Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2017

 Arca di Noè

Questa è una storia
da raccontare
Può andare bene, può andare male

Ma non si qual è il finale.
Bisogna andare, comunque andare
a camminare
sulla terrazza con vista mondo
dove ogni alba è anche un tramonto.

Il mondo è un' Arca di Noè
che va perduta alla deriva.
Ma se sei qui con me
il mondo non c'è
c'è solo pioggia estiva.

Perso dentro te
come nel mare una sardina.
Vago nell'eternità
e sto qua giù, dentro una stradina

Si va si va, ma dove si va
Chissà chissà, paura non ho
e questa vita mia
è tutto quel che ho.
Più breve lei sarà
e più forte canterò.

Questa è una storia
da raccordare
t'ho vista urlare piccola vita
Poi ritornare con una vita
Lasciare al mondo un nuovo nome
Una vendetta, una speranza
O forse solo un po' d'amore
E il curbarante del motore
dell'astronave

Il mondo è un' Arca di Noè
che va perduta alla deriva.
Ma se sei qui con me
il mondo non c'è
c'è una galassia estiva.

Si va si va, ma dove si va
Chissà chissà, paura non ho
e questa vita mia
è tutto quel che ho.
Più breve lei sarà
e più forte canterò.

________________________
Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ

Αυτή είναι μια ιστορία για να τη διηγηθώ.
Μπορεί να πάει καλά, θα μπορούσε να πάει και άσχημα,
αλλά δεν ξέρουμε πώς θα τελειώσει.
Πρέπει να πάμε, να πάμε έτσι κι αλλιώς
να περπατήσoυμε
στη βεράντα με θέα στον κόσμο,
όπου κάθε αυγή είναι επίσης ένα ηλιοβασίλεμα.
Ο κόσμος είναι η Κιβωτός του Νώε
που  παρασύρεται και χάνεται.
Αλλά αν είσαι εδώ μαζί μου,
δεν υπάρχει κόσμος,
υπάρχει μόνο η καλοκαιρινή βροχή.
Χαμένος μέσα σου
σαν σαρδέλα στη θάλασσα
αόριστα στην αιωνιότητα
κι εγώ είμαι εδώ κάτω, σε ένα σοκάκι,
προχωρούμε , προχωρούμε , μα πού πηγαίνουμε;
Ποιος ξέρει , ποιος ξέρει, μα φόβο δεν έχω,
αυτή είναι η ζωή μου
είναι όλα όσα έχω.
Όσο πιο σύντομη είναι,
τόσο πιο δυνατά θα τραγουδώ

Αυτή είναι μια ιστορία
για να ειπωθεί
Σε είδα να ουρλιάζεις, μικρή ζωή,
μετά να επιστρέφεις με μία ζωή
να αφήνεις ένα νέο όνομα στον κόσμο,
μία εκδίκηση, μία ελπίδα ,
ω ίσως μόνο ένα κομμάτι αγάπης
και το γέμισμα της μηχανής
του διαστημοπλοίου

Ο κόσμος είναι η Κιβωτός του Νώε
που  παρασύρεται και χάνεται.
Αλλά αν είσαι εδώ μαζί μου,
δεν υπάρχει κόσμος
υπάρχει ένα γαλαξιακό καλοκαίρι.
Προχωρούμε , προχωρούμε , αλλά πού πάμε;
Ποιος ξέρει , ποιος ξέρει, φόβο δεν έχω,
αυτή είναι η ζωή μου,
είναι όλα όσα έχω.
Όσο πιο σύντομη είναι,
τόσο πιο δυνατά θα τραγουδώ

Μετάφραση: Gerontakos


Μια θρυλική παράσταση χορού πριν από πενήντα χρόνια

ONΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
  (Απρίλιος 1967)


Η ιδιοφυής διασκευή για μπαλέτο  της  κωμωδίας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ από τον  μεγάλο Τζορτζ Μπαλανσίν σε μουσική του Felix Mendelssohn, μεταφερμένη σε μια μεγάλου μήκους έγχρωμη ταινία από τον σκηνοθέτη   Dan Eriksen.
Η παράσταση δόθηκε από το Μπαλέτο της Νέας Υόρκης στο Κρατικό Θέατρο Νέας Υόρκης στο Lincoln Center.
 Διάρκεια του φιλμ : 93 λεπτά.
ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ
Titania . . . . . Suzanne Farrell
Oberon . . . . . Edward Villella
Puck . . . . . Arthur Mitchell
Helena . . . . . Mimi Paul
Lysander . . . . . Nicholas Magallanes
Hermia . . . . . Patricia McBride
Demetrius . . . . . Roland Vazquez
Theseus . . . . . Francisco Moncion
Hippolyta . . . . . Gloria Govrin
Bottom . . . . . Richard Rapp
Court Danseur . . . . . Jacques d'Amboise
Court Danseuse . . . . . Allegra Kent

Γιατί πρέπει να κηρυχτεί εκτός νόμου η ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής- ΟΙ ΟΜΟΛΟΓΊΕΣ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΗΣ

Εφημερίδα των Συντακτών


Δηλώσεις του Ν. Μιχαλολιάκου και των συνεργατών του, όπου ομολογούν πλήρως την ενοχή τους σε όσα τους καταλογίζονται στο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών που παρέπεμψε τη Χ.Α. να δικαστεί ως εγκληματική οργάνωση.

Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη


Αποτέλεσμα εικόνας για the fog in the house
Η ομίχλη μπαίνει από παντού
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
κι όσα για σένα είχες ελπίσει
έχουνε τώρα πια όλα σβήσει.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη
ήχος στεγνός μιας άδειας λέξης.
Σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις
είπες ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη.
Ποτάμι που έχει μείνει ξερή η κοίτη
πώς να ’χεις έτσι ξεστρατίσει
σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.


 *Βύρωνας Λεοντάρης* (1932-2014)

Βύρων Λεοντάρης - Βικιπαίδεια

Ποιοι και πώς κατασκευάζουν τα ακροδεξιά ελληνικά fake news; -μια χαρακτηριστική περίπτωση






Προσευχή στον Αλλάχ στα θρησκευτικά της Δ’ Δημοτικού;

Θάνος Σ. Επαχτίτης

Θάνος Σ. Επαχτίτης

Διαχειριστής - Συντονιστής της ιστοσελίδας ellinikahoaxes.gr

Το νέο βιβλίο θρησκευτικών της Δ Δημοτικού έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, σχετικά με το περιεχόμενό του. Η πιο σοβαρή «ένσταση» όμως, έχει να κάνει με τις αναφορές στον μουσουλμανισμό, με κάποιους να ισχυρίζονται πως το νέο βιβλίο είτε προσπαθεί να περάσει «υπογείως» αλλόθρησκα μηνύματα είτε αποτελεί ευθεία προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας να προωθήσει τον ισλαμισμό στα ελληνόπουλα.

  • ΥΠΕΡΒΟΛΗ
  • ΨΕΥΔΗΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ
Για παράδειγμα, είδαμε στο Facebook, το παρακάτω ποστ με πάνω από 6.000 κοινοποιήσεις.

Την ίδια στιγμή, «αφυπνισμένα» ιστολόγια όπως το voicenews.gr και το hellas-now.com, κρουούν το κώδωνα του κινδύνου, επειδή το βιβλίο θρησκευτικών της Δ Δημοτικού, περιέχει προσευχή προς τον Αλλάχ.

Η συνέχεια εδώ.
Στο pentapostagma.gr, διαβάζουμε για γονείς που αντιδρούν στο περιεχόμενο του βιβλίο και βλέπουμε την παρακάτω υπεύθυνη δήλωση γονέα που δεν επιθυμεί την διδασκαλία των κεφαλαίων που μιλούν για άλλες θρησκείες.

Στο indobserver.blogspot.gr, κάνουν λόγο για απόπειρα ισλαμοποίησης των παιδιών στο Δημοτικό και πως βιάζουν τις ψυχές τους.

