρ Καμύ, τον Μιλάν Κούντερα, την Άιν Ραντ, τον Τζορτζ Όργουελ, τον Χρόνη Μίσσιο και άλλους (τον Νίκο Μπελογιάννη και τον Άρη Βελουχιώτη τους θεωρούν ακόμα προδότες ή τους αποκαταστήσαν;)
Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας.
Παραδείγματα διάσημων “αντικομμουνιστών”:
Ο Σολζενίτσιν φυλακίστηκε στα γκουλάγκ, επειδή έγραφε επιστολές όπου έκανε κριτική στον Στάλιν (“αλλά ήταν αντεπανταστάτης”, θα πουν οι -ιστές). Πήρε Νόμπελ Λογοτεχνίας επειδή ήταν αρκούντως αντικομμουνιστής, όχι επειδή ήταν σπουδαίος συγγραφέας (σ’ αυτό θα συμφωνήσω).
Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε φτωχός. Αρχικά ήταν στο Κ.Κ. Αλγερίας, αλλά κάποια στιγμή στράφηκε εναντίον του σταλινισμού και κάθε πίστης (δες παλιότερο κείμενο “Αλμπέρ Καμύ: Ένας επαναστατημένος άνθρωπος”). Πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κι όποιος υποστηρίξει ότι το πήρε μόνο επειδή ήταν “αντικομμουνιστής”, μάλλον είναι πολύ -ιστής για να διαβάσει τα βιβλία του Καμύ.
Η Άιν Ραντ, κατάφερε να διαφύγει απ’ τη Σοβιετική Ένωση πριν την στείλουν στα γκουλάγκ. Βρέθηκε στην ανελεύθερη Αμερική κι έγινε συγγραφέας, όπου και αποθέωσε τον καπιταλισμό σε βαθμό κακουργήματος, με φτηνά -αλλά απολαυστικά- μυθιστορήματα.
Ο Τζορτζ Όργουελ, που γνώρισε τους κομμουνιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο, έγραψε τα αριστουργηματικά “Φάρμα των Ζώων” και “1984”, όπου κάποια ζώα είναι πιο ίσα κι όπου ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί τους πάντες. Στην Αγγλία κάρφωσε τους κομμουνιστές συμπατριώτες τους (αυτό δεν ήταν καλό, Τηλέμαχε).
Ο Μιλάν Κούντερα έζησε τον κομμουνισμό του Συμφώνου της Βαρσοβίας, την επέλαση των σοβιετικών τανκ στην Πράγα (την άνοιξη του ’68), την τρομοκρατία της κομμουνιστής γραφειοκρατίας. Και δραπέτευσε στη καπιταλιστική και ανελεύθερη Δύση. Δεν έχει πάρει νόμπελ λογοτεχνίας ως τώρα, παρότι αντικομμουνιστής, και σίγουρα το αξίζει όσο λίγοι.
Ο Χρόνης Μίσσιος πέρασε όλη του τη ζωή στις φυλακές. Στην αρχή πιστεύοντας στον κομμουνισμό, μέχρι που προτίμησε να μην πιστεύει σε τίποτα άλλο πέρα απ’ τον άνθρωπο και τη ζωή. Δεν πήρε νόμπελ, αλλά κάποια βιβλία του, όπως εκείνο το “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”, θα είναι πάντα μέρος της ζωής μας.
Τελευταίες λέξεις:
Τι θέλω να σου πω, Τηλέμαχε, γιε μου, για τον κομμουνισμό και για κάθε άλλον -ισμό;
Μην πιστεύεις.
Μην πιστεύεις σε κανέναν που σου λέει ότι κατέχει την αλήθεια. Είναι ψεύτης ή παράφρων. Γιατί δεν υπάρχει ΑΛΗΘΕΙΑ. Υπάρχουν μόνο απόψεις.
Να αμφιβάλλεις, να σκέφτεσαι, να προσπαθείς να κατανοήσεις, αλλά ποτέ να μην πιστέψεις ότι γνωρίζεις, ότι έφτασες στο τέλος.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις τελικές κι απόλυτες. Υπάρχουν μόνο οι ερωτήσεις. Συνέχισε να ρωτάς. Συνέχισε να αναρωτιέσαι.
Και να μην φοβάσαι να υποστηρίξεις αυτό που σκέφτεσαι, ακόμα κι όταν όλοι είναι εναντίον σου. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου: Η ελεύθερη επιλογή. Η μοναδικότητα της σκέψης. Η ανεξαρτησία απ’ τις γραμμές των κομμάτων και των -ισμών.
Αυτός είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος. Αυτός που δεν πιστεύει σε τίποτα, αλλά δεν απορρίπτει και τίποτα. Αυτός που φτιάχνει τον κόσμο του έτσι όπως θέλει.
Και, φυσικά, μην πιστεύεις τίποτα απ’ ό,τι σου λέω.
Νόστιμον Ήμαρ