Παρασκευή, Μαΐου 25, 2018

Πού είναι η κοινωνική ευαισθησία;

Σχετική εικόνα

Τα κριτήρια της κριτικής


της Γιωργίας Παπαγεωργίου
 avgi.gr
**********************
Έχει ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς επιλέγει το κοινό τι θα θέσει σε προτεραιότητα στην ατζέντα του και τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει τι στάση θα κρατήσει για ένα θέμα. Ένα παράδειγμα είναι αυτό της Ισπανίας. Οι δρόμοι επί σειρά ημερών έχουν γεμίσει από διαμαρτυρόμενους για την επιβολή επιεικούς ποινής σε πέντε άνδρες που βίασαν μια 18χρονη το 2016 στο φεστιβάλ ταυροδρομιών στο Σαν Φερμίν της Παμπλόνα. Το εντυπωσιακό εδώ είναι το πλήθος των ανθρώπων, που συμμετείχαν, η διάρκεια των διαμαρτυριών, αλλά και το ότι πάνω από 1,2 εκατ. άνθρωποι υπέγραψαν υπέρ της παύσης των δικαστών που έλαβαν αυτή την απόφαση. Ο σεβασμός του συνανθρώπου είναι κατάκτηση των πολιτισμένων κοινωνιών. Από αυτή την κατάκτηση ευτυχώς οι άνθρωποι δε δείχνουν διατεθειμένοι να παραιτηθούν.
Ακόμη μία κατάκτηση του ανθρώπου είναι και η συμμετοχή του στην πολιτική, όπως και η άσκηση κριτικής. Στην ίδια χώρα πάλι, η πρόεδρος της Περιφέρειας της Μαδρίτης και ένα από τα δυνατά στελέχη του Λαϊκού Κόμματος, η Κριστίνα Θιφουέντες, είχε χτίσει την πολιτική της εικόνα στα θεμέλια της εντιμότητας. Δημοσιεύτηκε βίντεο που την έδειχνε να περνά από έλεγχο καταστήματος για κλοπή καλλυντικών και πληροφορία βάσει της οποίας η υπογραφή παρακολούθησης κάποιων μαθημάτων, που απαρτίζουν το πτυχίο της, ήταν πλαστογραφημένη. Σε αυτή την είδηση η αντίδραση των Ισπανών ήταν είτε περιορισμένη στα κοινωνικά δίκτυα είτε ανύπαρκτη στους δρόμους.
Όπως και σε άλλες χώρες, και στη δική μας προφανώς, η συνεχής βολή με πληροφορίες για διαφθορά ή έκνομη συμπεριφορά πολιτικών έχει μουδιάσει τους ανθρώπους, προκαλώντας αδιαφορία ή ακόμα χειρότερα... αποδοχή. Ένα παράδειγμα αποτελεί η διατύπωση ατόμου συμμετέχοντος στον πολιτικό στίβο της χώρας μας «Μα και οι πολιτικοί άνθρωποι είναι. Δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να είναι άχραντοι και άτεγκτοι στη διαφθορά. Η εξουσία φθείρει».
Λίγο αργότερα, η αγορά μιας ακριβής κατοικίας πολλών τετραγωνικών μέτρων από τον πρόεδρο του Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας γέμισε τα μέσα, παραδοσιακά και κοινωνικά. Αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς πως στη συνείδηση της κοινωνίας δεν συνάδει η ιδιοκτησία -και μάλιστα ακριβή- με το αριστερό προφίλ. Αν κάποιος διαφωνεί με τις θέσεις του Podemos, αυτή και μόνη η πληροφορία έρχεται απλώς να συμπληρώσει τις πεποιθήσεις του, χωρίς να εξετάζει τις υπόλοιπες παραμέτρους. Μαζί και με αυτό το παράδειγμα προκύπτει ο προβληματισμός αν ο ρόλος του ενεργού πολίτη έχει πια περιοριστεί στην άσκηση κριτικής στην προσωπική ζωή των πολιτικών ή στην ακροθιγή κριτική στις πολιτικές επιλογές.Αποτέλεσμα εικόνας για indifference and mischief animated gifs

Οι δύο Μακεδονίες


Του Πέτρου Ζερβού στην Εφημερίδα των Συντακτών (24/5/2018)

Ιστορίες τρόμου





No Living Voice (Κείμενο pdf) - Project Gutenberg Australia

«Δεν ήταν φωνή ζωντανού ανθρώπου»

Ένα διήγημα τρόμου του Τόμας Στριτ Μίλινγκτον (1821-1906)

Μετάφραση: Βασίλης Κ.  Μηλίτσης


‘Πώς το εξηγείς;’

‘Δεν το εξηγώ καθόλου κι ούτε προσποιούμαι πως το καταλαβαίνω’.

‘Πιστεύεις, λοιπόν, ότι ήταν πράγματι υπερφυσικό;’

‘Γνωρίζουμε τόσο λίγο για το τι περιλαμβάνει η Φύση και ποιες είναι οι δυνάμεις της και τα όριά της ώστε σχεδόν καθόλου δεν είμαστε σε θέση να μιλάμε για το γίνεται πέρα και πάνω απ’ αυτή’.

‘Και είσαι βέβαιος πως αυτό πράγματι συνέβη;’

‘Εντελώς βέβαιος, κι επ’ αυτού δεν έχω καμιά απολύτως αμφιβολία’.

Η παραπάνω στιχομυθία διαμείφθηκε μεταξύ δύο κυρίων στο σαλόνι ενός εξοχικού, όπου είχε συγκεντρωθεί μια ολιγομελής συντροφιά συγγενών και φίλων μετά το δείπνο. Εξαιτίας μιας μικρής ανάπαυλας της γενικής συζήτησης όλοι σχεδόν άκουσαν καθαρά τι είπαν οι δυο κύριοι, πράγμα που εξήψε την περιέργεια όλων. Άρχισαν λοιπόν ανυπόμονες αλλεπάλληλες ερωτήσεις σχετικά με τα φυσικά ή τα υπερφυσικά θέματα του υπό συζήτηση περιστατικού. ‘Μια ιστορία για φαντάσματα!’ αναφώνησε κάποιος. ‘Ω! απολαυστικό! Ελάτε να την ακούσουμε’. ‘Ω! έλεος, όχι’ είπε κάποιος άλλος. ‘Δε θα κοιμηθώ όλη νύχτα, κι όμως πεθαίνω από περιέργεια’.
Άλλοι πάλι έδειχναν διατεθειμένοι να πραγματευθούν το θέμα από μια ορθολογιστή ή ψυχολογική άποψη, και σκόπευαν να ξεκινήσουν μια συζήτηση για φαντάσματα γενικώς, εκθέτοντας ο καθένας τη δική του εμπειρία. Αλλά σταμάτησαν από τη φωνή της οικοδέσποινας: ‘Ερώτηση, ερώτηση!’ φώναξε και παρακάλεσε τους αρχικούς ομιλητές να εξηγήσουν ποιο ήταν το ιδιαίτερο περιστατικό που αποτέλεσε το θέμα της συζήτησής τους.

«Εσείς δεν ήσαστε, κύριε Μπράουν, που είπατε ότι δεν μπορούσατε να το εξηγήσετε; και είστε ένα τόσο πολύ πρακτικό άτομο που διπλά ανυπομονούμε ν’ ακούσουμε ποιο αξιοπερίεργο γεγονός θα μπορούσε να σας κάνει να δείχνετε τόσο ανυπόκριτα προβληματισμένος».
«Σας ευχαριστώ», είπε ο κύριος Μπράουν. «Παραδέχομαι πως είμαι πρακτικός άνθρωπος και μιλούσα για ένα πραγματικό γεγονός. Αλλά σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε να μη συνεχίσω. Πρόκειται για μια παλιά ιστορία, αλλά δεν υπάρχει φορά που να τη σκεφτώ χωρίς να αισθάνομαι θλίψη. Δε θα επιθυμούσα λοιπόν να ανασύρω, απλά για να ικανοποιήσω την περιέργειά σας, έντονες και ανεξίτηλες αναμνήσεις που με στοιχειώνουν. Εξέθετα στον κύριο Σμιθ, εν ολίγοις, μια περιπέτεια που είχα στην Ιταλία πριν από πολλά χρόνια, και του παρέθετα τα γεγονότα της υπόθεσης ορθολογιστικά για ν’ αντικρούσω μια θεωρία που ανέπτυσσε».
«Μα εμείς δε θέλουμε ούτε θεωρίες ούτε πραγματικά γεγονότα – δεν ταιριάζουν σχεδόν καθόλου σε οποιαδήποτε στιγμή, πόσο μάλλον σ’ αυτή την εποχή με τα χιόνια παντού, θα ήταν εντελώς παράλογα. Όμως πρέπει να μας πείτε την ιστορία σας, πλήρως και με συναίσθημα, κι εμείς με τη σειρά μας υποσχόμαστε να την ακούσουμε με τον δέοντα σεβασμό, την ανεπιφύλακτη πίστη και την αμέριστη κατανόηση. Μαζευτείτε, λοιπόν, όλοι κοντά στη φωτιά και ας ξεκινήσει την αφήγησή του ο κύριος Μπράουν».
Ο καημένος ο κύριος Μπράουν χλόμιασε και μετά κοκκίνισε, τα χείλη του άρχισαν τα τρέμουν, και οι παρακλήσεις του ν’ αποφύγει την εξιστόρηση έγιναν σχεδόν αξιοθρήνητες. Όμως επειδή ήταν καλοκάγαθος και ίσως συναισθάνθηκε ότι θα μπορούσε να εξάψει το ενδιαφέρον τον ακροατών του, πείστηκε να υπερνικήσει την απροθυμία του. Κι αφού απαίτησε μια σοβαρή υπόσχεση πως δε θα πάρουν με αστειότητα ή ελαφρότητα αυτά που επρόκειτο να πει, καθάρισε τον λαιμό του δυο με τρεις φορές και μ’ ένα διστακτικό και νευρικό τόνο άρχισε να διηγείται:
’ Ήταν άνοιξη του 18… Βρέθηκα στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, κι έκλεισα μια θέση στην ταχυδρομική άμαξα με προορισμό τη Νεάπολη. Υπήρχαν δύο εναλλακτικές διαδρομές: η μία μέσω της Τερατσίνας και η άλλη μέσω της Οδού Λατίνας, που περνούσε μέσα από την ενδοχώρα. Η άμαξα έκανε τη διαδρομή μόνο δυο φορές την εβδομάδα, εναλλάξ, κι έτσι κάθε διαδρομή διανυόταν μια φορά κάθε εφτά μέρες. Εγώ διάλεξα τη διαδρομή της ενδοχώρας και μετά από ένα ολοήμερο ταξίδι έφτασα στο Τσέπρανο, όπου κάναμε στάση για διανυκτέρευση.
’Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε πολύ νωρίς, και φτάσαμε στα σύνορα του Βασιλείου της Νεάπολης σχεδόν με το λυκαυγές, σε μικρή απόσταση από την πόλη. Εκεί μας έλεγξαν τα διαβατήριά μας και προς μεγάλη μου απογοήτευση με πληροφόρησαν πως το δικό μου δεν ήταν εντάξει. Ήταν γεμάτο, πράγματι, με σφραγίδες και υπογραφές, που όλες τους, όμως, αποκτήθηκαν με πολύ κόπο και χρηματικό κόστος. Αλλά έλλειπε μια θεώρηση ακόμη, η πιο σπουδαία, χωρίς την οποία δεν μπορούσε κανείς να μπει στο Βασίλειο της Νεάπολης. Αναγκάστηκα λοιπόν να κατέβω από την άμαξα και να στείλω το αναθεματισμένο διαβατήριό μου πίσω στη Ρώμη, ενώ με υποχρέωσαν να παραμείνω στο Τσέπρανο υπό αστυνομική επιτήρηση έως ότου η άμαξα θα μου το έφερνε την κατάλληλη μέρα της εβδομάδας το γρηγορότερο.
’ Εξασφάλισα τη διαμονή μου στο ξενοδοχείο όπου είχα περάσει την προηγούμενη νύχτα κι εκεί δέχτηκα την επίσκεψη του αρχηγού της αστυνομίας, ο οποίος μου ανήγγειλε πολύ ευγενικά πως πρέπει να παρουσιάζομαι κάθε πρωί και βράδυ στο γραφείο του. Την υπόλοιπη μέρα ήμουν ελεύθερος να κυκλοφορώ στους γειτονικούς χώρους. Απηύδησα τόσο πολύ από εκείνο το ανιαρό μέρος αφού εξερεύνησα την εγγύς περιοχή της πόλης, και άρχισα να ξεφεύγω στους περιπάτους μου πιο μακριά, και επειδή πάντοτε έδινα το παρόν στην αστυνομία πριν νυχτώσει, δε μου έφεραν καμιά αντίρρηση.