Ποια είναι η αλήθεια;
Το νέο βιβλίο θρησκευτικών της Δ Δημοτικού (2017-18) που μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ, είναι ένα κατεξοχήν ορθόδοξο χριστιανικό βιβλίο που περιέχει αναφορές σε άλλες θρησκείες, όπως ο καθολικισμός, ο προτεσταντισμός, ο ιουδαϊσμός και ο μουσουλμανισμός.
Μέσα στο βιβλίο των 114 σελίδων, υπάρχουν 6 αναφορές στο ισλάμ (ανάλογος αριθμός αναφορών και για τις υπόλοιπες θρησκείες). Αυτές είναι:






Είναι προφανές πως αυτές οι αναφορές δεν προωθούν πίστη στον ισλαμισμό αλλά διδάσκονται ως απλή γνώση για μια άλλη θρησκεία. Το εγχειρίδιο του δασκάλου είναι σαφές ως προς τους στόχους του βιβλίου:



 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Από τα ανωτέρω καταλαβαίνουμε πως το βιβλίο θρησκευτικών της Δ ΄ Δημοτικού δεν προωθεί την πίστη στον ισλαμισμό, αλλά παραθέτει γενικές πληροφορίες για κάποιες άλλες θρησκείες και δόγματα όπως ο καθολικισμός, ο προτεσταντισμός, ο ιουδαϊσμός κτλ.





Τα καμένα της Θεσσαλονίκης στο Μπενσουσάν Χαν


«Τα καμένα της Θεσσαλονίκης – ερείπια, πέτρες και πυρωμένη στάχτη. Μια άλλη Πομπηία» είναι ο τίτλος της εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί από το τμήμα εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017, από 18.30 έως 21.00, στο Μπενσουσάν Χαν, «Μη με λησμόνει» (Εδέσσης 6).
Η εκδήλωση εντάσσεται στο πολυθέαμα «Έγινε η σπίθα πυρκαγιά», που συνδιοργανώνουν η Parallaxi και το «Θεσσαλονίκη Αλλιώς» με τον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Φέτος, 100 χρόνια μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης που κατέστρεψε το 1/3 της πόλης και άφησε τον μισό πληθυσμό άστεγο, σκορπίζοντας τον τρόμο, τον φόβο και την απόγνωση, θυμόμαστε και γιορτάζουμε. Με λόγια, εικόνες και συμβολισμούς τονίζουμε διαδραστικά τη σημασία της Πυρκαγιάς και τις συνέπειές της.
H εκδήλωση απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους.
*Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017, από 18.30 έως 21.00, στο Μπενσουσάν Χαν, «Μη με λησμόνει» (Εδέσσης 6).
https://i2.wp.com/parallaximag.gr/wp-content/uploads/2017/06/%CE%A3%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CC%81%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF-2017-09-07-6.22.40-%CE%BC%CE%BC.png?w=632

Ένα βραβείο για την Ελλάδα- ένα υπέροχο βίντεο

Σπουδαία διάκριση για τον ελληνικό τουρισμό και ειδικότερα για την προβολή του, που μας έρχεται από την Κίνα, καθώς το βίντεο του ΕΟΤ «Greece- Α 365-Day Destination» ψηφίστηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού ως το «καλύτερο βίντεο στην Ευρώπη» για το 2017.
Το βίντεο του ΕΟΤ επελέγη ως το κορυφαίο βίντεο τουριστικής προβολής ευρωπαϊκού προορισμού, ανάμεσα σε 23 υποψήφιες ευρωπαϊκές χώρες που συμμετείχαν στον παγκόσμιο διαγωνισμό.
Η ανακοίνωση έγινε σε ειδική εκδήλωση στο πλαίσιο της 22ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού στο Τσενγκντού της Κίνας.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού καθιέρωσε το διαγωνισμό βράβευσης των καλύτερων βίντεο τουριστικής προβολής χωρών, σε αναγνώριση της μεγάλης σημασίας των πολυμέσων στο μάρκετινγκ των τουριστικών προορισμών.
Αναδεικνύονται οι νικήτριες χώρες για κάθε μία από τις έξι Περιφέρειες του Π.Ο.Τ. (Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Μέση Ανατολή, Αν. Ασία & Ειρηνικός, Ν. Ασία).
Το ελληνικό βίντεο δημιουργήθηκε σε εφαρμογή της επικοινωνιακής στρατηγικής του υπουργείο Τουρισμού. Η σκηνοθεσία του βίντεο διάρκειας 03:36» με θέμα της τις εικόνες, τον ήχο και τα χρώματα της Ελλάδας τις τέσσερις εποχές του χρόνου, είναι του Αντώνη Θεοχάρη Κιούκα.
Η επιλογή της ταινίας του ΕΟΤ για την Ελλάδα έγινε από κριτική επιτροπή αποτελούμενη από τους προέδρους των έξι Περιφερειακών Επιτροπών του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού.

Πηγή: ΕΡΤ (ert.gr)

Κυριάκο, πιάσε μια ανισότητα στα κάρβουνα



Από τότε που «εφευρέθηκε» η πολιτική και που έσκασε μύτη η πρώτη Δημοκρατία, κάπου δίπλα μας για να μη ξεχνιόμαστε, οι άνθρωποι επιχείρησαν και επιχειρούν ακόμη να αμβλύνουν τις επιπτώσεις της ακόρεστης δίψας της ανθρώπινης φύσης για εξουσία.
Αιώνες τώρα πάνω σε αυτόν τον βασικό καμβά έγιναν πόλεμοι, χύθηκε αίμα, φυλακίστηκαν άνθρωποι, καταστράφηκαν ζωές, δημιουργήθηκαν πολιτικά κόμματα με διαφορετικές εκδοχές και προτάσεις διαχείρισης της κοινωνίας ως οντότητα αλλά αργά και σταθερά η κοινωνία προόδευσε και οι εργαζόμενοι κέρδισαν το δικαίωμα στη δουλειά, την παιδεία, την υγεία, τον βασικό μισθό, την Κυριακάτικη αργία, το οκτάωρο, τις συμβάσεις εργασίας κ.α.
Όλα αυτά δεν έγιναν μόνα τους, δεν έπεσαν από τον ουρανό, κατακτήθηκαν με αγώνες και προσπάθεια. Αγώνες κυρίως των εργαζομένων αλλά και όλων των αστικών πολιτικών κομμάτων που ακόμη κι αν κάποια από αυτά τάχθηκαν στο πλευρό των ισχυρών ουδέποτε αμφισβήτησαν το Κοινωνικό Συμβόλαιο που δεν είναι άλλο από το μπόλιασμα της ανθρώπινης φύσης με την πολύτιμη αίσθηση ότι διάγουμε εν κοινωνία. «Αλλιώς θα γίνουμε ζούγκλα», έλεγαν και λένε ακόμη.
Έπρεπε να φτάσουμε στο όγδοο έτος της μνημονιακής εποχής για να έρθει ένας γνήσιος εκπρόσωπος της οικογενειοκρατίας στη Δεξιά, ο σημερινός πρόεδρός της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης για να μας ενημερώσει ότι όχι μόνο αμφισβητεί αυτό που όλοι παραδεχόμαστε ως κυρίαρχο μοντέλο στις δυτικές κοινωνίες αλλά και πως όσοι επιχείρησαν να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες είναι δικτάτορες και εγκληματίες και ότι ο ίδιος δεν τρέφει ανάλογες αυταπάτες!
Είναι η μεταμοντέρνα εκδοχή της αριστείας. Το πάντρεμα της πολιτικής με τη γκλαμουριά της επωνυμίας. Στη θέση της Πνύκας, οι καμήλες των Καταριανών στην Ψαρού με τον Ρέμο να τραγουδά τον ύμνο της πρώτης διεθνούς των απανταχού νεοφιλελέδων και τον Βαρβιτσιώτη να ανοίγει τη μια Moet μετά την άλλη.
Για τα εμβρόντητα γκαρσόνια τι να γράψω; Αν τους ταιριάζει ο δίσκος καλά κρασιά για τους υπόλοιπους όμως ισχύει εκείνο που έγραφε ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του ότι οι άξιοι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την εξουσία, αλλά η πιο μεγάλη τιμωρία τους είναι να τους εξουσιάζει κάποιος κατώτερός τους.  
________________


Gerontakos  

So must go on (Μνήμη Μανόλη Ρασούλη)


Ο Μητσοτάκης της ...ακίνητης Ιστορίας








































Gerontakos

********************************
 Αποτέλεσμα εικόνας για Έρη Ρίτσου
Η συγγραφέας Έρη Ρίτσου, κόρη του κορυφαίου Έλληνα ποιητή και αγωνιστή Γιάννη Ρίτσου, σχολιάζει σκωπτικά  τις ταξικές δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη  στη ΔΕΘ περί ανισοτήτων  .

Τι έγραψε στο Facebook η Έρη Ρίτσου:

Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ:

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

 Το σχόλιο της Ρίτσου:

A, ρε, και να τον είχαν θεωρητικό στη Confederate Army (σ.σ. ο στρατός των Νοτίων της Αμερικής που πολέμησε τους Βορείους  για τη διατήρηση  της δουλείας) ...Ακόμα οι μαύροι δούλοι θα ήταν στις βαμβακοφυτείες αντί να εκλέγουν πρόεδρο.
Α, ρε, και να τον είχαν θεωρητικό στη Νοτιοαφρικάνικη Ένωση. Ακούνητο θα ήταν το Απαρτχάϊντ.
Άτυχα Έθνη!



Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2017

Τα μυστικά της μακροβιότητας και ο εφιάλτης της αθανασίας

Ηλικιωμένη ηλικίας 116 ετών
Eίναι δείγμα των καιρών ότι οι «Financial Times» συμπεριέλαβαν τη διάσημη βιογεροντολόγο Cynthia Kenyon στον ετήσιο κατάλογο «Master of Science», στον κατάλογο δηλαδή των πιο σημαντικών επιστημόνων παγκοσμίως.
Η Βιογεροντολογία είναι ένας σχετικά πρόσφατος διεπιστημονικός τομέας έρευνας που μελετά τους βιολογικούς μηχανισμούς της γήρανσης με στόχο να τους επαναρρυθμίσει ώστε να γίνει εφικτή η παράταση του προσδόκιμου ζωής των ανθρώπων.
Τις τελευταίες δεκαετίες, χάρη στις εντυπωσιακές προόδους της βιοϊατρικής, ο μέσος όρος ζωής των ανθρώπων έχει ήδη αυξηθεί σημαντικά, τουλάχιστον στις πιο ανεπτυγμένες οικονομικά κοινωνίες.
Τι προβλέπεται όμως να συμβεί στο άμεσο μέλλον; Με δεδομένο τον σημερινό αριθμό των ερευνητών και των σημαντικών επενδύσεων σε αυτόν τον τομέα, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι εξελίξεις θα είναι αλματώδεις και η μακροβιότητα ορισμένων ατόμων και πληθυσμών θα αυξηθεί εντυπωσιακά.
Οι έρευνες αυτές μπορεί να μην πετύχουν για τους ανθρώπους τη μακροβιότητα του θαλάσσιου οργανισμού Escarpia laminata, ο οποίος ζει πολύ πάνω από 300 χρόνια στα βάθη των ωκεανών, θα καταφέρουν ωστόσο να επιβραδύνουν τις καταστροφικές συνέπειες της γήρανσης παρατείνοντας, κατά μέσο όρο, τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής έως τα 120 χρόνια.
Ένας ίσως ταπεινός στόχος σε σύγκριση με το πανανθρώπινο και διαχρονικό όνειρο για «αιώνια νεότητα» ή «αθανασία». Όμως, μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να παραμένει άπιαστος, δεδομένου ότι τα 120 χρόνια θεωρούνται ένα ανυπέρβλητο βιολογικό όριο.
Εντούτοις, υποστηρίζουν διάφοροι βιογεροντολόγοι, αφού καταφέραμε να παρατείνουμε στο εργαστήριο τη ζωή μικρότερων θηλαστικών όπως τα ποντίκια, γιατί να μην το πετύχουμε και με το ανθρώπινο είδος; Και για την επίτευξη στο άμεσο μέλλον αυτού του στόχου ήδη ενεργοποιούνται διάφοροι ειδικοί (γενετιστές, βιοχημικοί, γιατροί, κ.ά.) με την απλόχερη υποστήριξη πολλών βιοτεχνολογικών εταιρειών και μεγιστάνων όχι μόνο της Silicon Valley αλλά από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Ελιξίρια της μακροζωίας

Κλεψύδρα άμμου, ένα πανάρχαιο όργανο μέτρησης του χρόνου
Πολύ χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του δρος Jon Yun, του κορεατικής καταγωγής μεγιστάνα στον τομέα της βιοϊατρικής και ιδρυτή του Ινστιτούτου Palo Alto, ο οποίος είναι πεπεισμένος ότι είναι εφικτό να μπλοκάρουμε -μέσω της βιοτεχνολογίας- τους παράγοντες που επιφέρουν τη γήρανση. Και για τον σκοπό αυτό καθιέρωσε το βραβείο «Palo Alto Longevity», το οποίο προσφέρει 1 εκατομμύριο δολάρια σε όποιον ερευνητή ua συμβάλει στην αποκωδίκευση του μυστικού της διαδικασίας της γήρανσης.
Κάτι ανάλογο έκανε και η Google. όταν δημιούργησε την εταιρεία «California Life Company Calico» με στόχο την ανακάλυψη και αντιστροφή των βιολογικών μηχανισμών που οδηγούν στην ανθρώπινη γήρανση.
Όμως, σε ποια επιστημονικά δεδομένα βασίζονται αυτές οι προσπάθειες να μας κάνουν μαθουσάλες; Η αποφασιστική καμπή σε αυτόν τον ερευνητικό τομέα υπήρξe μια σειρά από πρωτοποριακές έρευνες στο περίφημο Salk Institute στην Καλιφόρνια. Ούτε λίγο-ούτε πολύ, οι ερευνητές σε αυτό το Ινστιτούτο κατάφεραν να αντιστρέψουν σε μια ομάδα ποντικών το βιολογικό ρολόι των κυττάρων τους.
Μέσω της γενετικής μηχανικής, ενεργοποίησαν επιλεκτικά και στοχευμένα τέσσερα γονίδια που ήταν γνωστό ότι μπορούσαν να «αποδιαφοροποιούν» τα κύτταρα των ποντικών, επαναφέροντάς τα στην εμβρυακή τους κατάσταση.
Κοντολογίς, κατάφεραν να αναστρέψουν τη φυσιολογική πορεία γήρανσης των κυττάρων, παρατείνοντας κατά 30% τη διάρκεια ζωής των ποντικών! Αν, υποστηρίζουν κάποιοι αισιόδοξοι βιογεροντολόγοι, υπάρχει ένας ανάλογος μηχανισμός και στον ανθρώπινο οργανισμό, τότε η βιοτεχνολογική ενεργοποίησή του θα μας επέτρεπε να ζούμε άνετα πάνω από 100 χρόνια.
Μακροζωϊα
Άλλες έρευνες εστιάζουν στους βιοχημικούς και γενετικούς παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά ή, εναλλακτικά, οδηγούν στην αναγέννηση της εύρυθμης λειτουργίας των γερασμένων κυττάρων, όπως συνέβη σε πρόσφατο πείραμα στις ΗΠΑ, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanford.
Σύμφωνα με την πρόσφατη ανακοίνωση στο εγκυρότατο επιστημονικό περιοδικό «Nature», αυτοί οι ερευνητές κατάφεραν, μέσω μετάγγισης αίματος από νεαρά ανθρώπινα πλάσματα, να αναγεννήσουν κάποιες από καιρό χαμένες εγκεφαλικές ικανότητες υπέργηρων ποντικών.
Πού οδηγούν όλες αυτές οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις; Ο ποιητής Λουκρήτιος, μεταγράφοντας στα λατινικά τις ιδέες του Επίκουρου, υποστήριζε ότι «όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει ο θάνατος, εμείς δεν υπάρχουμε πια».
Όσοι δεν παρηγορούνται από μια τέτοια φιλοσοφική αντιμετώπιση του θανάτου καταφεύγουν σε διάφορα «μαγικά» τεχνολογικά τεχνάσματα που υπόσχονται να παρατείνουν «επ’ αόριστον» ή, έστω, σημαντικά την παραμονή μας στον μάταιο τούτο κόσμο.
Πόσο, όμως, είναι εύλογο το να επιδιώκουμε πάση θυσία τη μακροζωία; Και πρόκειται για κάτι καλό ή στην πραγματικότητα για κατάρα; Πράγματι, απ’ όλα τα έμβια όντα, μόνο ο άνθρωπος επιδιώκει την αθανασία, ίσως γιατί μόνο αυτός έχει συνείδηση του θανάτου.
Δυστυχώς όμως, δεν φαίνεται να διαθέτει επαρκή συνείδηση για να αποδεχτεί το γεγονός ότι η οδυνηρή παρουσία του θανάτου αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη και την εξέλιξη της ζωής
.