’ Μια μέρα, όμως, όταν πήγα μέχρι το Αλάτρι και επέστρεφα πεζός, με πρόλαβε το σκοτάδι. Είχα επίσης χάσει το δρόμο μου και δεν ήμουν σε θέση να διαπιστώσω πόσο είχα απομακρυνθεί από τον προορισμό μου. Ήμουν πολύ κουρασμένος, προσέτι κουβαλούσα κι έναν βαρύ γυλιό στην πλάτη μου, που είχα γεμίσει με πέτρες από τα ερείπια του αρχαίου Πελασγικού οχυρού που εξερευνούσα. Επιπλέον στον γυλιό μου έφερα και μερικά παλιά νομίσματα και δυο με τρεις φανούς που είχα αγοράσει εκεί. Δεν έβλεπα κανένα ίχνος ανθρώπινης κατοικίας, ενώ οι δασώδεις λόφοι μ’ έκρυβαν τη θέα από κάθε πλευρά. Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να ψάξω να βρω ένα καλυμμένο σημείο κάτω από κάποιο σύδεντρο να περάσω τη νύχτα, όταν άκουσα πίσω μου τον ευπρόσδεκτο ήχο βημάτων. Μετά από λίγο με προσπέρασε ένας άντρας φορώντας τη συνηθισμένη του τραχιά και μακριά κάπα του βοσκού, και μαθαίνοντας για τη δύσκολή μου θέση προσφέρθηκε να με οδηγήσει σ’ ένα οίκημα πολύ κοντά από δρόμο για να βρω ένα προσωρινό κατάλυμα. Προτού φτάσουμε στο μέρος, μου είπε ότι το εν λόγω οίκημα ήταν πανδοχείο που ιδιοκτήτης του ήταν ο ίδιος. Επειδή δεν είχε πολλούς πελάτες, μου είπε ότι τη μέρα βοσκούσε πρόβατα. Μπορούσε όμως να με βολέψει με άνεση κι επιπλέον να μου ετοιμάσει ένα καλό δείπνο – καλύτερο απ’ ό, τι θα περίμενα συγκρίνοντας το παρουσιαστικό του. Κάποτε, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, μου είπε ότι υπήρξε  στην υπηρεσία καλών οικογενειών και γνώριζε πως έπρεπε να συμπεριφέρεται και τι ένας σινιόρε σαν κι εμένα απαιτούσε.
’ Το πανδοχείο όπου με πήγε έδειχνε να είχε γνωρίσει, σαν τον ιδιοκτήτη του, καλύτερες μέρες. Ήταν ένα μεγάλο, ανοικονόμητο κτήριο και πολύ ερειπωμένο εξωτερικά, αλλά υποφερτά άνετο εσωτερικά. Ο ιδιοκτήτης έβγαλε την προβιά του και μου ετοίμασε ένα πλούσιο και εύγευστο δείπνο, και μετά κάθισε και συνομίλησε μαζί μου κοιτάζοντάς με καθώς έτρωγα. Δεν μου άρεσε και πολύ το βλέμμα του ανθρώπου, αλλά έδειχνε προθυμία να είναι φιλικός μαζί μου και μου αφηγήθηκε ένα σωρό πράγματα για την προηγούμενη ζωή του όταν βρισκόταν στη υπηρεσία των καλών οικογενειών περιμένοντας να τύχει της ίδιας εμπιστοσύνης εκ μέρους μου. Εγώ, όμως, δεν ικανοποίησα και πολύ την περιέργειά του, αλλά αυτός σκέφτηκε ότι ήταν σωστό να ενδιαφερθεί για τον καλεσμένο του και να μάθει για τα προβλήματά του απ’ όσο αυτός μπορούσε να του πει.
’ Έπεσα για ύπνο νωρίς σκοπεύοντας να συνεχίσω την οδοιπορία του με το πρώτο φως. Ο οικοδεσπότης μου σήκωσε τον σάκο μου και τον μετέφερε στο δωμάτιό μου, παρατηρώντας πως, καθώς τον κουβαλούσε, θα ήταν πολύ βαρύς στα ταξίδια μου. Του απάντησα αστειευόμενος πως ο σάκος περιείχε σημαντικούς θησαυρούς, αναφερόμενος στα νομίσματα και στα αρχαία ευρήματα. Όπως ήταν φυσικό δε με κατάλαβε, και προτού του εξηγήσω με καληνύχτισε εγκάρδια και έφυγε.
’ Το δωμάτιό μου βρισκόταν στο τέλος ενός μακρόστενου διαδρόμου. Υπήρχαν δύο δωμάτια στη δεξιά μεριά του διαδρόμου κι ένα παράθυρο στ’ αριστερά που έβλεπε σε μια αυλή ή κήπο. Έχοντας περιεργαστεί το εξωτερικό του οικήματος ενώ κάπνιζα το πούρο μου στο φεγγαρόφωτο, εντόπισα ακριβώς τη θέση του δωματίου μου. Ήταν το τελευταίο δωμάτιο μιας μακρόστενης πτέρυγας που προεξείχε κάθετα από το κυρίως κτήριο, με το οποίο επικοινωνούσε μόνο με μια δίοδο και με τα δυο δωμάτια που ήδη ανέφερα.

’ Παρακαλώ κρατείστε προσεκτικά στη μνήμη σας την περιγραφή αυτή κατά τη διάρκεια της διηγήσεώς μου.
’ Πριν πέσω να κοιμηθώ, έμπηξα στο πάτωμα κοντά στην πόρτα μια μικρή αρίδα που αποτελούσε εξάρτημα ενός περίπλοκο σουγιά που πάντοτε έφερα μαζί μου για να μην μπει κανείς στο δωμάτιό μου χωρίς να τον πάρω είδηση. Υπήρχε, βέβαια, κλειδαριά στην πόρτα αλλά το κλειδί δε γύριζε μέσα της. Η πόρτα επίσης είχε ένα σύρτη αλλά η άκρη του δεν αντιστοιχούσε στην προβλεπόμενη οπή – μάλλον η πόρτα είχε καθίσει από το κανονικό της επίπεδο. Κι έτσι βέβαιος πως η πόρτα ήταν επαρκώς ασφαλισμένη με την αρίδα του σουγιά μου, γρήγορα με πήρε ο ύπνος.
’Δεν μπορώ να σας περιγράψω το παράξενο και τρομακτικό συναίσθημα που με κυρίευσε όταν ξύπνησα από τον πρώτο μου ύπνο. Κοιμόμουν βαθιά και προτού καλά – καλά συνέρθω, ανακάθισα ενστικτωδώς στο κρεβάτι μου σκύβοντας προς τα μπρος, με ανορθωμένα τα γόνατά μου και με τα χέρια στο πρόσωπό μου, ενώ ολόκληρος να συνταράσσομαι από φρίκη. Δεν έβλεπα τίποτε, δεν άκουγα τίποτε, εκτός από έναν ήχο να κουδουνίζει μέσα στ’ αυτιά μου και να μου κόβει το αίμα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ήταν ποτέ δυνατόν ένας απλός ήχος, όποια κι αν ήταν η φύση του, να προκαλούσε τέτοια απέχθεια και να ενέπνεε τέτοια φρίκη που δεν είχα αισθανθεί ποτέ. Δεν ήταν μια κραυγή τρόμου που άκουγα και που θα με ξεσήκωνε σε δράση ούτε τα βογκητά πόνου κάποιου που θα τον λυπόμουν και συνεπώς θα προκαλούσε τη συμπάθειά μου μάλλον παρά τον αποτροπιασμό μου. Πράγματι, ο ήχος έμοιαζε να έβγαινε από κάποιον που βρισκόταν σε άγχος και απελπισία, αλλά δεν ήταν καμιά φωνή ανθρώπινη: ακουγόταν υπερβολικά φοβερή και έντονη για να προέρχεται από ανθρώπινη άρθρωση. Ο ήχος είχε ξεκινήσει ν’ ακούγεται κοντά στην κεφαλή του κρεβατιού πολύ κοντά στο μαξιλάρι μου ενώ κοιμόμουν βαθιά και συνέχισε αφού είχα εντελώς ξυπνήσει. Αντηχούσε σαν ένα μακρόσυρτο, δυνατό και παρατεταμένο βογκητό που έκανε τον νυχτερινό αέρα να δονείται και κατόπιν σταδιακά να σβήνει μέχρι που χάθηκε εντελώς. Πέρασαν μερικά λεπτά πριν έρθω εντελώς στα συγκαλά μου από την τρομακτική εντύπωση που μου έκοψε την αναπνοή και παράλυσε τα μέλη μου. Τελικά άρχισα να κοιτάζω γύρω μου, καθώς η νύχτα δεν ήταν εντελώς σκοτεινή, κι έτσι μπορούσα να διακρίνω το περίγραμμα του δωματίου καθώς και αρκετά από τα έπιπλα που είχε. Μετά κατέβηκα από το κρεβάτι και φώναξα δυνατά: «Ποιος είναι; Τι τρέχει;»
’ «Είναι κανείς άρρωστος;» επανέλαβα στα ιταλικά και στα γαλλικά, αλλά κανείς δεν απάντησε. Ευτυχώς είχα λίγα σπίρτα στην τσέπη μου και μπόρεσα ν’ ανάψω το κερί μου. Κατόπιν εξέτασα κάθε μέρος του δωματίου προσεκτικά, και ιδίως τον τοίχο στο κεφαλάρι του κρεβατιού μου, χτυπώντας τον με την ανάστροφη των δαχτύλων μου. Ο τοίχος ήταν στέρεος όπως και όλα τα άλλα μέρη. Άνοιξα την πόρτα και εξερεύνησα το διάδρομο και τα δυο διπλανά δωμάτια, τα οποία ήσαν αδειανά και σχεδόν χωρίς έπιπλα. Προφανώς είχαν κάμποσο καιρό να χρησιμοποιηθούν. Όσο κι αν έψαξα, δε βρήκα κανένα στοιχείο του μυστηρίου. Επιστρέφοντας στο δωμάτιό μου, κάθισα στο κρεβάτι μου πολύ προβληματισμένος και άρχισα ν’ αναρωτιέμαι εάν ήταν δυνατόν να είχα γελαστεί και ο ήχος που είχα ακούσει να ήταν το αποτέλεσμα κάποιου εφιάλτη. Αλλά σ’ ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν μπορούσα να καταλήξω, όσο κι αν το ήθελα, διότι τα βογκητά συνέχιζαν να μου τριβελίζουν τα αυτιά αρκετή ώρα αφού είχα ξυπνήσει και ήμουν σε πλήρη εγρήγορση. Ενώ σκεπτόμουν όλα αυτά, είχα ξεχάσει να κλείσω την πόρτα, που ήταν ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι μου, οπότε άκουσα απαλές περπατησιές από κάποια απόσταση κι αμέσως μετά φάνηκε ένα φως στο βάθος του διαδρόμου. Τότε είδα τη σκιά ενός άντρα να πέφτει απέναντι στον ανατολικό τοίχο. Περπατούσε πολύ αργά και αμέσως στάθηκε. Σήκωσε το χέρι σαν να έκανε νεύμα σε κάποιον και τότε κατάλαβα από το γεγονός που η σκιά έπεφτε πρώτη πως πρέπει να υπήρχε ένα δεύτερο άτομο πίσω του απ’ όπου ερχόταν το φως. Αφού στάθηκαν για λίγο φάνηκαν να γυρίζουν πίσω χωρίς να δω έστω για μια στιγμή κανένα από τους δυο, παρά μόνο τις σκιές τους, τη μία που είχε προηγηθεί και την άλλη που ακολουθούσε ενώ αποσύρονταν. Η ώρα εκείνη τη στιγμή ήταν λίγο μετά τη μία, κι έτσι συμπέρανα ότι πήγαιναν αργά για ύπνο και ανησύχησαν μη με ενοχλήσουν, αν και μετά σκέφτηκα πως ήταν το δικό μου φως που τους έκανε να γυρίσουν πίσω. Προς στιγμή σκέφτηκα να τους φωνάξω, αλλά δίστασα να τους γνωστοποιήσω τι με είχε αναστατώσει, χωρίς να ξέρω το γιατί. Ασφάλισα ξανά την πόρτα μου και αποφάσισα να μείνω για λίγο ξύπνιος για να δω τι θα γίνει. Όμως το κερί μου άρχισε να σώνεται κι έτσι βρέθηκα σε δίλημμα: ή έπρεπε να το σβήσω αμέσως ή να το αφήσω να καίει κι έτσι να μείνω χωρίς φως σε περίπτωση που θα ενοχλούμουν ξανά. Μετάνιωσα που δεν είχα ζητήσει δεύτερο κερί εγκαίρως, αλλά τώρα δεν μπορούσα να ζητήσω χωρίς να δώσω εξηγήσεις. Γι’ αυτό, πήρα στα χέρια μου το κουτί με τα σπίρτα, έσβησα το φως, και ξάπλωσα στο κρεβάτι, μ’ ένα ρίγος να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά μου.
’ Για μια ώρα περίπου έμεινα ξυπνητός συλλογιζόμενος τι είχε συμβεί, και μέχρι τότε είχα σχεδόν πειστεί πως δεν είχα τίποτε παρά να αποδώσω μόνο στη νοσηρή μου φαντασία την τρομάρα που είχα πάρει. «Είναι ένας εξωτερικός τοίχος», είπα στον εαυτό μου, «όλοι είναι εξωτερικοί τοίχοι και το σπίτι είναι κτισμένο από πέτρα. Είναι αδύνατο να ακουστεί κάποιος ήχος μέσα από τέτοιο πάχος. Εξάλλου, φάνηκε να ακούστηκε μέσα στο δωμάτιό μου, κοντά στο αυτί μου. Τι ανόητος που ήμουν να αναστατωθώ και να τρομάξω για το τίποτα. Δε θα προβληματιστώ άλλο γι’ αυτό». Έτσι, έγειρα στο πλάι, χαμογελώντας (μάλλον βεβιασμένα) για την ανοησία μου και συγκεντρώθηκα για να κοιμηθώ.
’ Τη στιγμή εκείνη άκουσα με περισσότερη ευκρίνεια από ό, τι δεν είχα ποτέ στη ζωή μου ακούσει κανένα ήχο, ένα πνιχτό λαχάνιασμα, μια κοφτή ανάσα, σαν κάποιος να προσπαθούσε αγωνιωδώς να αναπνεύσει, ρουφώντας τον αέρα ή προσπαθώντας απελπισμένα να μιλήσει ή να φωνάξει. Και πάλι εκείνη η φρικαλέα πνιχτή κραυγή, και κατόπιν μια μακρόσυρτη ανάσα, ένα ηχηρό ρούφηγμα αέρα μέσα στον λαιμό, έτσι όταν κάποιος αναστενάζει βαθιά. Τέτοιοι ήχοι δεν ήταν δυνατό να ακουστούν αν δεν ήταν κοντά στο αυτί μου. Έδειχναν να προέρχονται από τον τοίχο κοντά στο κεφάλι μου ή να βγαίνουν κατευθείαν από το μαξιλάρι μου. Εκείνο το φοβισμένο λαχάνιασμα, κι εκείνη η μακρόσυρτη εισπνοή, μέσα στο σκοτάδι και στη σιγαλιά της νύχτας, φαίνονταν να κάνουν κάθε νεύρο του κορμιού μου να τρέμει μπροστά σ’ ένα φοβερό προμήνυμα. Ασυναίσθητα  απομακρύνθηκα από τον ήχο και ανακάθισα στο κρεβάτι κουβαριασμένος με το κεφάλι μου στα γόνατα. Ο ήχος σταμάτησε, και αμέσως ακολούθησε ένα βογκητό, που παρατάθηκε σ’ ένα απαίσιο μούγκρισμα, που όλο και μεγάλωνε, σαν κάποιος να βρίσκεται σε μια ανοδική αγωνία, η οποία κατόπιν σταδιακά να σβήνει και να χάνεται τελείως. Κι όμως να ακούγεται οδυνηρά και μ’ ευκρίνεια μέχρι το τέλος.
’ Μόλις μπόρεσα να συνέλθω από τον τρόμο που μ’ είχε παγώσει διαπερνώντας με μέχρι το μεδούλι, σύρθηκα μακριά από το κρεβάτι μου προς την πιο μακρινή γωνία του δωματίου και με τρεμάμενα χέρια άναψα το κερί μου, ενώ παράλληλα κοίταζα ανήσυχος τριγύρω μου, φοβούμενος κάποια φοβερή αποκάλυψη καθώς το δωμάτιο φωτίστηκε.
’ Κι όμως, δε θα με πιστέψετε, δεν ένιωσα ούτε ανησυχία, ούτε φόβο, αλλά μάλλον μια κατάθλιψη και ένα αφύσικο, ακατάσχετο δέος. Ένιωθα πως βρισκόμουν μπροστά σ’ ένα μεγάλο και φοβερό μυστήριο, μπροστά σε μια απύθμενη άβυσσο συμφοράς, θλίψης ή ανοσιουργήματος. Προσπάθησα να βγάλω αυτή τη σκέψη από τον νου μου με ένα συναίσθημα ανυπόφορης απέχθειας και αγωνίας. Ήταν ένα συναίσθημα παρόμοιο μ’ εκείνο που μ’ εμπόδισε να καλέσω τον οικοδεσπότη μου. Δεν άντεχα να του πω τι είχε συμβεί, χωρίς να ξέρω τον ενδεχόμενο βαθμό συμμετοχής του ίδιου στο μυστήριο. Το μόνο που μ’ απασχολούσε ήταν να δραπετεύσω όσο πιο ήσυχα μπορούσα από το δωμάτιο και από το πανδοχείο. Το κερί τώρα είχε αρχίσει να τρεμοπαίζει στον κεροστάτη, αλλά απέξω ήταν αστροφεγγιά, ανοιχτός χώρος και καθαρός αέρας ν’ αναπνεύσεις, πράγματα που έλλειπαν από το δωμάτιό μου. Άνοιξα, βιαστικά, λοιπόν το παράθυρο, έδεσα μαζί τα σεντόνια και αθόρυβα γλίστρησα μέχρι το έδαφος.
’ Στο κάτω μέρος του σπιτιού έκαιγε ένα φως, αλλά εγώ σύρθηκα αθόρυβα ανάμεσα στα δέντρα βρίσκοντας το δρόμο μου προσεκτικά, και τελικά βγήκα σ’ ένα μονοπάτι που με οδήγησε στον δρόμο όπου βάδιζα την προηγούμενη νύχτα. Συνέχισα την πορεία μου χωρίς σχεδόν να ξέρω που πηγαίνω, και το μόνο που ήθελα ήταν να μεγαλώσω την απόσταση από εκείνο το καταραμένο πανδοχείο. Άρχισε να χαράζει όταν το πρώτο πράγμα που ευδιάκριτα είδα μια μικρή ομάδα ανθρώπων να με πλησιάζει. Η χαρά μου δεν περιγράφεται όταν αναγνώρισα ότι επικεφαλής της ομάδας ήταν ο φίλος μου, ο αρχηγός της αστυνομίας. «Α!» αναφώνησε, «καημένε Εγγλέζε, σε τι μπελάδες μ’ έχετε βάλει! Πού ήσαστε; Δόξα σοι, ο Θεός που σας βλέπω σώο και ασφαλή! Αλλά πώς; Τι σας συνέβη; Φαίνεστε σαν να είδατε φάντασμα».
’ Του διηγήθηκα ότι είχα χάσει το δρόμο μου, και πού είχα μείνει τη νύχτα’.