Another Love

I wanna take you somewhere so you know I care
But it's so cold and I don't know where
I brought you daffodils in a pretty string
But they won't flower like they did last spring
And I wanna kiss you, make you feel alright
I'm just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
I wanna take you somewhere so you know I care
But it's so cold and I don't know where
I brought you daffodils in a pretty string
But they won't flower like they did last spring
And I wanna kiss you, make you feel alright
I'm just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
I wanna take you somewhere so you know I care
But it's so cold and I don't know where
I brought you daffodils in a pretty string
But they won't flower like they did last spring
And I wanna kiss you, make you feel alright
I'm just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
On another love, another love
All my tears have been used up
Noesis - Thessaloniki Science Center and Technology Museum 
Ελάτε στο Astroparty!

Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017 στο ΝΟΗΣΙΣ


Το ΝΟΗΣΙΣ σας καλεί στο φετινό Astroparty, μια μέρα ανοιχτή για το κοινό, με ελεύθερη είσοδο και ποικιλία δραστηριοτήτων από το χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας για όλες τις ηλικίες. Μια ευκαιρία να γνωρίστε το ΝΟΗΣΙΣ, έναν πολυχώρο άτυπης εκπαίδευσης, όπου η επιστήμη συνδυάζεται με τη βιωματική εμπειρία και η γνώση με την ψυχαγωγία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες και το πρόγραμμα της εκδήλωσης πατήστε εδώ.

Σας περιμένουμε!

Είσοδος ελεύθερη
 
Τρόπος μετάβασης με αστικό λεωφορείο
Γραμμή 66 (Χαριλάου – Θέρμη) αφετηρία Νέα Ελβετία. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.
 

Πληροφορίες
ΝΟΗΣΙΣ, 6ο χμ Θεσσαλονίκης – Θέρμης
Ελισάβετ Κωνσταντίνου, υπεύθυνη Επικοινωνίας & Προβολής
Τηλέφωνο: 2310 483 000, εσωτερικό 105 (Δευτέρα-Παρασκευή, 9.00-15.00)
E mail: konstantinou@noesis.edu.gr
www.noesis.edu.gr
www.facebook.com/NoesisScienceCenter

Ο έρωτας στη Βία ντελ Κάμπο


Via del campo

Via del campo c'è una graziosa
gli occhi grandi color di foglia
tutta notte sta sulla soglia
vende a tutti la stessa rosa.
Via del campo c'è una bambina
con le labbra color rugiada
gli occhi grigi come la strada
nascon fiori dove cammina.
Via del campo c'è una puttana
gli occhi grandi color di foglia
se di amarla ti vien la voglia
basta prenderla per la mano
E ti sembra di andar lontano
lei ti guarda con un sorriso
non credevi che il paradiso
fosse solo lì al primo piano.
Via del campo ci va un illuso
a pregarla di maritare
a vederla salir le scale
fino a quando il balcone ha chiuso.
Ama e ridi se amor risponde
piangi forte se non ti sente
dai diamanti non nasce niente
dal letame nascono i fior
dai diamanti non nasce niente
dal letame nascono i fior


Στίχοι:  
Fabrizio de Andrè
Μουσική:  
Fabrizio de Andrè

1.Encardia

Στη Via del Campo στέκεται μια χαριτωμένη,
μάτια μεγάλα στα χρώματα των φύλλων
όλη τη νύχτα στο πλατύσκαλο
πουλά σε όλους το ίδιο τριαντάφυλλο.

Στη Via del Campo στέκεται ένα κοριτσάκι
με τα χείλη στο χρώμα της δροσιάς
και τα μάτια γκρίζα σαν το δρόμο
μα που γεννά λουλούδια εκεί που περπατά.

Στη Via del Campo στέκεται μια πουτάνα
μάτια μεγάλα στα χρώματα των φύλλων
αν την αγάπη σου θελήσεις να της δώσεις
φτάνει να την πάρεις απ’ το χέρι.

Σου φαίνεται πως θα πας μακριά
όμως εκείνη σε κοιτά μ’ ένα χαμόγελο.
Σίγουρα δε θα πίστευε ποτέ ότι ο παράδεισος
ήταν μόλις εκεί, στο πρώτο πάτωμα.

Στη Via del Campo πάει ένας ονειροπόλος
να την παρακαλέσει να τον παντευτεί,
να τη δει ν’ ανεβαίνει τις σκάλες
μέχρι που κλείνει η μπαλκονόπορτα.

Αγάπα και γέλα όταν η αγάπη απαντά
κλάψε δυνατά αν δε σ’ ακούει
απ τα διαμάμτια ποτέ δε βγαίνει τίποτε
απ’ την κοπριά γεννιούνται τα λουλούδια.

ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΠΟΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ


ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΑΥΤΟ!

Οι νοικιασμένες υπηρεσίες του Δημοσίου από εργολάβους στοιχίζουν περισσότερο στο Δημόσιο απ΄ ό,τι αν παρέχονταν από δημόσιους υπαλλήλους. Το παράδειγμα του ΝοσοκομείουΕυαγγελισμός για το 2014.
 

Οι νοικιασμένοι υπάλληλοι του ΕΣΥ. Πόσο στοιχίζουν στον Ευαγγελισμό

Οι νοικιασμένοι υπάλληλοι του ΕΣΥ. Πόσο στοιχίζουν στον Ευαγγελισμό
Στα Δημόσια Νοσοκομεία εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, στα πλαίσια Σύμπραξης Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα ( Σ.Δ.Ι.Τ.) έχουν εγκατασταθεί εργολάβοι καθαριότητας και παρέχουν υπηρεσίες με εργολαβικούς εργάτες/τριες, με χαμηλές αποδοχές
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 και αρχές της επόμενης δεκαετίας οι εργολαβίες επεκτάθηκαν και σε υπηρεσίες σίτισης (τραπεζοκόμες, μάγειροι), φύλαξης, στις τεχνικές υπηρεσίες (ηλεκτρολόγοι, μηχανολόγοι κ.λπ.), στα πλυντήρια, στις οικονομικές υπηρεσίες, στη μηχανογράφηση.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ευαγγελισμού:
Σήμερα, υπηρετούν στο Νοσοκομείο περίπου 400 εργολαβικοί εργάτες -υπάλληλοι στους εξής τομείς: Καθαριότητα 260, τραπεζοκόμοι 63, μάγειροι 8, τεχνικοί 26, security 35 και μικρός αριθμός οικονομικών στελεχών εταιρειών καθώς και μικρός αριθμός στα πλυντήρια.
Ο Ευαγγελισμός πληρώνει τους εργολαβικούς από «ίδια έσοδα» δηλαδή από τα χρήματα που παίρνει από τον ΕΟΠΥΥ, από απευθείας πληρωμές των ανασφάλιστων, από το 5ευρο των εξωτερικών ιατρείων, από εργαστηριακές εξετάσεις εξωτερικών ασθενών κ.λπ.
Για τις εργολαβίες αυτές το Νοσοκομείο πληρώνει ετησίως 8,7 εκ. ευρώ στους εργολάβους.
Δηλαδή πληρώνει κατά μέσο όρο 8,7εκ./400 ~ 22.000 ευρώ ετήσιο ακαθάριστο ποσό ανά εργάτη. Συνυπολογιζομένων και των δώρων ο εργάτης «κοστίζει» το μήνα 22.000/14=1.570 ευρώ. Από αυτά τα 1.570 ευρώ αφαιρείται το 23% που είναι ο Φ.Π.Α. Το 23% του 1.570 είναι 360. Οπότε 1.570-360=1.210€ καθαρά όπου περιλαμβάνονται:
I. Μισθός εργάτη.
II. Ασφαλιστικές εισφορές.
III. Εργολαβικό κέρδος.
Όπως όμως λέει ο πρόεδρος του Σωματείου των Εργαζομένων στον Ευαγγελισμό κ. Ηλίας Σιώρας, η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών έχει 6ωρη απασχόληση και καθαρό μηνιαίο μισθό 410 - 600 ευρώ. Σπάνια φτάνει υψηλότερα πχ σε ορισμένους τεχνικούς (παλιούς υπαλλήλους με κλαδική σύμβαση) έως 1.100 ή σε καθαρίστριες με πολλά νυχτερινά και Σαββατοκύριακα τα 750 ευρώ. Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι εργολαβικό κέρδος και ασφαλιστικές εισφορές ξεπερνούν τα 600 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!! Δηλαδή καθαρό κέρδος πάνω από 300 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!!
Αυτό το τεράστιο υπερκέρδος, συνεχίζει ο κ. Η. Σιώρας, το λαμβάνει νόμιμα ο εργολάβος.
Σε άλλο Νοσοκομείο τραπεζοκόμοι εργάζονται με 300€ το μήνα ή ο εργολάβος ενώ εισπράττει την επιταγή του νοσοκομείου καθυστερεί πάνω από τρεις μήνες να πληρώσει.
Σήμερα οι εργολαβικοί εργάτες αποτελούν περίπου το 15% του συνόλου των εργαζομένων στον Ευαγγελισμό.
Σε αυτούς, συνεχίζει ο κ. Η. Σιώρας, θα πρέπει να προστεθούν και όλοι οι εργαζόμενοι με ελαστικές εργασιακές σχέσεις: επικουρικό προσωπικό, συμβασιούχους, νέους από τις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ με 18-24μηνη εργασία, εργαζόμενους ΚΕΕΛΠΝΟ, πανεπιστημιακούς υπότροφους με 300€ το μήνα, εξειδικευμένους άμισθους σε ορισμένες εξειδικεύσεις (π.χ. λοιμωξιολόγοι), τους κατά καιρούς εργαζόμενους μέσω ΜΗ.ΚΥ.Ο. με 5μηνες συμβάσεις και τότε έχουμε εργαζόμενους με πανσπερμία εργασιακών σχέσεων, πάνω από 25% του συνόλου.

Πηγή: onmed.gr

ΙΔΟΥ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΕΟΦΙΛΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ!

Δίκοπη ζωή
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μεράντζας



Απ' το κακό και τ' άδικο διωγμένο
κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,
σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ' έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να 'ναι οι τροχοί
που σ' έχουν στα στενά κυνηγημένο...

Και πήρες του καιρού τ' αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη...

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου...

Κρυφά και φανερά σ' ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα - νύχτα να σε βρούνε,
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε.

 __________________________
 Κοινωνική ανισότητα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Με τον όρο κοινωνική ανισότητα εννοούμε «την κατάσταση κατά την οποία οι άνθρωποι έχουν άνιση προσβασιμότητα σε πόρους, υπηρεσίες, και θέσεις στην κοινωνία» (Kerbo, 2003 όπ. αναφ. στο Blackburn, 2008[1]). Το φαινόμενο της κοινωνικής ανισότητας έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. Όπως χαρακτηριστικά το θέτει ο Dworkin, η ισότητα έχει γίνει «το απειλούμενο είδος των πολιτικών ιδανικών» (Blackburn, 2008[1]).
Η κοινωνική ανισότητα είναι κοινωνικά δομημένη. Αυτό σημαίνει ότι:
  (α) Η ανισότητα είναι θεσμοποιημένη (δηλαδή υπάρχει ένα σύστημα ανισότητας) 
  (β) Ότι η ανισότητα εμφανίζεται με συγκεκριμένες, επαναλαμβανόμενες και σχετικά σταθερές μορφές και  
  (γ) ότι η ανισότητα “μεταφέρεται” από τη μια γενιά στην άλλη (Τσαούση, 2006[2]). 
Η κοινωνική ανισότητα μπορεί να είναι διαφόρων ειδών: οικονομική, μορφωτική, γεωγραφική και άλλα πολλά (Φραγκουδάκη, 1985[3]). Ένα πράγμα όμως που παραμένει σταθερό μεταξύ των διαφορετικών μορφών της είναι η διαφοροποίηση σε αυτούς που χάνουν και αυτούς που κερδίζουν, με ποικίλους βαθμούς κέρδους και απώλειας (Blackburn, 2008[1]).

Βιβλιογραφία

  • Robert M. Blackburn (2008-07-25). «What is social inequality?». International Journal of Sociology and Social Policy 28 (7/8): 250–259. doi:10.1108/01443330810890664. ISSN 0144-333X.

  • Τσαούση, Χριστίνα (2006). ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΤΡΩΜΑΤΩΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ. Ελλάδα: Αυτοέκδοση, σελ. http://old.phs.uoa.gr/~ahatzis/SGH11.pdf.

  • Φραγκουδάκη, άννα (1985). Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης. Ελλάδα: Παπαζήση, σελ. https://www.politeianet.gr/books/9789600202267-fragkoudaki-anna-papazisis-koinoniologia-tis-ekpaideusis-197623.

    PDF]ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ

    ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

    Οι κοινωνικές ανισότητες, ως αποτέλεσμα της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, απειλούν πλέον σοβαρά την κοινωνική συνοχή. Η αύξηση της ανεργίας, ειδικότερα στους κόλπους των νέων, η άνιση πρόσβαση στις υπηρεσίες εκπαίδευσης και υγείας και η αύξηση του ποσοστού της φτώχειας στον ευρωπαϊκό πληθυσμό αποτελούν πραγματικότητα με ευρείες αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνική ευημερία. Το φαινόμενο των κοινωνικών ανισοτήτων εγείρει αμείλικτα ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα των πολιτικών συστημάτων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο να περιορίσουν τις ανισότητες και να ενισχύσουν την κοινωνική συνοχή όπως προβλέπει το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο. Πολλά ερευνητικά έργα που χρηματοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του 7ουΠΠ (θεματική περιοχή «Κοινωνικο-Οικονομικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες») προχώρησαν σε ενδελεχή ανάλυση του φαινομένου των ανισοτήτων υπογραμμίζοντας την ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση αυτού, καθώς και για πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος στη ρίζα του.
    _________________

    ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ  ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ  ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ
     

    ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ TO MΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ



    Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα θύματα του «Μπλόκου της Καλαμαριάς»