’ «Και τι σας συνέβη εκεί;» ξεφώνισε και μια έκφραση ανησυχίας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του.

’ «Τη νύχτα ταράχτηκα πολύ και δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Έφυγα κρυφά και νάμαι. Δεν μπορώ να σας πως περισσότερα».
’ «Αλλά πρέπει να μου πείτε περισσότερα, αγαπητέ κύριε, συγχωρήστε με, πρέπει να μου τα πείτε όλα. Είναι ανάγκη να ξέρω τι συνέβη σ’ εκείνο το σπίτι. Το παρακολουθούμε εδώ και πολύν καιρό, και όταν έμαθα προς τα πού είχατε πάει χθες και δεν επιστρέψατε, φοβήθηκα μην είχατε βρεθεί σε δύσκολη θέση και γι’ αυτό ξεκινήσαμε να σας ψάξουμε».
’ Δεν μπήκα σε πολλές λεπτομέρειες, αλλά του είπα πως άκουσα παράξενους θορύβους, και ανταποκρινόμενος στην παράκλησή του ξαναγύρισα μαζί του στο πανδοχείο. Καθοδόν μου εξήγησε πως εκείνο το σπίτι ήταν γνωστό ως άντρο ληστών, ότι ο ιδιοκτήτης τους προστάτευε, δεχόταν τα κλοπιμαία και τους βοηθούσε να διαθέτουν τα λάφυρά τους.
’ Όταν φτάσαμε εκεί, διέταξε τους άντρες του να ενεργήσουν μια ενδελεχή έρευνα και ο ίδιος ανάγκασε τον ιδιοκτήτη και τον άντρα που βρέθηκε εκεί να τον ακολουθήσουν. Το δωμάτιο όπου κοιμήθηκα ερευνήθηκε προσεκτικά. Το πάτωμα ήταν από γύψο ή τσιμέντο, και ως εκ τούτου ήταν ηχομονωτικό. Οι τοίχοι ήταν γεροί και στέρεοι και τίποτε δε βρέθηκε που να εξηγεί σε κάθε περίπτωση την παράξενη τρομακτική εμπειρία που είχα βιώσει. Το δωμάτιο του ισογείου, ακριβώς κάτω από το υπνοδωμάτιό μου ερευνήθηκε κι αυτό. Αυτά που περιείχε ήταν μια ποσότητα από άχυρο, σανό, καυσόξυλα και άλλη ξυλεία. Το δάπεδό του ήταν στρωμένο με τούβλα, και ανακατεύοντας το άχυρο που ήταν σωριασμένο σε μια γωνία παρατηρήσαμε πως τα τούβλα ήταν τοποθετημένα ακανόνιστα σαν να είχαν πρόσφατα μετακινηθεί.
’ «Σκάψτε εδώ», είπε ο αρχηγός. «Υποθέτω πως θα βρούμε κάτι κρυμμένο».

’ Ήταν φανερό πως ο ιδιοκτήτης ταράχτηκε πολύ. «Σταματήστε», φώναξε. «Θα σας πω τι κρύβεται εδώ. Ελάτε έξω και θα τα μάθετε όλα».