    Η Ριζοσπαστική Ενωτική Κίνηση Καλαμαριάς καλεί στην εκδήλωση που οργανώνει ο δήμος στη μνήμη των άδικα δολοφονημένων θυμάτων του «μπλόκου της Καλαμαριάς» σήμερα Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 6:30μμ στην πλατεία του Πάρκου Κερασούντος .
    Η διεξαγωγή του Μπλόκου δεν ήταν μια επιπόλαιη και αυθόρμητη πράξη εκδίκησης, αλλά μια προγραμματισμένη επιχείρηση τρομοκράτησης και εξόντωσης όσων συμμετείχαν σε αντιστασιακές ενέργειες κατά των Γερμανών γιατί ο καλαμαριώτικος λαός είχε πολύ σημαντικό ρόλο στην Εθνική Αντίσταση.
    Την εκτέλεση του «έργου» είχε αναλάβει με την υποστήριξη των Γερμανών στρατιωτών,  η διαβόητη για τη δράση της ομάδα του γνωστού και μη εξαιρετέου Δάγκουλα («Δαγκουλαίοι»), που συνήθως αποσιωπάται ο ιδιαίτερος ρόλος της.
    Το Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμαριάς έχει αποφασίσει ομόφωνα να εορτάσει επίσημα από κοινού με το Δήμο Θεσσαλονίκης την απελευθέρωση της πόλης από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει καμία σχετική ενέργεια.
    Για το γενικότερο ρόλο της Καλαμαριάς στην Εθνική Αντίσταση και το αιματοβαμμένο Μπλόκο έχουν γράψει ο Σπ. Κουζινόπουλος δημοσιογράφος-συγγραφέας- δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της αυτοδιοικητικής κίνησης «ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ» και η κ. Δήμη Τζιβοπούλου
    Α. Σπύρος Κουζινόπουλος
    Σε ομιλία του στην εκδήλωση που οργάνωσε η «Ριζοσπαστική Ενωτική Κίνηση Καλαμαριάς» στις 31-10-2015 για να τιμήσει τους νεκρούς του μπλόκου της Καλαμαριάς (13-8-1944), την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και τον στρατιωτικό αρχηγό της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, Ευριπίδη Μπακιρτζή- μεταξύ των άλλων ανέφερε-:
    « Σε ένα ρεπορτάζ, λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση, η εφημερίδα Ελευθερία,περιέγραφε στις 26 Μαίου 1945 την προσφορά της Καλαμαριάς στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού κατά των Γερμανών Ναζί κατακτητών και των ταγματασφαλιτών συνεργατών τους. Η εφημερίδα, έγραφε χαρακτηριστικά:Αποτέλεσμα εικόνας για TO MΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
    «Πρόκειται για ένα συνοικισμό, που διακρίθηκε για τη βαθιά πίστη του λαού του στη Δημοκρατία, το μίσος για το φασισμό και τους σκληρούς του αγώνες εναντίον της φασιστικής τυραννίας της 4ης Αυγούστου και την ηρωική δράση του κατά τον απελευθερωτικό αγώνα. Σ’ όλη τη διάρκεια της Κατοχής, η Καλαμαριά βρισκόταν στην  εμπροσθοφυλακή της μεγάλης μάχης για τη λευτεριά. Κάθε τοίχος, κάθε σπιτάκι, κάθε γωνιά έχουν τόσα να ιστορήσουν, έγιναν θρύλος. Πολυάριθμες πολύτιμες πληροφορίες για την κίνηση των γερμανικών αεροδρομίων, τις κινήσεις των Γερμανών, τις μετακινήσεις τους, τη θέση των πετρελαίων και της βενζίνης, δόθηκαν από τους λαϊκούς αγωνιστές της Καλαμαριάς στο Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής».
    «Τα ηρωϊκά παλληκάρια των κάτω συνοικιών «Νέου Κατιρλή», «Κουρί», «Αρετσούς» και «Νέας Κρήνης», ξεχύνονταν σαν ένα ασυγκράτητο κύμα σε μία αφάνταστη δράση.  Με τις βάρκες και τα μικροκάϊκά τους, αυλάκωναν όλες τις θάλασσες, ταξίδευαν εκατοντάδες μίλια μακριά, και τροφοδοτούσαν με μύριους κινδύνους και ταλαιπωρίες τους αντάρτες του Πηλίου με στάρι και χίλια δυο άλλα πράγματα χρήσιμα για τον μεγάλο αγώνα. Και στο γυρισμό φέρνανε λάδι, ελιές, φρούτα, κάρβουνα και πολλά άλλα χρήσιμα πράγματα για το λαό που πεινούσε».
    Και η εφημερίδα συνέχιζε το χρονικό της:
    «Το υπέρτατο καθήκον, το πλήρωσε ακριβά η Καλαμαριά, γιατί οι γκεσταμπίτες και οι εθνοπροδότες παραμόνευαν σε κάθε δρόμο και χτυπούσαν ύπουλα  και άτιμα τους λαϊκούς αγωνιστές.
    Στις 13 Αυγούστου 1944, έπειτα από μπλόκο των Δαγκουλαίων, σκοτώθηκαν 11 από τα καλύτερα παλληκάρια του συνοικισμού. Μα κοντά σ’ αυτούς, πέσανε και άλλοι πολλοί στον  τίμιο αγώνα: 53 σκοτωμένοι από Γερμανούς και «ταγματαλήτες» σε μάχες ή από συλλήψεις που γινόταν με προδοσίες χαφιέδων της Γκεστάπο.Αποτέλεσμα εικόνας για TO MΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
    Μέσα σ’ αυτούς τους νεκρούς είναι και ο καθηγητής Μάκης Αλεξιάδης, ένας από τους πιο μαχητικούς και σεμνούς αγωνιστές της Καλαμαριάς. Άλλοι 18 σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς και αυτοκινητιστικά δυστυχήματα από Γερμανούς οδηγούς. Πάνω από είκοσι σπίτια από τους συνοικισμούς Κατιρλί και Κουρί έκαψαν λίγο πριν φύγουν οι Γερμανοί και σκότωσαν ένα παιδί.
    ΟΙ σκληροί αγώνες πήραν πιο μεγάλη έκταση τους τελευταίους μήνες της σκλαβιάς. Περισσότερα από 150 παλληκάρια  του συνοικισμού κατατάχθηκαν στο μόνιμο ΕΛΑΣ και το ΕΛΑΝ και πολέμησαν σε πολλές μάχες τους Γερμανούς και τους εθνοπροδότες.
    Τον ίδιο καιρό, το εφεδρικό τάγμα της Καλαμαριάς που αποτελούνταν από 600 άντρες, εξοπλίστηκε από τα λάφυρα των Γερμανών και των Τάταρων, που τους χτύπησε κοντά στο Νεκροταφείο και τους ανάγκασε να υποχωρήσουν βιαστικά για να μην κυκλωθούν.
    Ακόμη, ο λαός της Καλαμαριάς παρέσυρε σε λιποταξία πολλούς στρατιώτες και ναύτες Γερμανούς και συγκέντρωσε άφθονο πολεμικό υλικό που το έστειλε στο βουνό», κατέληγε το δημοσίευμα της εφημερίδας.
    Ας δούμε τώρα το πώς γιορτάστηκε η εθνικής επέτειος, την 28η Οκτωβρίου 1944, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των κατακτητών.
    Οι Γερμανοί ήταν ακόμη στη Θεσσαλονίκη, όμως η ηρωϊκή ΕΠΟΝ αποφάσισε να τιμήσει την 4η επέτειο του αντιφασιστικού ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Οργανώνοντας για το σκοπό αυτό συλλαλητήρια, παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις σε όλες τις συνοικίες της πόλης.
    Η πιο εντυπωσιακή εκδήλωση, με την πρωτοβουλία των οργανώσεων του ΕΑΜ και τη συμμετοχή των ανταρτικών τμημάτων που ήδη βρίσκονται στην Άνω Πόλη, είχε γίνει στις Συκιές. Εξίσου σημαντικές όμως, ήταν οι εκδηλώσεις που οργανώθηκαν από τις εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις στην Τούμπα, στην Ξηροκρήνη, τη Νεάπολη και την Καλαμαριά.
    Έχει ενδιαφέρον η περιγραφή της εκδήλωσης στην Καλαμαριά, όπως δημοσιεύθηκε την επομένη, Κυριακή 29 Οκτωβρίου 1944, σε ρεπορτάζ της εφημερίδας Έφοδος" , που εκδίδονταν από την ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης. Έγραφε λοιπόν:
    «Από το πρωί, οι ΕΠΟΝίτικοι τηλεβόες κελαηδούν και καλούν το λαό της Καλαμαριάς να συγκεντρωθεί στις 3 το μεσημέρι στην πλατεία για τη μεγάλη αντιφασιστική εκδήλωση.
    Τα διάφορα συνεργεία της ΕΠΟΝ, πιστά στο καθήκον τους, γράφουν στους τοίχους διάφορα συνθήματα για τη σημασία της μεγάλης ημέρας. Στις γειτονιές οι γυναίκες και τα παιδιά συζητούν για το γενικό κατέβασμα και την παρέλαση.
    Στις 2:30 μ.μ., καταφθάνει η μουσική των παιδιών του Αναμορφωτικού Ιδρύματος Μακεδονίας. Παίζεται ο Εθνικός Ύμνος και ο ύμνος της ΕΠΟΝ.
    Για μια στιγμή, το πλήθος του λαού στρέφει τα βλέμματα προς τα δεξιά. Ρωτώ ένα Αετόπουλο τι γίνεται και μου απαντά: «Ο στρατός μας, ο στρατός μας, ο ΕΛΑΣ». Αμέσως ο κόσμος χειροκροτεί με ενθουσιασμό και φωνάζει: «Ζήτω ο λευτεροδότης ΕΛΑΣ, ζήτω τα παλληκάρια μας». Η μουσική παίζει ένα αντάρτικο τραγούδι κι’ ένα εμβατήριο προς τιμή των Ελασιτών που παρελαύνουν με όλη τους την πανοπλία.
    Σε μία γωνιά της πλατείας, δύο γριούλες σταυροκοπιούνται στο αντίκρισμα της γαλανόλευκης και με δακρυσμένα μάτια λένε: «Να ζήσετε παιδιά μας που μας αξιώσατε να δούμε, μετά από τόσα χρόνια φασιστικής σκλαβιάς τη σημαία μας».
    Καταφθάνουν και οι ηρωϊκοί Επονίτες και Επονίτισες και τα αετόπουλα, ενώ πάνω από 5.000 κόσμος συγκεντρωμένος καταχειροκροτεί.
    Βγήκαν ομιλητές απ’ τη μεριά του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ, ενώ στο τέλος η χορωδία της ΕΠΟΝ Καλαμαριάς τραγούδησε αντάρτικα τραγούδια. Πρωτόφαντος ενθουσιασμός επικράτησε από την αρχή ως το τέλος της διαδήλωσης και τα νιάτα της ΕΠΟΝ πρώτα και καλύτερα μεταδώσανε τον παλμό και τη ζωντάνια τους σε όλο τον κόσμο», κατέληγε το ρεπορτάζ της εφημερίδας Έφοδος.
    Αμέσως μετά την απελευθέρωση, όπως διαβάζουμε σε  δημοσίευμα της εφημερίδαςΕλευθερία, την Κυριακή 27 Μαίου 1945, η δημοτική αρχή της Καλαμαριάς που ήταν υπό τον έλεγχο του ΕΑΜ αλλά και οι λαϊκές επιτροπές, ρίχτηκαν στο μεγάλο αγώνα για τη διατροφή του πληθυσμού και τη στέγαση των άστεγων Καλαμαριωτών.
    Στην πρώτη μετά την απελευθέρωση Δημαρχιακή Επιτροπή Καλαμαριάς,  είχαν αναδειχθεί «δια βοής» σε λαϊκή συνέλευση, ως δήμαρχος Καλαμαριάς ο δημοσιογράφος Μενέλαος Βλαχόπουλος καθώς και 17 μέλη της Δημαρχιακής Επιτροπής, μεταξύ των οποίων και ο παπά-Νικόλαος, ο εφημέριος της εκκλησίας.
    Έγραφε λοιπόν η εφημερίδα Ελευθερία:
    «Η αυτοδιοίκηση και οι λαϊκές επιτροπές του Δήμου Καλαμαριάς, που τα μέλη της, δοκιμασμένοι μέσα στη σκληρή πάλη αγωνιστές, είναι βγαλμένοι μέσα από τα σπλάχνα του λαού, δούλεψαν ακούραστα και με ένθερμο ζήλο, έχοντας βαθιά και συνειδητή επίγνωση της μεγάλης τους αποστολής για τις ζωτικές ανάγκες του συνοικισμού.
    Μετέφεραν από τα παραθαλάσσια χωριά της Χαλκιδικής 24.000 οκάδες κάρβουνα που τα μοίρασαν σε 2.500 φτωχές οικογένειες του δήμου, ενώ εξασφάλισαν τη δωρεάν διανομή ψωμιού με δελτίο σε 4.500 άπορους Καλαμαριώτες. Επίσης εξασφάλισαν μετά από ενέργειές τους αρκετή ποσότητα πετρελαίου για το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας Καλαμαριάς, κι έτσι από δύο ώρες ηλεκτροφωτισμό που παρείχε μέχρι τον Οκτώβριο, τον ανέβασε σε οκτώ ώρες και μετά σε δέκα ώρες την ημέρα.
    Ακόμη, δόθηκαν γάλα σε σκόνη και κονσέρβες σε άπορες μητέρες, χορηγήθηκαν παπούτσια στους ξυπόλητους μέχρι τότε υπαλλήλους του δήμου Καλαμαριάς και άλλους κατοίκους και  μοιράσθηκαν είδη ένδυσης και γραφική ύλη στα παιδιά.
    Μια άλλη μεγάλη μάχη  ήταν αυτή της ανοικοδόμησης. Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ και της αυτοδιοίκησης, συγκεντρώθηκε στις άδειες μέχρι τότε αποθήκες του δήμου Καλαμαριάς ό,τι χρήσιμο αντικείμενο είχαν εγκαταλείψει οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους. Και με τα υλικά αυτά, χτίστηκαν πέντε νέα σπίτια στα οποία στεγάστηκαν άστεγες οικογένειες θυμάτων του αγώνα. Επίσης, επισκεύασαν 200 μισοκατεστραμμένα σπίτια, έχτισαν καινούργιο σχολείο στη Νέα Κρήνη, ενώ φρόντισαν το σχολείο του Βότση που μέχρι τότε στεγάζονταν σε ένα ακατάλληλο και ανθυγιεινό κτίσμα, να μεταφερθεί στην άλλοτε κλινική Παγιατάκη και το σχολείο της συνοικίας Αλλατίνη στο κτίριο Στάθη. Παράλληλα, μερίμνησαν για τη στέγαση 480 οικογενειών αστέγων, από τις οποίες οι 300 κατοικούσαν σε ελεεινές παράγκες και οι υπόλοιπες 180 ήταν οικογένειες βομβόπληκτων και προσφύγων».
    Τέλος , από το δημοσίευμα της Ελευθερίας, πληροφορούμαστε ότι «ξοδεύτηκαν σημαντικά ποσά για το Νοσοκομείο Καλαμαριάς και λαϊκοί αντιπρόσωποι φρόντιζαν καθημερινά για τις ανάγκες του. Έτσι δόθηκε στοργική περίθαλψη σε εκατοντάδες αρρώστους που νοσηλεύονταν σ’ αυτό». Ενώ επίσης, λειτούργησε και δημοτικό ιατρείο στην Καλαμαριά, το οποίο εφοδιάστηκε με όλα τα απαραίτητα επιστημονικά εργαλεία και φάρμακα και στο οποίο  συνολικά εξυπηρετήθηκαν 4.500 άποροι ασθενείς.
    Στο σημείο αυτό, μπορούμε να παρακολουθήσουμε μία περιγραφή για το πώς εισήλθε στην Καλαμαριά το πρώτο τμήμα ανταρτών του ΕΛΑΣ και την αποθεωτική υποδοχή που του επιφύλαξαν οι κάτοικοι. Με τον επικεφαλής του τμήματος, που ήταν ο υπεύθυνος διαφώτισης του 31ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, Δημήτρης Δημητριάδης να γνωρίζει αποθεωτική υποδοχή από τους Καλαμαριώτες.
    Το 31ο Σύνταγμα, που έδρευε στη Χαλκιδική, πήρε εντολή από την 11η Μεραρχία του ΕΛΑΣ να κινηθεί από ανατολικά με κατεύθυνση τη Θεσσαλονίκη για την απελευθέρωση της πόλης. Μετά από μάχες που έδωσε με τους Γερμανούς στους Ματζάρηδες, στο Σέδες, στο Τριάδι και το αεροδρόμιο της Μίκρας, έφτασε στο Φοίνικα, όπου συνάντησε σκληρή αντίσταση από ένα ισχυρό τμήμα των κατακτητών, με συνέπεια να υπάρξει πολύωρη μάχη.
    Στη διάρκεια της μάχης και σε αναμονή ενισχύσεων, ο Δημητριάδης με το τμήμα του, διατάχθηκε να μεταβεί στην Καλαμαριά, προκειμένου να εμψυχώσει τους κατοίκους αλλά και να ζητήσει βοήθεια από το εφεδρικό τάγμα Καλαμαριάς με σκοπό την περικύκλωση των Γερμανών, πράγμα που έγινε. Οπότε οι κατακτητές, μπροστά στον κίνδυνο να εξοντωθούν, οπισθοχώρησαν προς τη Θεσσαλονίκη, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον ελευθερωτή ΕΛΑΣ.
    Όπως μας εξιστόρησε ο Δημητριάδης το 1979:
    «Τα ξημερώματα, καταφέραμε να πάρουμε επαφή με το Εφεδρικό Τάγμα του ΕΛΑΣ Καλαμαριάς και να σχεδιάσουμε μαζί μία κυκλωτική κίνηση ώστε να σφίξουμε τον κλοιό γύρω από τους Γερμανούς. Διοικητής του Εφεδρικού ΕΛΑΣ Καλαμαριάς, ήταν κάποιος αγωνιστής ονόματι Παπαδόπουλος από τη Δράμα.
    Από τη διοίκησή μας, δόθηκε τότε εντολή ένα μικρό τμήμα, με επικεφαλής εμένα, να κατευθυνθεί στην Καλαμαριά για να εμψυχώσει τους κατοίκους.
    Μόλις βρεθήκαμε στην Καλαμαριά, το τι έγινε δεν περιγράφεται, Ήμουνα ο πρώτος αντάρτης που βρέθηκε στην Καλαμαριά. Ένα μεγάλο πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε και άρχισε να στεφανώνει κι εμένα και το άλογο πάνω στο οποίο ήμουνα. Υπήρχαν τέτοιες εκδηλώσεις χαράς και αγαλλίασης που λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να τις συναντήσουν.
    Εκεί, αντιμετώπισα και ένα θλιβερό περιστατικό, μια τραγική εικόνα: Μία μάνα, που με ήξερε από την πολιτική οργάνωση, με πλησίασε και άρχισε να με ρωτάει που είναι ο γιός της ο Παύλος. Αναγκάστηκα να της πω ένα ψέμα, ότι έρχεται από πίσω και σε λίγο θα έρθει να τη βρει. Ενώ εκείνη τη στιγμή ο γιός της ήταν σκοτωμένος, στη μάχη που είχαμε δώσει τρεις μέρες νωρίτερα στο Λιβάδι του Χορτιάτη με τους Γερμανούς.
    Μετά από τις ενθουσιώδεις στιγμές που ζήσαμε στην Καλαμαριά, επανήλθαμε στα τμήματά μας, στη μάχη που αυτά έδιναν στο Φοίνικα κατά των Γερμανών».
    Β. Δήμη Τζιβοπούλου
     
    Ο πατέρας της έζησε το μπλόκο της Καλαμαριάς  : «Την 13-8-44 και από της 4ης πρωινής ώρας και μέχρι της μεσημβρίας περίπου απεκλείσθη άπασα η περιφέρεια του ενταύθα ΙΑ’ Αστυνομικού Τμήματος Συνοικισμού Καλαμαριάς υπό Γερμανών στρατιωτών… τμήματα δε των ενταύθα Εθνικιστικών Ομάδων ενήργησαν κατ’ οίκον ερεύνας και εξετέλεσαν τους κάτωθι…»
    Έτσι περιγράφει τα γεγονότα της ημέρας η έκθεση της 16ης Αυγούστου 1944, της Διεύθυνσης Αστυνομίας Θεσσαλονίκης. Της ημέρας που στιγμάτισε την ιστορία της νεότερης Καλαμαριάς .
    Αφορμή στάθηκε η εκτέλεση του Ιωάννη Βελισσαρίδη , ταγματασφαλίτη, πρωτοπαλίκαρου της ομάδας Πούλου, από τρεις άντρες της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ) με τα ψευδώνυμα Κάκος, Ρίζος και Μάτης, που είχε προηγηθεί, τρείς μήνες περίπου, νωρίτερα, στην Καλαμαριά.  Την εκτέλεση του «έργου» ανέλαβε,  με την υποστήριξη των Γερμανών στρατιωτών,  η άλλη διαβόητη για τη δράση της ομάδα, στη Θεσσαλονίκη, του γνωστού και μη εξαιρετέου Δάγκουλα. «Παρών» στο μπλόκο και ο πατέρας μου, 13 ετών τότε, παιδί μιας τυπικής οικογένειας της Καλαμαριάς: πρόσφυγες από την Πόλη και τη Συλήβρια, επιζών, ο πατέρας, των «Αμελέ Ταμπορού». Το σπίτι τους, σε μια κάθετο της πανέμορφης, δενδροσκέπαστης, σήμερα,  Καπετάν Γκόνη, δέκα λεπτά ποδαρόδρομος από το κέντρο της Καλαμαριάς.