’ «Σκάψτε, σας λέω», συνέχισε ο αρχηγός. «Θα το ανακαλύψουμε μόνοι μας».
 ’ «Αφήστε τους νεκρούς στην ησυχία τους», φώναξε ο ιδιοκτήτης με τρεμάμενη φωνή. «Για όνομα του Θεού, βγείτε έξω και θα μάθετε τι θα σας πω».
’ «Συνεχίστε τη δουλειά σας», είπε ο αρχιφύλακας στους άντρες του, οι οποίοι έσκαβαν τώρα με κασμά και φτυάρι.
’ «Δεν μπορώ να στέκομαι εδώ και να βλέπω», φώναξε ο ιδιοκτήτης ακόμη μια φορά. «Ακούστε, λοιπόν! Εδώ βρίσκεται το λείψανο του γιου μου, του μοναχογιού μου. Αφήστε τον να αναπαυτεί εν ειρήνη – αν μπορεί να βρει ειρήνη. Τον τραυμάτισαν σ’ έναν καβγά και τον έφεραν σπίτι του να πεθάνει. Πίστεψα πως θα γινόταν καλά, αλλά δεν υπήρχε ούτε γιατρός ούτε παπάς διαθέσιμος, και παρ’ όλες τις προσπάθειές μας, πέθανε. Αφήστε τον τώρα να αναπαυθεί ή φέρετε έναν παπά. Πέθανε χωρίς να εξομολογηθεί, αλλά δε φταίω εγώ. Μπορεί να μην είναι ακόμη αργά για να βρει ανάπαυση».
’ «Αλλά γιατί είναι θαμμένος εδώ;»
’ «Δε θέλαμε να κάνουμε φασαρία για το συμβάν. Κανείς δεν ήξερε για τον θάνατό του, κι έτσι τον θάψαμε ήσυχα. Όπου και να θαφτεί κάποιος που πέθανε, δεν έχει σημασία. Όλα τα μέρη είναι εξίσου κατάλληλα. Εξάλλου είμαστε φτωχοί και δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε τα έξοδα της κηδείας». Επιτέλους αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια.
’ Πατέρας και γιος ήταν κι οι δυο μέλη μιας σπείρας ληστών. Κάτω από το δάπεδο έκρυβαν τη λεία τους, όπου επίσης ήταν θαμμένα κι άλλα αποσυντεθημένα πτώματα, θύματα που είχαν κοιμηθεί στο δωμάτιο που κοιμήθηκα ο ίδιος και όπου βρήκαν το θάνατό τους. Ο γιος  ήταν πράγματι θαμμένος στο σημείο εκείνο. Είχε θανάσιμα τραυματιστεί σε μια συμπλοκή με ταξιδιώτες. Ήταν για αρκετό χρόνο ζωντανός για να ζητήσει άφεση αμαρτιών από ιερέα, πράγμα που σύμφωνα με την πίστη του ήταν απαραίτητο για να εξασφαλίσει συγχώρεση. Του κάκου παρακάλεσε τον πατέρα του να του φέρει τον πνευματικό στο προσκεφάλι του. Του κάκου τον ικέτευσε να εγκαταλείψει τη δολοφονική σπείρα όπου ανήκε και να ζήσει τίμια στο μέλλον. Ο πατέρας του όμως δεν έδωσε σημασία στις προσευχές του ετοιμοθάνατου γιου του και οι παροτρύνσεις του δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Αλλά εξαιτίας της μυστηριώδους προειδοποίησης που με ξύπνησε και μ’ έκανε να εγκαταλείψω το σπίτι δεν προστέθηκε κι άλλο έγκλημα στην ενοχή του  γέρου ιδιοκτήτη. Εκείνο το αγωνιώδες αγκομαχητό κάποιου που πάσχιζε να μιλήσει καθώς κι εκείνο το απαίσιο μουγκρητό από πού άραγε προέρχονταν;
’ Δεν ήταν φωνή ζωντανού ανθρώπου. Πέραν τούτου δε θα γνωμοδοτήσω επί του θέματος. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η φωνή ήταν το μέσο να σωθώ ο ίδιος και συγχρόνως να θέσει ένα τέρμα σε μια σειρά αιματηρών πράξεων που είχαν διαπραχθεί σ’ εκείνο το σπίτι.
’ Ξαναπήρα το διαβατήριό μου εκείνο το βράδυ με την άμαξα της Ρώμης και ξεκίνησα το επόμενο πρωί για τη Νεάπολη. Καθώς περνούσαμε τα σύνορα, μας πλησίασε μια ψηλή μορφή που φορούσε μια τραχιά, μακριά κάπα, σαν εκείνη που φορούν οι μοναχοί που έχουν αποκηρύξει κάθε μέσο κατοχής και επαφίενται στη φιλανθρωπία των ανθρώπων ως το προς το ζην, και μια κουκούλα που σκέπαζε το κεφάλι και το πρόσωπό του με τρύπες στο σημείο των ματιών του. Κρατούσε ένα μεταλλικό κουτί, μέσα στο οποίο κουδούνιζαν μερικά κέρματα, και τείνοντας το χέρι του έλεγε με μια μονότονη φωνή: «Για τις ψυχές στο Καθαρτήριο! για τις ψυχές στο Καθαρτήριο!»
’ Δεν πιστεύω στο Καθαρτήριο Πυρ, ούτε στις δεήσεις υπέρ των νεκρών. Ωστόσο, έριξα ένα ασημένιο νόμισμα στο κουτί, καθώς σκέφτηκα εκείνον τον μη καθαγιασμένο τάφο, και η προσευχή μου κατευθύνθηκε στον ουρανό με κάθε ειλικρίνεια. «Αναπαυθήτω εν ειρήνη».




Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπουκοι-μπουταρης ρουβικωναςΟι τραμπούκοι χτυπούν, οι "ρουβίκωνες" απειλούνΑποτέλεσμα εικόνας για ρουβικωνας

Τσαουσίδης Κλέαρχος

Ποιοι προσπαθούν να βγάλουν από το κάδρο της επίθεσης στον Γιάννη Μπουτάρη τους υπεύθυνους των ποντιακών σωματείων; Εκεί ήταν όλοι, μπροστά στα μάτια τους έγινε η απόπειρα δολοφονίας και συμμετείχαν σ’ αυτήν και άτομα που φορούσαν τη μαύρη φανέλα ποντιακής ομοσπονδίας.
Για την υπόθεση γράφηκαν και ειπώθηκαν πολλά και για ακόμη μια φορά κατέδειξαν τη διασύνδεση της άρχουσας τάξης και των κομματικών μορφωμάτων που τη στηρίζουν με τα φασιστικά εκτρώματα. Και μόνο η ανάγνωση των ανακοινώσεων της Νέας Δημοκρατίας και επίλεκτων στελεχών της αρκούν.
Όμως, για ακόμη μια φορά, η ατζέντα στα αντικυβερνητικά μέσα ενημέρωσης άλλαξε γρήγορα, χάρη στα προφανώς πολιτικά πιο ώριμα από εμάς «παιδιά» που εισέβαλαν τη Δευτέρα και βρόμισαν τους χώρους του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και την Τρίτη είχαμε απειλή «στελέχους» του Ρουβίκωνα εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η φράση στο κείμενο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο είναι: «Ό,τι είναι να πούμε στον Μητσοτάκη θα του το πούμε από κοντά και σύντομα». Ποιος τους επέλεξε να «συζητούν» με την εκλεγμένη από τον λαό αξιωματική αντιπολίτευση;
Θυμίζω τι έλεγαν στο Διαδίκτυο διάφοροι επαγγελματίες Πόντιοι, Μακεδόνες και «Ποντιομακεδόνες» σε βάρος του δήμαρχου Μπουτάρη. Ανώνυμοι κι αυτοί. Οι «ρουβίκωνες», βέβαια, ακόμη δεν χτύπησαν κάποιον επώνυμο και περιορίστηκαν στον φρουρό του ΣτΕ.
Νομίζω πως καθήκον κάθε αριστερού, κάθε δημοκρατικού πολίτη που απεχθάνεται τη βία, ειδικά όσων υπέστησαν τη βία του καραμανλικού κράτους, της χούντας και του πρώτου μεταδικτατορικού κράτους, είναι να μπει μπροστά και να υποστηρίξει χωρίς αστερίσκους τον Κυρ. Μητσοτάκη. Και να καταδικάσει τους μικρούς ανώνυμους θεούς, οι οποίοι, μαζί με τους θρασύδειλους φασίστες, ανέλαβαν να μας γυρίσουν στα χρόνια ενός αδιέξοδου διχασμού.
Δεν εννοώ ότι οι «ρουβίκωνες» είναι προβοκάτορες ή εντεταλμένοι περίεργων υπηρεσιών. Δεν έχω τέτοια στοιχεία και απεχθάνομαι τη χαφιεδολογία. Ωστόσο, εξ αντικειμένου, οι ενέργειες αυτών των τύπων, που συμμάχησαν και με άλλους αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς, αλείφουν βούτυρο στο ψωμί των τρωκτικών της παραπληροφόρησης και «κάνουν μάγκα» τον αμετροεπή πρόεδρο της Ν.Δ.
Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους είχαμε φαινόμενα ανάλογα, απόρροια της δράσης εξωνημένων παρασιτικών ομάδων ή εξοργισμένων ανόητων που εξέθεταν το λαϊκό κίνημα.
Η τάχα μου διάκριση των εξουσιών και άλλες φαφλατάδικες διατυπώσεις των υπηρετών της αενάως κρατικοδίαιτης άρχουσας τάξης δεν ακουμπούσαν ούτε το παρακράτος, τα μέλη του οποίου δεν είχαν επίσημη ιδιότητα, ούτε το βαθύ κράτος, δηλαδή τους δημόσιους λειτουργούς που διοικούσαν παράλληλα και το παρακράτος.
Θα παραθέσω λοιπόν τι είδα εγώ, είτε διά ζώσης είτε από βίντεο στα ποικίλα μέσα.
Οι ελάχιστοι (κακώς) άοπλοι (ορθώς) αστυνομικοί που ήταν παρόντες στην απόπειρα δολοφονίας του Γιάννη Μπουτάρη είτε γύριζαν την πλάτη στους αφηνιασμένους τραμπούκους, είτε, το πολύ, άνοιγαν την πόρτα του αυτοκινήτου του. Όμως, κάθε φορά που γίνεται μια πορεία, μπροστά και πίσω υπάρχουν αυτοκίνητα της ΕΛ.ΑΣ. και κλούβες. Το περασμένο Σάββατο, οι οργανωμένοι Πόντιοι, έπειτα από μια «χλωμή» συγκέντρωση στην πλατεία Αγίας Σοφίας, παρελάσανε στην παλιά παραλία με επικεφαλής τυμπανιστές και νέους με ποντιακές στολές οι οποίοι βάδιζαν με στρατιωτικό βήμα. Αυτή η πορεία επαναλήφθηκε αντίστροφα, από τον Λευκό Πύργο προς το λιμάνι, έπειτα από την απόπειρα δολοφονίας του δήμαρχου Μπουτάρη. Πού ήταν η αστυνομία;Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγιώτης Ψωμιάδης «χολέρα», «πολιτικό τραβέλι»
Ούτε ένας από τους οργανωτές δεν παρενέβη για να αποτρέψει τους εκ του ασφαλούς τραμπούκους. Προτού αρχίσει η επίθεση, υπήρχε ένας κλοιός πολλών που αποδοκίμαζαν τον δήμαρχο με επίθετα τα οποία λάνσαρε ο έκπτωτος Παναγιώτης Ψωμιάδης («χολέρα», «πολιτικό τραβέλι» κ.λπ.) δείχνοντας τον δήμαρχο. Υπήρχε κι ένας άλλος «συντονιστής». Δεν τους είδαν;
Περιέργως, όλοι αθώωσαν εξαρχής, με τις δηλώσεις τους, τους οργανωτές. Καλό θα ήταν να αναζητήσει η Εισαγγελία τις σχέσεις των τραμπούκων (που τώρα εκλιπαρούν τον Γ. Μπουτάρη) με φασιστικές οργανώσεις και να αξιολογήσει τα συνθήματα που ακούγονταν από μερίδα των συγκεντρωμένων.
Πολλές οι συμπτώσεις, πολλά τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για GDPRΣε ισχύ ο νέος ευρωπαϊκός νόμος προστασίας δεδομένων, GDPR: Όσα πρέπει να γνωρίζετε


Πηγή: huffingtonpost.gr (με πληροφορίες από ec.europa.eu, eur-lex.europa.eu, Reuters, eugdpr.org)
____________________________________________
Τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση/ αναπροσαρμογή όσον αφορά στους νόμους προστασίας προσωπικών δεδομένων εδώ και 20 χρόνια συνιστά ο ευρωπαϊκός Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (GDPR- ΓΚΠΔ).
Ο νόμος τίθεται σε εφαρμογή σήμερα, 25 Μαΐου, προσφέροντας στους πολίτες της ΕΕ νέα δικαιώματα ως προς το πώς χρησιμοποιούνται τα προσωπικά τους δεδομένα. Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχουν να κάνουν με νέους κανόνες ως προς το πώς διαχειρίζονται τα δεδομένα των πολιτών, ενώ επιβάλλονται νέες, αυστηρότερες ποινές για την παραβίαση του νόμου.
Γενικότερα μιλώντας, ο νόμος έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει σε μεμονωμένα άτομα να έχουν μεγαλύτερο έλεγχο επί των προσωπικών τους δεδομένων και επιβάλλει νέες υποχρεώσεις σε οργανισμούς που συλλέγουν, διαχειρίζονται ή αναλύουν τέτοιου είδους δεδομένα- συμπεριλαμβανομένων των οργανισμών εκτός της ΕΕ, όπως μεγάλες αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας/ κοινωνικής δικτύωσης κλπ (χαρακτηριστικό παράδειγμα το Facebook, που βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο του σκανδάλου της Cambridge Analytica ως προς το ζήτημα της προστασίας των δεδομένων των χρηστών του- ή, για την ακρίβεια, της ανεπάρκειας αυτής).
Ακολουθούν τα βασικά χαρακτηριστικά του νόμου:
 Αποτέλεσμα εικόνας για GDPR
Τι διέπει τον GDPR
Όπως αναφέρεται σε σχετική ιστοσελίδα της ΕΕ, ο κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, ρυθμίζει την επεξεργασία από άτομο, εταιρεία ή οργανισμό των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αφορούν άτομα στην ΕΕ. Δεν υπάγεται σε αυτόν η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αποθανόντων προσώπων ή νομικών προσώπων.
«Οι κανόνες δεν εφαρμόζονται σε δεδομένα που υποβάλλονται σε επεξεργασία από ένα άτομο για αυστηρά προσωπικούς λόγους ή για δραστηριότητες που διενεργούνται κατ’ οίκον, υπό την προϋπόθεση ότι δεν συνδέονται με κάποια επαγγελματική ή εμπορική δραστηριότητα. Όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα εκτός της ιδιωτικής σφαίρας, παραδείγματος χάρη για κοινωνικοπολιτιστικές ή χρηματοοικονομικές δραστηριότητες, τότε το δίκαιο περί προστασίας δεδομένων πρέπει να τηρείται» υπογραμμίζεται σχετικά.
Νέος ορισμός των προσωπικών δεδομένων
Στο πλαίσιο του GDPR, προσωπικά δεδομένα αποτελεί οτιδήποτε σχετίζεται με ένα ταυτοποιημένο ή ταυτοποιήσιμο άτομο- για παράδειγμα όνομα, διεύθυνση, διεύθυνση email, δεδομένα τοποθεσίας ή διεύθυνση IP. Επιπλέον ευαίσθητα δεδομένα, όπως οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, η φυλετική ή εθνοτική καταγωγή, ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η συμμετοχή σε συνδικαλιστικούς φορείς, υπάγονται σε επιπλέον προστασία.

Ισχυρότερα δικαιώματα για τους Ευρωπαίους
Οι πολίτες της ΕΕ θα έχουν το δικαίωμα να:
-Λαμβάνουν ξεκάθαρες και κατανοητές πληροφορίες σχετικά με το ποιος επεξεργάζεται τα δεδομένα τους και γιατί.
-Έχουν πρόσβαση σε δεδομένα για τους ίδιους που έχει στην κατοχή του ένας οργανισμός.
-Διορθώνουν δεδομένα εάν αυτά είναι λάθος.
-Μεταφέρουν δεδομένα από έναν πάροχο υπηρεσιών, όπως μια υπηρεσία email ή κοινωνικό δίκτυο, σε έναν άλλο. Ειδικότερα, ο κανονισμός εισάγει νέο δικαίωμα φορητότητας των δεδομένων, το οποίο θα επιτρέπει στους πολίτες να ζητούν από μια εταιρεία ή έναν οργανισμό να τους επιστρέψει τα προσωπικά δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που είχαν παράσχει στην εν λόγω εταιρεία ή στον εν λόγω οργανισμό και θα επιτρέπει επίσης την άμεση διαβίβαση των εν λόγω δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε άλλη εταιρεία ή άλλο οργανισμό, όταν αυτό είναι τεχνικά εφικτό.
Αυστηρότερες ποινές
Ο GDPR προβλέπει πρόστιμα 2%-4% των ετησίων εσόδων μιας εταιρείας ή 20 εκατομμυρίων ευρώ- οποιοδήποτε είναι υψηλότερο.
Αυστηρότεροι κανόνες ως προς τη συναίνεση
Οι εταιρείες θα πρέπει να λαμβάνουν τη σαφή και ξεκάθαρη συναίνεση των πολιτών για να επεξεργάζονται τα δεδομένα τους. Επίσης, οι χρήστες θα πρέπει να κάνουν opt-in για την επεξεργασία των δεδομένων τους (να την επιλέγουν οι ίδιοι): Το να τους παρέχεται απλά η δυνατότητα opt-out (να επιλέξουν να μη γίνεται) δεν επαρκεί. Εν ολίγοις, οι εταιρείες δεν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να ζητούν από τους καταναλωτές να κάνουν ένα «tick» σε ένα κουτάκι μετά από μια μακρά σειρά όρων και κανονισμών, τους οποίους οι περισσότεροι δεν διαβάζουν ποτέ.

Ποια είναι η εμβέλειά του
Ο GDPR θα ισχύει για κάθε εταιρεία που έχει πελάτες στην ΕΕ, είτε η εταιρεία αυτή εδρεύει στην Ένωση είτε όχι.
Νέοι κανόνες για «data controllers» και «data processors»
Ο GDPR κάνει διάκριση μεταξύ «controllers» (οι έχοντες τον έλεγχο) και «processors» (αυτοί που κάνουν επεξεργασία) δεδομένων. Ένας data controller καθορίζει γιατί τα προσωπικά δεδομένα πρέπει να συλλέγονται και να υφίστανται επεξεργασία, καθώς και το πώς. Ένας data processor επεξεργάζεται μόνο προσωπικά δεδομένα εκ μέρους του controller, και είναι συνήθως μια «τρίτη» εταιρεία. Για παράδειγμα, ένα κατάστημα που προσλαμβάνει μια εταιρεία human resources να διαχειρίζεται τις πληρωμές και άλλες λειτουργίες της είναι ο data controller, ενώ η εταιρεία human resources είναι ο data processor. Στο πλαίσιο του GDPR, οι data processors πρέπει να εγγυώνται τον ίδιο βαθμό προστασίας με τους controllers και να διασφαλίζεται πως τηρούνται οι προδιαγραφές που επιβάλλει ο νόμος. Πρέπει να υπάρχει επίσημη, νομικά δεσμευτική συμφωνία μεταξύ ενός processor και ενός controller, και ο processor δεν θα μπορεί να εμπλέξει άλλη εταιρεία στην επεξεργασία, χωρίς τη συναίνεση του controller.
Η νομιμότητα της επεξεργασίας δεδομένων
Οι εταιρείες που επεξεργάζονται προσωπικά δεδομένα πρέπει να διασφαλίζουν ότι η επεξεργασία αυτή είναι νόμιμη, δίκαιη και με διαφάνεια. Δεν μπορούν να χρησιμοποιούν δεδομένα για σκοπούς άλλους από αυτούς για τους οποίους συνελέγησαν, με περιορισμένες εξαιρέσεις.
Η επεξεργασία δεδομένων είναι νόμιμη εάν:
-Ο χρήστης έχει συναινέσει σε αυτήν
-Είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση ενός συμβολαίου
-Είναι απαραίτητη για να τηρηθεί μια νομική υποχρέωση υπό τον νόμο της ΕΕ ή της εθνικής νομοθεσίας του κράτους-μέλους
-Είναι απαραίτητη για να προστατευθούν τα ζωτικής σημασίας συμφέροντα ενός ατόμου
-Είναι απαραίτητη για την πραγματοποίηση ενός έργου προς το δημόσιο συμφέρον, υπό τους νόμους της ΕΕ ή του κράτους-μέλους
-Είναι στο νόμιμο συμφέρον της εταιρείας, αρκεί να μην παραβιάζει τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες του ατόμου
Εάν μια εταιρεία έχει συλλέξει δεδομένα στη βάση της συναίνεσης, τότε δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για άλλους σκοπούς.
Ενημερώσεις περί παραβίασης δεδομένων
Οι εταιρείες πρέπει να ενημερώνουν τις αρμόδιες αρχές προστασίας προσωπικών δεδομένων για παραβιάσεις εντός 72 ωρών από τη στιγμή που τις αντιλήφθηκαν, εάν υπάρχει περίπτωση να έχουν επιπτώσεις σε δικαιώματα φυσικών προσώπων. Εάν η παραβίαση συνιστά υψηλό κίνδυνο για τους χρήστες, τότε η εταιρεία πρέπει να τους ενημερώνει χωρίς καμία αδικαιολόγηση καθυστέρηση.
«One stop»
O GDPR περιλαμβάνει έναν μηχανισμό «one stop» για να διευκολύνει τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται ανά την ΕΕ, όπως για παράδειγμα το Facebook, η Google και η Mastercard. Οι εταιρείες που επεξεργάζονται δεδομένα στην Ένωση θα έχουν μια αρμόδια αρχή στη χώρα όπου έχουν τη βάση τους, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία για το Facebook. Η αρχή αυτή θα είναι το κύριο σημείο επαφής για την εταιρεία και θα είναι υπεύθυνη για να διασφαλίζεται η τήρηση του GDPR. Σε περιπτώσεις που αφορούν σε πολίτες διαφόρων χωρών η αρχή αυτή θα συντονίζει τις δραστηριότητές της με άλλες, «ομόλογες» αρχές. Εάν υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των αρχών αυτών, τότε ένας νέος φορέας, το EDPB (European Data Protection Board- Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων) θα λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις.
Αποτέλεσμα εικόνας για GDPR
Άμεση εφαρμογή
Σημειώνεται πως ο κανονισμός έχει άμεση εφαρμογή σε όλα τα κράτη μέλη: Τίθεται σε ισχύ και εφαρμόζεται ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε διατάξεις εθνικού δικαίου. Σύμφωνα με τον κανονισμό, τα κράτη μέλη πρέπει να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους, με κατάργηση και τροποποίηση υφιστάμενων πράξεων, τη σύσταση εθνικών αρχών προστασίας των δεδομένων, την επιλογή φορέα πιστοποίησης και τη θέσπιση κανόνων για τον συμβιβασμό της ελευθερίας έκφρασης και της προστασίας των δεδομένων.
Επίσης, ο κανονισμός παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να καθορίζουν πιο ειδικές διατάξεις για την εφαρμογή των κανόνων για την προστασία των δεδομένων σε συγκεκριμένους τομείς (δημόσιος τομέας, απασχόληση και κοινωνική ασφάλιση, προληπτική και επαγγελματική ιατρική, δημόσια υγεία κ.α.).
Επιπλέον, όσον αφορά τα γενετικά δεδομένα, τα βιομετρικά δεδομένα και τα δεδομένα σχετικά με την υγεία, ο κανονισμός εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη να διατηρούν ή να θεσπίζουν περαιτέρω όρους, μεταξύ άλλων και περιορισμούς.
Όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση της Κομισιόν την Πέμπτη, στο παρόν στάδιο, μόνο δύο κράτη μέλη έχουν θεσπίσει ήδη τη σχετική εθνική νομοθεσία (Γερμανία και Αυστρία)- τα λοιπά κράτη μέλη βρίσκονται σε διάφορα στάδια της νομοθετικής τους διαδικασίας. Η Κομισιόν θα παρακολουθεί στενά την εφαρμογή των νέων κανόνων και, όπως υπογραμμίζεται, θα είναι έτοιμη να αναλάβει δράση σε περίπτωση που παρουσιαστούν σημαντικά προβλήματα. Σε περίπτωση που κράτος μέλος δεν λάβει τα αναγκαία μέτρα που απαιτούνται βάσει του κανονισμού, καθυστερήσει να λάβει μέτρα ή χρησιμοποιήσει τις δυνατότητες θέσπισης πιο ειδικών διατάξεων που προβλέπονται στον κανονισμό κατά τρόπο αντίθετο προς τον κανονισμό, η Κομισιόν «θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, συμπεριλαμβανομένης της κίνησης διαδικασίας επί παραβάσει».
Αποτέλεσμα εικόνας για GDPR

AΦΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΗ ΤΟΥ 68

Αποτέλεσμα εικόνας για May 68 animated giftsΕίναι η αγάπη που κινεί τα Αστέρια…», 50 χρόνια από την χρονιά που ονειρεύτηκε πως θα αλλάξει τον κόσμο

 

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΒΑΦΟΠΟΥΛΕΙΟ

 


Εκδήλωση με τίτλο «Είναι η αγάπη  που κινεί τα Αστέρια…», 50 χρόνια από την χρονιά που ονειρεύτηκε πως θα αλλάξει τον κόσμο – Αφηγήσεις του Εναλλακτικού Θεάτρου του ΄68, διοργανώνεται την Παρασκευή 25 Μαΐου, ώρα 20.00΄στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο (Βαφοπούλου 3, τηλ. 2310 424132).
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:
Χαιρετισμοί: εκπρόσωπος του Συνδέσμου Εκδοτών Βορείου Ελλάδος (ΣΕΚΒΕ)
Εκπρόσωπος του Δήμου  και  Βαφοπουλείου Π.Κ.
Ομιλήτρια: Ελένη Καρασαββίδου Πολιτισμική Κοινωνιολόγος, ΕΔΙΠ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μέλος εναλλακτικών ομάδων. «Ο δρόμος οδηγεί στην θάλασσα…»
Παρεμβαίνει η Εύη Δημητροπούλου, Μικρό Θέατρο Θεσσαλονίκης.
Παρεμβαίνει η Φανή Αθανασιάδου, ποιήτρια, μέλος της ιστορικής Αυτόνομης Κίνησης γυναικών Θεσσαλονίκης-“Κατίνα”. «Ο Μάης του 68 στη Θεσσαλονίκη 20 χρόνια μετά»
*Ποιητικό/Παιδαγωγικό Χάπενινγκ από την Σμαράγδα Παπαδοπούλου Μανταδάκη, επικ. Καθηγήτρια Παιδαγωγικής Σχολής*
Διανθισμένο με Οπτικοακουστικό Υλικό και Μουσική της Εποχής
Συνδιοργάνωση ΣΕΚΒΕ  και Δήμος Θεσσαλονίκης

Πέμπτη, Μαΐου 24, 2018

Μάθημα χορού


...dancing is a luxury
a pleasure to waste time
an excess of emotions without the rules
a fantastic Tra La La without meaning and practical use
...now everybody let´s dance

Lession 1: Enjoy the rhydm
Lession 2: Clap your hands energetic to the rhydm
Lession 3: Jump in the air

Lession 4: Shake your feet to the beat
Lession 5: Shout Hop
Lession 6: Let sing together

Δεν είναι αντισημιτισμός αλλά η γυμνή αλήθεια

Ολλανδική  παρωδία με αγγλικούς υπότιτλους του τραγουδιού της νικήτριας  του Eurovision 2018 εξαγριώνει την Ισραηλινή κυβέρνηση.Με εικόνες στο φόντο από τις πρόσφατες διαδηλώσεις που πνίγηκαν στο αίμα από τον ισραηλινό στρατό, o κωμικός Σάνε Βάλις ντε Βριες τραγουδάει, στο Σαββατιάτικο "Καμπαρέ" Ολλανδικού σταθμού,  προκαλώντας την αντίδραση τόσο της ισραηλινής πρεσβείας, όσο και υπουργών της κυβέρνησης του Ισραήλ: «Κοιτάξτε με, είμαι μια πολύ γλυκιά χώρα . Οι ηγέτες του κόσμου τρώνε από το χέρι μου. Με ένα φιλί βάζω φωτιά. Θα κάνουμε πάρτι, θα έρθετε; Αργότερα, στο τζαμί Αλ-Ακσά, το οποίο σύντομα θα είναι άδειο», αναφέρουν, μεταξύ άλλων, οι διασκευασμένοι στίχοι. «Από τη Χάιφα ως την Νεκρά θάλασσα, υπάρχουν πυροτεχνήματα. Έλα να χορέψουμε μαζί στο ρυθμό» αναφέρεται σε άλλο σημείο, καθώς και άλλοι στίχοι, όπως «Κοιτάξτε πόσο όμορφα, πετάω βόμβες, το Ισραήλ νικάει ξανά, 70 χρόνια είναι σε εξέλιξη το πάρτι».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ

Αντίδραση του Ισραήλ σε ολλανδική παρωδία του νικητήριου

******************************


Δημοψήφισμα για τη βίλα του Ιγκλέσιας των Podemos – Η άλλη άποψη

Δημοψήφισμα για τη βίλα του Ιγκλέσιας των Podemos – Η άλλη άποψη - Media


Σε δημοψήφισμα προχωρούν οι εγγεγραμμένοι στο κόμμα των Podemos, με αφορμή τις μεγάλες αντιδράσεις που προκάλεσε η αγορά κατοικίας του ζεύγους Πάμπλο Ιγκλέσιας και Ιρένε Μοντέρο. Ωστόσο, υπάρχει και μια διαφορετική άποψη από τη Μαδρίτη για την πολυσυζητημένη βίλα του Ιγκλέσιας.
Οι 487.772 εγγεγραμμένοι στο κόμμα θα κληθούν να απαντήσουν μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στο ερώτημα «Θεωρείς ότι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας και η Ιρένε Μοντέρο θα πρέπει να συνεχίσουν ως επικεφαλής γενικός γραμματέας των Ποδέμος ( ο πρώτος) και ως κοινοβουλευτική εκπρόσωπος ( η δεύτερη);».
Η ψηφοφορία θα ολοκληρωθεί στις 27 Μαΐου και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 28 Μαΐου.
Μάλιστα, γίνεται ύστερα από απόφαση των Ιγκλέσιας – Μοντέρο, οι οποίοι δήλωσαν ότι αν η συμμετοχή δεν είναι μεγάλη ( τουλάχιστον πάνω από 120.000) θα παραιτηθούν από τις θέσεις τους, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο της ΕΡΤ Δώρα Μακρή.
Η δημοσιογράφος σημειώνει ότι οι μεγαλύτερες ενστάσεις για την αγορά της κατοικίας του ζεύγους, διατυπώθηκαν από την αντικαπιταλιστική τάση του κόμματος, με πιο έντονη τη διαμαρτυρία του δημάρχου της πόλης του Κάντιθ.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θα ορίσει και το μέλλον της ηγεσίας του κόμματος.
Επιπλέον, ο επικεφαλής της οργανωτικής ομάδας Πάμπλο Ετσενίκε, κατήγγειλε την «καταδίωξη» που υφίσταται το ζεύγος από μερίδα του ισπανικού Τύπου καθώς έφτασαν στο σημείο να δημοσιοποιήσουν φωτογραφία του υπερήχου της εγκυμοσύνης της Ιρένε Μοντέρο, λίγα λεπτά μόλις το ζεύγος αποχώρησε από το δημόσιο νοσοκομείο, όπου την πραγματοποίησε.
Μια άλλη άποψη από τη Μαδρίτη
Δείτε τι γράφει η Δώρα Μακρή για την πολυσυζητημένη βίλα, ανατρέποντας τα δεδομένα:
«Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα για την έκταση που πήρε στην Ελλάδα το γεγονός ότι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας των Ποδέμος, αγόρασε το πρώτο του σπίτι. Συγκλονιστικό ε; Και κυρίως ο τρόπος που παρουσιάστηκε. Ας κάνω μερικές διευκρινίσεις αν μου επιτρέπετε:
1. Το αγόρασε από δεύτερο χέρι και όχι από πλειστηριασμό τράπεζας.
2. Δεν το έκλεψε! Συγκλονιστικό ε; Όλα τα οικονομικά του στοιχεία δημοσιοποιούνται από την πρώτη στιγμή παντού. Παντού όμως!
3. Πρόκειται για ένα χωριό , 35 χιλ. ΒΔ της Μαδρίτης που δεν το λες και πρώτης κατηγορίας. Κανένας πολιτικός δεν το καταδέχεται. Τυγχάνει να γνωρίζω καλά την τοποθεσία. Είναι χωριό που βγάζει πολλούς ταυρομάχους και οι κάτοικοί του δεν ξοδεύουν και πολλά λεφτά για βιβλία. Δεν έχει νεόπλουτους.
4. Με τα ίδια χρήματα θα αγόραζε ένα τριάρι στο κέντρο της Μαδρίτης. Οι τιμές των ακινήτων στην Ισπανία είναι διπλάσιες από την Ελλάδα. Ρωτήστε κι έναν γονιό που πληρώνει για ένα δωμάτιο μόνο και κοινόχρηστο μπάνιο πάνω από 500€ για το παιδί του που σπουδάζει στη Μαδρίτη. Μία γκαρσονιέρα κοστίζει γύρω στα 800€ ενοίκιο. Ένα τριάρι από 1200-1500€. Γι αυτό σχεδόν όλοι προτιμούν να αγοράζουν σπίτι και να πληρώνουν στεγαστικό. Τα ενοίκια είναι εξωφρενικά.
5. Πήρε στεγαστικό για 30 χρόνια. Θα ζει για να το ξεχρεώνει. Άλλωστε οι βουλευτές των Ποδέμος δεν δέχονται από την πρώτη στιγμή να παίρνουν όλη τη βουλευτική αποζημίωσή τους. Η μισή πάει για τους κοινωνικούς σκοπούς του κόμματος. Σημειωτέον είναι πολύ μικρότερη από των Ελλήνων συναδέλφων τους.
6. Το γεγονός ότι έχει πισίνα είναι απολύτως σύνηθες στη Μαδρίτη καθώς η κοντινότερη θάλασσα απέχει περίπου 500 χιλ.Για τη Βουλιαγμένη όμως την πισίνα δεν την κόβω και για είδος πρώτης ανάγκης με τη θάλασσα δίπλα. Πισίνες έχουν σχεδόν όλες οι πολυκατοικίες στη Μαδρίτη. Γιατί οι πισίνες είναι για το βουνό. Όχι; Πως λέει και μια φίλη είναι σαν να λες ότι έχει γκαράζ το σπίτι κάποιου.
7. Νομίζω ότι έχει παρεξηγηθεί ο όρος αριστερός πολιτικός από κάποιους. Θυμίζει άλλες εποχές και νοοτροπίες. Όπου αριστερός έπρεπε να είναι κάποιος που κοιμάται κάτω από μια γέφυρα , είναι άπλυτος και ντύνεται χάλια! Απόβρασμα της κοινωνίας δηλαδή. Η όχι;
8. Ίσως θα έπρεπε να αναρτήσω τα σπίτια των υπόλοιπων Ισπανών πολιτικών για να ηρεμήσετε και να καταλάβετε τι σημαίνει έπαυλη και σε ποιές περιοχές βρίσκονται.
9. Το τουίτ του 2012 του Ιγκλέσιας για διαμέρισμα υπουργού του Λαϊκού Κόμματος που κόστισε τα ίδια λεφτά είχε άλλη βάση. Τις 127 ανοιχτές υποθέσεις διαφθοράς στο συγκεκριμένο κόμμα και το ντούκου χρήμα που εδόθη για την αγορά του. Λίγο διαφορετικό δεν είναι με ένα στεγαστικό 30 ετών;
Πολύς θόρυβος - πάλι- για το τίποτα. Προσωπικά οι Ποδέμος και ο Ιγκλέσιας ειδικά θα με ενοχλήσουν ιδιαίτερα αν παρεκκλίνουν από το πολιτικό τους πρόγραμμα. Ως τώρα δεν το έχουν κάνει. Και επιπλέον όσες προσπάθειες έγιναν για να τους ταυτίσουν με Βενεζουέλες, με Ιράν κλπ, έπεσαν στο κενό. Όλες οι υποθέσεις έχουν αρχειοθετηθεί ως αβάσιμες από τους δικαστές. Τους οποίους δεν τους λες και ψηφοφόρους των Ποδέμος.
Τέλος και επειδή είμαι πεπεισμένη ότι η εξουσία διαφθείρει-ειδικά όταν κανείς την ασκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα- ας αφήσουμε έναν νέο και άφθαρτο πολιτικό σχηματισμό για να δούμε τι θα παράξει. Πάντα θα παρακολουθούμε πώς δρα και συμπεριφέρεται και θα κρίνουμε αναλόγως. Διαφορετικά τα υπόλοιπα είναι απολύτως συνοικιακού ενδιαφέροντος. Και η δημοσιογραφία , νομίζω, δεν είναι ακριβώς αυτό».

Μάης ΄68, ο Μανσέτ και το νέο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα

του Φίλιππου Φιλίππου
oanagnostis.gr


Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, εμφανίστηκε στη Γαλλία το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα, το neo-polar, το οποίο εισήγαγε ή επινόησε ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, ένα απολύτως πολιτικό ον με δράση σε ποικίλους κοινωνικούς χώρους. Στη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας ο Μανσέτ τάχθηκε υπέρ του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, αργότερα εντάχθηκε σε διάφορες οργανώσεις που είχαν δημιουργήσει άνθρωποι που διαφωνούσαν με το Κ.Κ. Γαλλίας. Πήρε μέρος στις φοιτητικές κινητοποιήσεις των αρχών του ’60­ και αργότερα υιοθέτησε τις θέσεις του Γκι Ντεμπόρ, θεωρητικού του μαρξισμού, ιδρυτικού μέλους της Καταστασιακής Διεθνούς.
Έχοντας μελετήσει επισταμένως το θέμα, ο Μανσέτ θεωρούσε πως η αστυνομική λογοτεχνία βοηθάει στο να καταδειχτεί η διαφθορά της αστυνομίας, καθώς και οι κοινωνικές αιτίες που οδηγούν τους ανθρώπους στο έγκλημα. Θυμίζω πως αυτό το έλεγε στα βιβλία του και ο Ζορζ Σιμενόν, ο οποίος είχε την άποψη πως στα εγκλήματα δεν υπάρχουν ένοχοι και πως εκείνοι που σκοτώνουν το κάνουν επειδή η κοινωνία τους σπρώχνει στο έγκλημα. Θέλοντας να υποστηρίξει τη θεωρία του για τις κοινωνικές αιτίες του εγκλήματος, ο Μανσέτ έγραψε και εξέδωσε αστυνομικά μυθιστορήματα με πολιτικό υπόβαθρο, εμπνευσμένο από το σκληρό αστυνομικό αφήγημα, όπως καλλιεργήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, κυρίως από τον Ντάσιελ Χάμετ και τον Ρέιμοντ Τσάντλερ, οι οποίοι είχαν επινοήσει τον σκληροτράχηλο ιδιωτικό ντετέκτιβ που κινείται ανάμεσα στον υπόκοσμο και την αστυνομία και παραμένει αδιάφθορος.Αποτέλεσμα εικόνας για Manchette, Jean-Patrick
Τα πρώτα μυθιστορήματα του Μανσέτ εκδόθηκαν το 1971 και ήταν το Αφήστε τα πτώματα να μαυρίσουν στον ήλιο, που το έγραψε μαζί με τον Ζαν-Πιερ Μπαστίντ, και το Η υπόθεση Ν’ Γκούστρο, που το έγραψε μόνος του. Γεννημένος στη Μασσαλία το Νοέμβριο του 1942, υπήρξε ο πλέον πολιτικοποιημένος γάλλος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων της εποχής του. Αυτός εισήγαγε την Ιστορία και την πολιτική, καθώς και τους προβληματισμούς των ιδεών του Μάη του 68 στην αστυνομική λογοτεχνία, υποστηρίζοντας πως το αστυνομικό είναι μυθιστόρημα «βίαιης κοινωνικής παρέμβασης» και όχι απλώς διασκέδασης και ψυχαγωγίας μέσω της ανάγνωσης.
Άνθρωπος με ποικίλα ενδιαφέροντα, ήταν ερασιτέχνης σαξοφωνίστας της τζαζ, διευθυντής εκδοτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας, διευθυντής σειράς κόμικς, μεταφραστής από τα αγγλικά, κριτικός της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, σεναριογράφος  κινηματογραφικών ταινιών. Στο έργο του επηρεάστηκε από τους Σελίν, Μαλρό, Φλομπέρ, Όργουελ, Ντος Πάσος, Χάμετ και Τσάντλερ. Πολιτικά ήταν κοντά στις απόψεις του Τρότσκι αλλά γενικότερα χαρακτηριζόταν από αναρχομαρξιστικές αντιλήψεις. Στα βιβλία του κατόρθωσε να συνδέσει τις κοινωνικοπολιτικές επισημάνσεις με το επεξεργασμένο ύφος και την κινηματογραφική αφηγηματική γλώσσα. Ο πλούτος των γνώσεών του και το εύρος των ενδιαφερόντων του (ιστορία της αμερικανικής κοινωνίας, ευρωπαϊκή φιλοσοφία, μαρξισμός, αμερικανική λογοτεχνία, επιστημονική φαντασία, αμερικανικός κινηματογράφος, κόμικς, τζαζ, ροκ κλπ.) του έδωσαν τη δυνατότητα να μπολιάσει τα μυθιστορήματά του με ένα σωρό ετερόκλητα στοιχεία και να επιτύχει ένα θαυμαστό λογοτεχνικό αποτέλεσμα.
Σε ένα άρθρο του Doug Headline που υπάρχει στο βιβλίο του Η πριγκίπισσα του αίματος (μετάφραση Θοδωρής Τσαπακίδης, Άγρα, 2001) βρίσκουμε μια φράση του Μανσέτ που εκφράζει όλη τη φιλοσοφία του για την αστυνομική λογοτεχνία:
«Το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα είναι κοινωνικό μυθιστόρημα, μυθιστόρημα κοινωνικής κριτικής, το οποίο χρησιμοποιεί εγκληματικές ιστορίες για να κεντρίσει  το ενδιαφέρον, αλλά, συγχρόνως, προσπαθεί να δώσει μια εικόνα της κοινωνίας –ή ενός κομματιού της– σ’ ένα συγκεκριμένο τόπο, μια συγκεκριμένη στιγμή. Στη δική μου περίπτωση αυτή ήταν η περίοδος μετά το ’68, και, παρόλο που τα έργα μου εκτυλίσσονται πάντα στη Γαλλία, υπάγονται σε μια περίοδο  κατά την οποία η αναθέρμανση της επανάστασης του ’68 εξακολουθεί να φαίνεται εφικτή· ελπίδα που θα εκλείψει περί τα τέλη της δεκαετίας του ’70».
____________________________



Σύντομο  πορτρέτο του συγγραφέα   και τον ίδιο να εκθέτει τις ιδέες του (με γαλλικούς υπότιτλους)
_____________________________
Και παρακάτω: «Η πλειονότητα των κοινωνικών κινημάτων της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ή παρεξέκλιναν της αρχικής τους πορείας για να χειραγωγηθούν ή κατεστάλησαν. Το αστυνομικό ακολούθησε την ίδια εξέλιξη, Τώρα πλέον είναι ένα ήσσονος σημασίας πολιτισμικό εμπόρευμα, απολύτως ενσωματωμένο στο κατεστημένο, που διευθύνεται από συγγραφείς οι οποίοι δεν έχουν τις ίδιες ανησυχίες με μένα».
Σύντομα, το αστυνομικό είδος που επινόησε ο Μανσέτ βρήκε μιμητές πρώτα στη Γαλλία και μετά στις χώρες της Μεσογείου και σχηματικά ονομάστηκε μεσογειακό. Ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς που βάδισαν στα ίχνη του ήταν ο επίσης αριστερός (εντάχθηκε σε οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς) Φρεντερίκ Φαζαρντί (1947-2008), ο οποίος όμως εμφανίστηκε με το μυθιστόρημα Φονιάδες μπάτσων πολύ αργότερα, το 1979. Στα ίχνη του Μανσέτ πάτησε άλλος ένας συγγραφέας που γεννήθηκε στην ίδια πόλη, τη Μασσαλία, ο Ζαν-Κλοντ Ιζό (1945-2000) κι έγραψε την περίφημη τριλογία της Μασσαλίας με πρώτο το μυθιστόρημα Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας. Περισσότερο λυρικός από τον μέντορά του, ο Ιζό μιλάει για την πόλη του, τον έρωτα, την αντρική φιλία, τον ρατσισμό, τους μετανάστες, τη μαφία, τη βία, τον παραλογισμό της κοινωνίας, την παγκοσμιοποίηση και το δυσοίωνο μέλλον της ανθρωπότητας. Άλλος επίγονος του Μανσέτ είναι ο Μορίς Ατιά (Αλγέρι, 1949), ψυχίατρος το επάγγελμα, οποίος στα τρία βιβλία της σημαντικής τριλογίας του (πρώτο εκδόθηκε Το μαύρο Αλγέρι), μιλάει αρχικά για τα γεγονότα του πολέμου της Αλγερίας και για όσα έγιναν στη συνέχεια στη Γαλλία (στο Η κόκκινη Μασσαλία και στο Παρίσι μπλουζ αναφέρεται στα όσα έγιναν στους δρόμους και στα πανεπιστήμια κατά τον Μάη του 68), καθώς και για τα ηθικά και υπαρξιακά διλήμματα που τίθενται στις μεγάλες ιστορικές στιγμές. Ασφαλώς, σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τον Καρίλ Φερέ (Καέν, 1967), ο οποίος τοποθετεί τα μυθιστορήματά του, όπως το Μαπούτσε, ή το Κόνδωρ, έξω από τη Γαλλία, σε χώρες που τις βαραίνει η Ιστορία, όπως λέει ο ίδιος, χώρες (Αργεντινή, Χιλή, Νέα Ζηλανδία), όπου κυριαρχεί ο καθημερινός φασισμός «σε συνδυασμό με τον νεοφιλελευθερισμό», κατά την δική του διατύπωση.
Αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε τι έγραφε ο Μανσέτ στο Ημερολόγιό του. Μερικά αποσπάσματα από αυτό υπάρχουν στο Επίμετρο του μυθιστορήματός του Μοιραία (Άγρα, 2066, μετάφραση Ειρήνη Τσολακέλλη): «Σάββατο 30 Απριλίου 1977. Μνημόνιο για τις προθέσεις μου και το ρόλο μου ως συγγραφέα. Έπειτα από σκέψη, θα προτιμούσα να συμβάλω στην κομμουνιστική επανάσταση.  Για την ώρα, δεν κατάφερα να αναπτύξω μια δραστηριότητα που να συμβάλει σε αυτή. Μοναδικός μου σκοπός είναι η διασκέδαση».
____________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
 Αποτέλεσμα εικόνας για Manchette, Jean-Patrick

Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ - Βικιπαίδεια

.:BiblioNet : Manchette, Jean-Patrick, 1942-1995

Η πρηνής θέση του συγγραφέα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 2018 (2)



Ποιος χτύπησε τον Μπουτάρη;


Toυ Γ. Λακόπουλου
Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Το πολυπληθές επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ πρέπει να είδε το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του, όταν μεταδόθηκαν οι εικόνες από την επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.
Όταν ο Πρωθυπουργός έδειξε προς την πλευρά των φυσικών και ηθικών αυτουργών, είδανε μόνο το δάκτυλο. Αλλά γνωρίζοντάς ότι βρίσκονται σε άμυνα αποφάσισαν να επιτεθούνε. Έτσι κάνουν σε όλα. Π.χ. ο Τσίπρας καταγγέλλεται ως υπεύθυνος για τη χρεοκοπία τη χώρας, για σχέσεις με τη διαπλοκή, για … παρακράτος.  Το άσπρο, μαύρο. Τα δεινά άρχισαν το 2015…
Τώρα η ΝΔ ανακάλυψε ότι ο Πρωθυπουργός ευθύνεται και για τους τραμπουκισμούς εναντίον ενός δημάρχου, τον οποίο η ίδια δεν θέλει ούτε να βλέπει και στον οποίο ο Τσίπρας κατά πάσα πιθανότητα θα ποντάρει για να  μην πάρει το Δήμο Θεσσαλονίκης η Δεξιά.
Οι πρώτες φράσεις από την ανακοίνωσή της , είναι ο ορισμός της παραπληροφόρησης. «Η πολιτική και ηθική νομιμοποίηση της βίας στην Ελλάδα φέρει την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα. Αυτός και το κόμμα του πρωτοστάτησαν και υπέθαλψαν τη βία το Δεκέμβριο του 2008 . Αυτός και το κόμμα του προανήγγειλαν κρεμάλες στο Σύνταγμα και μιλούσαν για γερμανοτσολιάδες.«
Με άλλα λόγια κάποιοι επιτέθηκαν στον Μπουτάρη γιατί πριν από …πέντε χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα για το Μνημόνιο. Ή γιατί πριν από δέκα έγιναν επεισόδια στην Αθήνα- το λόγο έκρηξης των οποίων παραλείπει η ανακοίνωση.
Αν υποθέσουμε πως οι επί του Τύπου επιτελείς του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θυμούνταν τι έγινε τότε -δεν ήταν στο «γαλάζιο σύστημα». Γιατί δεν έριχναν μια ματιά στις εικόνες να δουν ποιοι είναι αυτοί που προπηλάκισαν και χτύπησαν τον Μπουτάρη; Γιατί δεν ρωτούσαν να μάθουν με ποιους  τοπικούς πολιτικούς  έχουν σχέσεις, ή ποιο κόμμα προτιμούν;
Τους φαίνονται άνθρωποι που …έχουν εμπνευστεί από τον Τσίπρα- και μάλιστα αναδρομικά;
Υπάρχουν συγκεκριμένοι εμπνευστές, αν ενδιαφέρονται. Είναι οι ίδιοι που στην ίδια πόλη οργάνωσαν ένα συλλαλητήριο μόλις πριν από λίγους μήνες και  χαρακτήριζαν «προδότες» όσους ετοιμάζονται να «πουλήσουν τη  Μακεδονία τους».
Είναι όσοι διακήρυσσαν ότι ετοιμάζουν… κρεμάλες,  για τους «προσκυνημένους» και ότι «θα στείλουν στο Γουδί, όσους δεν είναι αρκούντως «πατριώτες».
Βουλευτές του Τσίπρα ήταν άραγε δίπλα τους και ανάμεσά τους; Φίλοι του Τσίπρα τους ενθάρρυναν από το μπαλκόνι; Αλλά και μετά από τη συγκέντρωση του μίσους, που επαναλήφθηκε με τα ίδια υλικά στην Αθήνα- α ρε Μίκη, πού πήγες, ποιοι ήταν αυτοί που μιλούσαν στη Βουλή για «συμμορίες», για «σκευωρούς» και υπόσχονταν » να τους πάνε ως το τέλος»;
Ποιοι εξαπέλυσαν υβρεολόγια και απειλές εναντίον θεσμών και απειλούσαν με μηνύσεις τους δικαστικούς λειτουργούς επειδή τόλμησαν να ερευνήσουν καταγγελίες  που τους αφορούν;  
Ο Τσίπρας άραγε περιθάλπει τον Άδωνι που βγαίνει τα βράδια στα κανάλια με το πρόσχημα της εργασίας -που τάχα θα σταματούσε- και υποδαυλίζει τη μισαλλοδοξία; Στο κόμμα του Τσίπρα ανήκουν όσοι πριν την επίθεση έχουν εκμέσσει αθλιότητες κατά του Μπουτάρη  για τις θέσεις του, τις πολιτικές ανοχής και τις εκδηλώσεις δημοκρατικής έκφρασης;
Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα πιστέψει ότι αυτό που είδαν όλοι Θεσσαλονίκη έχει την παραμικρή σχέση με την κυβέρνηση, με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τη δημοκρατική παράταξη και κυρίως με τις πιο ακέραιες αντιμνημονιακές εκδηλώσεις προ πενταετίας;
Υπάρχει κανείς που δεν ξέρει από πού βγήκαν -και εν πολλοίς παραμένουν- οι δράστες; Ποιοι βουλευτές τους υποθάλπουν, υπέρ ποιων και εναντίον ποιων κινητοποιούνται κάθε φορά; Ποιοι δήμαρχοι και ποιοι εθνοκάπηλοι τους εξωθούν στη βία και μετά τους προσφέρουν καταφύγιο;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει διαλέξει λάθος πεδίο αν προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τη βία ειδικά στη Θεσσαλονίκη, που έχει μνήμες από τραμπούκους της παράταξής του. Ίσως  να μην το έχει αντιληφθεί, αλλά στο κόμμα του υπάρχουν εστίες ακροδεξιάς εξαλλοσύνης και από εκεί εκκινούν οι τραμπούκοι και οι θρασύδειλοι.
Το κόμμα του τους πρόσφερε ομπρέλα να θεωρούν τους εαυτούς τους … «πατριώτες»  και «εθναμύντορες»  , πρωταγωνιστώντας στα συλλαλητήρια. Ο ίδιος κάλυψε συμπεριφορές σαν αυτές που είδαμε κατά του Μπουτάρη όταν δικαιολόγησε ακρότητες για το Μακεδονικό, που προηγήθηκαν. Θα αφήσει και σ’ αυτό το θέμα να τον παρασύρουν προς την Ακροδεξιά;
Το τελευταίο διάστημα όλοι βλέπουν από πού εκπέμπεται το μίσος και ο διχασμός. Αυτό θα συνεχίζεται όσο το γραφείο τύπου του κόμματός του εκδίδει ανακοινώσεις με εμφυλιοπολεμικές διατυπώσεις. Πέρα από αυτό: εφόσον ο Κυριάκος προσυπογράφει να λέει το Γραφείο Τύπου του για τον Τσίπρα «τόσος είναι», υπογράφει εναντίον του εαυτού του.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 2018 (1)

 http://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2018/05/Larc_de_triomphe_dAlexandre_le_...Agence_Rol_btv1b6923600d-e1526970490255.jpeg

Γεννήθηκα στη Σαλονίκη



Τώρα η βαθιά Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται, μασκαρεύεται για την ακρίβεια, σε μια νέα εθνικοφροσύνη, που τρέχει με αλαλαγμούς στα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία μας» και στα διάφορα «εθνικά» μνημόσυνα, φοράει αρχαίες πανοπλίες, ορθόδοξους ή ρωσόφιλους μανδύες και βγαίνει δημόσια για να βρίσει χυδαία και να απειλήσει όποιον της αντιμιλά
Του Νίκου Μαραντζίδη*
Protagon.gr
 
[...] Η Θεσσαλονίκη, η βαθιά Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς συντηρητική. Είναι σκοτεινή. Είναι η πόλη των φαντασμάτων, που λέει ο Μαζάουερ. Κουβαλάει μέσα της καλά κρυμμένους σκελετούς για τους οποίους δεν θέλει να μιλά και παριστάνει πως δεν θυμάται. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη στην οποία κάνουν ό,τι θέλουν το κατηχητικό και οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. [...] βρομοκοπάει μια σάπια ιστορία καλά κρυμμένη στο σκοτεινό κελάρι, κρυμμένη όχι για να πεθάνει, αλλά για να συνεχίσει να υπάρχει ανάμεσά μας, έστω και ως ζόμπι, για να μας στοιχειώνει.
Αυτή η Θεσσαλονίκη των ΕΕΕ, των αντισημιτικών και φασιστικών οργανώσεων του Μεσοπολέμου, του εμπρησμού του εβραϊκού οικισμού Κάμπελ, αυτή η Θεσσαλονίκη που σιώπησε, αν δεν εκμεταλλεύτηκε, το ολοκαύτωμα των Θεσσαλονικιών Εβραίων κλέβοντας τις περιουσίες τους, αυτή η Θεσσαλονίκη που απόλαυσε ακόμη και την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου τρέχοντας χωρίς αιδώ, χωρίς συμπόνια να γραφτεί στις λίστες για να προλάβει να πάρει και τις πλάκες των νεκρών για να τις χρησιμοποιήσει όπου βόλευε, αυτή η Θεσσαλονίκη των παρακρατικών και των εθνικοφρόνων σωματείων της μετεμφυλιακής Ελλάδας που λεηλατούσε την αμερικανική βοήθεια μοιράζοντάς την στους «γνήσιους» Έλληνες πελάτες - ψηφοφόρους της.
Αυτή η Θεσσαλονίκη των δωσιλόγων και μαυραγοριτών που έγιναν σημαίνοντα πρόσωπα της πόλης, αυτή η Θεσσαλονίκη των τραμπούκων που πέταγαν με τις κλωτσιές από τις σκάλες ή από τα μπαλκόνια όσους δεν «συμμορφώνονταν», αυτή η Θεσσαλονίκη της «καρφίτσας» και των χαφιέδων, ναι, υπάρχει ακόμη και διαμορφώνει ή έστω επηρεάζει το κλίμα.
Αυτό το βαρύ πνιγηρό κλίμα, την «ακροδεξιίλα», που όσοι γεννηθήκαμε στη Σαλονίκη ξέρουμε να ξεχωρίζουμε από χιλιόμετρα μακριά. Τώρα η βαθιά Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται, μασκαρεύεται για την ακρίβεια, σε μια νέα εθνικοφροσύνη, που τρέχει με αλαλαγμούς στα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία μας» και στα διάφορα «εθνικά» μνημόσυνα, φοράει αρχαίες πανοπλίες, ορθόδοξους ή ρωσόφιλους μανδύες και βγαίνει δημόσια για να βρίσει χυδαία και να απειλήσει όποιον της αντιμιλά.
Αυτή η Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει μόνο στα στέκια των αλητών που χτύπησαν τον δήμαρχο, υπάρχει και στις καθωσπρέπει συνάξεις της καλής κοινωνίας. Τη βρίσκεις παντού, ακόμη και εκεί που δεν φαντάζεσαι, ακόμη και σε αθλητικά ραδιόφωνα που μόνο σ’ αυτή την πόλη παίζουν ρόλο διαμορφωτή κοινής γνώμης.
Αυτή η Θεσσαλονίκη δεν αντέχει να μιλά για τους σκελετούς της. Η βαθιά Θεσσαλονίκη αντιπαθεί να της θυμίζουν το παρελθόν της. [...] Αυτή η βαθιά Θεσσαλονίκη γι' αυτό μισεί τον Μπουτάρη, γιατί δεν την αφήνει ήσυχη να βολεύεται στον θυματοποιημένο ναρκισσισμό και στα ψέματά της.[......]

Γεννήθηκα στη Σαλονίκη

 ***********************

http://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2018/05/293128-e1526810010383.jpgΝαι, ο Μπουτάρης έχει στοχοποιηθεί από καιρό


Ο Κυριάκος Βελόπουλος παραληρεί από τηλεοράσεως: «19 Μαΐου, ημέρα της Γενοκτονίας των Ποντίων, αυτός ο Μπουτάρης έδωσε άδεια να γίνει… τι τώρα; Θα πηγαίνουμε για πορεία εναντίον της Τουρκίας για τη γενοκτονία των αδερφών μας –γιατί κι εγώ Πόντιος είμαι κατά το ήμισυ- και θα βλέπουμε αυτές τις μούρες εδώ (σημ: δείχνει σκηνές από παρέλαση Gay Pride) να κάνουν βόλτες στη Θεσσαλονίκη μαζί με όλους αυτούς. Ντροπή (σημ: το λέει καμιά δεκαριά φορές), ντροπή σε όλους μας μα πιο πολύ σ’ αυτόν! (σημ: δείχνει φωτογραφία τον Γιάννη Μπουτάρη)».
Έβραζε τις τελευταίες ημέρες το υπόκωφο κύμα της Θεσσαλονίκης. Αυτό που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το συναίσθημα, την νοσταλγία, την πατρίδα, τον νόστο. Τα δημοσιεύματα ήταν πολλά –και όχι μόνο σε παρακμιακά blog. Ωρύονταν ότι την ημέρα της επετείου της Γενοκτονίας των Ποντίων, θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη το Gay Pride και εκδήλωση των Τούρκων για την Τροία. Σοκ και δέος! Σπεύσατε, πατριώτες, οι πούστ&δες και οι Τούρκοι θα μας προσβάλλουν μέσα στο άντρο μας, τη Θεσσαλονίκη! Και ποιος φταίει γι’ αυτό; Ο Μπουτάρης, ο πούστ&ς, ο Τουρκόσπορος, ο μασόνος, ο διεθνιστής.


  • 293109
Μιλάμε για τρέλα. Στην πραγματικότητα, κανένα Gay Pride δεν θα πραγματοποιούνταν στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 19 Μαΐου. Αυτό που έγινε ήταν μια διοργάνωση αριστεριστών, το Radical Pride, για την οποία δεν ζητήθηκε και δεν δόθηκε καμιά άδεια από το δήμο Θεσσαλονίκης, ο οποίος δεν είχε καμιά σχέση. Όσο για την εκδήλωση του τουρκικού προξενείου, όποιος θεωρεί ότι χρειαζόταν άδεια από το ελληνικό κράτος για να γίνει, μάλλον δεν έχει ιδέα τι σημαίνει δημοκρατία σε χώρα του δυτικού κόσμου.
Οι ποντιακές οργανώσεις στη Θεσσαλονίκη είχαν χρόνια διαμάχη μεταξύ τους. Δεν είναι της παρούσης να την τονίσουμε, για να μην ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Θα πρέπει να τονίσουμε, όμως, ότι ο Γιάννης Μπουτάρης, ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης, στάθηκε ιδιαιτέρως στο ζήτημα της ενότητας μεταξύ τους και φέτος επρόκειτο να γιορτάσουν ενωμένοι την επέτειο. Στο παρελθόν έχουν σημειωθεί διάφορα ευτράπελα, πολλές φορές πηγάζοντας από προσωπική ιδιοτέλεια. Εκτός αυτού, υπάρχει και η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να διεισδύσει στα σωματεία των Ποντίων, με αποτέλεσμα να έχουν σημειωθεί επεισόδια στη Θεσσαλονίκη. Βουλευτές της έχουν εκδιωχθεί από συλλαλητήρια κι εκδηλώσεις των Ποντίων, ενώ έχει πέσει και ξύλο.
Ο κ. Μπουτάρης έχει στοχοποιηθεί άσχημα από διάφορες ομάδες εθνικιστών, ομοφοβικών, αντινεοταξιτών, «αγανακτισμένων», φασιστοειδών. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι η προπαγάνδα που στοχεύει στο συναίσθημα πιάνει σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, με αποτέλεσμα η καταδίκη στην επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης να μην είναι χωρίς «ναι μεν, αλλά». Στην εποχή και στο βασίλειο του ανορθολογισμού, ουκ ολίγοι είναι όσοι πιστεύουν ότι ο Γιάννης Μπουτάρης έδωσε άδεια για να γίνει το Gay Pride το Σάββατο κι ότι στήριξε εκδήλωση του Τουρκικού προξενείου την ημέρα της επετείου της Γενοκτονίας των Ποντίων. Οικογενειάρχες, μορφωμένοι, άνθρωποι με κρίση και συνείδηση, έπεσαν θύματα των fake news, προφανώς στο πλαίσιο της συναισθηματικής φόρτισης. Διότι στη Θεσσαλονίκη η προσφυγιά, ο ποντιακός ελληνισμός, οι χαμένες πατρίδες είναι πληγές ανοιχτές και με κάθε ευκαιρία πονάνε. Κυνικά μιλώντας, πάντως, φέρνουν και ψήφους.
Έτσι, είδαμε τις απίστευτες σκηνές με τους μαυροφορεμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς που χτύπησαν τον Μπουτάρη το απόγευμα του Σαββάτου, παρέα με οικογενειάρχες που έτρεχαν και τον έβριζαν κρατώντας τα παιδιά τους αγκαλιά. Η συνύπαρξη και οι συμπεριφορές αυτές θα μου φαίνονταν αδιανόητες, εάν δεν είχα παρακολουθήσει μια σοκαριστική σκηνή την ημέρα του συλλαλητηρίου για «το όνομα» στη Θεσσαλονίκη. Αφού έγραψα για τον άγριο προπηλακισμό του Κώστα Ζουράρι, περιέγραψα τη σκηνή ως εξής, τότε:
[..........]