    «Το γλυκό του κουταλιού»

     Σύμφωνα με τη διήγησή του, ξημερώματα, ακούστηκαν δυνατοί χτύποι στην πόρτα τους.  Ο πατέρας του, αγουροξυπνημένος και φοβισμένος,  πήγε ν’ ανοίξει.  Η μητέρα με τα παιδιά, ζάρωσαν σε μια γωνία. Μπούκαραν,  μέσα, 3-4 μαζεμένοι  και  κρατώντας μια λίστα με ονόματα, χωρίς πολλές εξηγήσεις,  άρχισαν ν’ ανακατώνουν το σπίτι. Σταμάτησαν μπροστά στον κλειδωμένο μπουφέ του σαλονιού και ζήτησαν το κλειδί. Η γιαγιά μου φυλούσε εκεί το βάζο με το γλυκό του κουταλιού. Το κλείδωνε να μην πηγαίνουν τα μικρά και το αδειάζουν! Οι εισβολείς, άρπαξαν το βάζο κι άρχισαν να τρώνε. Κάποια στιγμή, αντιλήφθηκαν την ύπαρξη ενός κλειδωμένου μπαούλου, σε ένα υπνοδωμάτιο. – «Τί έχει εδώ?», γαύγισαν!  -«Τα προικιά της αδερφής μου», απάντησε η γιαγιά μου, με την 9χρονη κόρη της στην αγκαλιά. «Εκείνη έχει το κλειδί, στον παραδίπλα δρόμο.» Ο πατέρας μου με την αδερφή του στην είσοδο του σπιτιού τους στην Καλαμαριά, το 1940, λίγες ημέρες προτού μπουν οι Γερμανοί στην πόλη. Τέσσερα χρόνια πριν το Μπλόκο– «Να τρέξει ο μικρός και να το φέρει! ΤΩΡΑ!», απαίτησαν! Ο μπαμπάς μου βγήκε στο δρόμο κι άρχισε να τρέχει. Ξαφνικά, σφαίρες άρχισαν να σφυρίζουν, γύρω του! Είδαν οι υπόλοιποι ταγματασφαλίτες, που είχαν πιάσει τις γωνιές κάποιον να τρέχει κι άρχισαν να πυροβολούν. Ο μπαμπάς μου κοκκάλωσε.  -«Σταματήστε!», φώναξε ένας από τους «Ελληνες» συνεργάτες, «τον ξέρω τον μικρό, είναι γειτονόπουλο!» Τον ρώτησε για πού το βαλε, ο μπαμπάς μου του εξήγησε κι ο άλλος φώναξε : «Μην πυροβολείτε, εντάξει είναι!» Δόθηκε η άδεια…Πήγε, ήρθε ο μικρός, με την ψυχή στο στόμα, και το κλειδί στο χέρι. Το μπαούλο ανοίχθηκε.. Τα προικιά πετάχτηκαν έξω σα σκουπίδια. Κάτω-κάτω βρέθηκε μια χλαίνη και μια μπαλάσκα. -«Τί είναι αυτά?»  -«Από τον Ελληνοαλβανικό.», απάντησε η γιαγιά μου, «Του αδερφού μου». Τα πήραν μαζί τους κι έφυγαν… Λίγο παρακάτω, σκότωσαν τους γονείς ενός συμμαθητή και φίλου του μπαμπά μου, μπροστά στα μάτια του. Ήταν το ζεύγος Μουρουχλιάδη, δύο ανάμεσα στους έντεκα που έχασαν εκείνη τη μέρα τη ζωή τους. Ανακοίνωση της Αστυνομίας «Την 13-8-44 και από της 4ης πρωινής ώρας και μέχρι της μεσημβρίας περίπου απεκλείσθη άπασα η περιφέρεια του ενταύθα ΙΑ’ Αστυνομικού Τμήματος Συνοικισμού Καλαμαριάς υπό Γερμανών στρατιωτών… τμήματα δε των ενταύθα Εθνικιστικών Ομάδων ενήργησαν κατ’ οίκον ερεύνας και εξετέλεσαν τους κάτωθι…» Το υπό αμφισβήτηση τέχνασμα του δημάρχου και η λίστα με τα 30 ονόματα Αργότερα, μαθεύτηκε, πως στην πλατεία της Καλαμαριάς, μπροστά στο Σχολείο και νυν Δημαρχείο, εκεί που, σήμερα, είναι ο πεζόδρομος και τα παιδάκια παίζουν αμέριμνα, στήθηκε γλέντι, με αρνιά στη σούβλα κι άφθονο κρασί. Επρόκειτο για ένα τέχνασμα του Δημάρχου, Δημήτριου Παυλίδη, ο οποίος προκειμένου να ανακόψει το πλιάτσικο και το φονικό,  έστησε άρον-άρον το γλέντι και κάλεσε τους Δαγκουλαίους στη φιέστα. Εκείνοι ανταποκρίθηκαν. Η φονική τους λύσσα κόπασε. Ποιος ξέρει πόσα ακόμα θύματα θα μετρούσε η Καλαμαριά, αλλιώς… Η λίστα είχε 30 ονόματα…

    To πρωί της Κυριακής 13 Αυγούστου 1944, Γερμανοί στρατιώτες με Έλληνες συνεργάτες τους από το Τάγμα του Δάγκουλα, περικύκλωσαν το κέντρο της Καλαμαριάς Τα κίνητρα αυτής της  ενέργειας  του Δημάρχου, ωστόσο, αμφισβητήθηκαν, αργότερα, και το Νοέμβριο του ίδιου έτους οδηγήθηκε σε λαϊκό δικαστήριο το οποίο τελικά τον αθώωσε, δεχόμενο τον ισχυρισμό του περί τεχνάσματος προκειμένου να σταματήσει το μακελειό. Ο πατέρας μου, ο οποίος για πάρα πολλά χρόνια αγνοούσε το ρόλο του Δημάρχου στα γεγονότα, τελείωνε πάντα τη διήγησή του με τη φράση… Κι αφού σκότωσαν και ρήμαξαν, μετά πήγαν στη πλατεία και στήσαν γλέντι… Σα να μη μπορούσε να «χωνέψει», τόσα χρόνια μετά, πώς είναι δυνατόν να φτάσει ο «άνθρωπος» σε τέτοιο βαθμό βαρβαρότητας κι αναισθησίας…
    Η λίστα με τα ονόματα των εκτελεσθέντων της 13ης Αυγούστου 1944. Όπως γράφει ο Ανδρέας Βενιανάκης,  στο βιβλίο του «Δάγκουλας, ο “δράκος” της Θεσσαλονίκης» (σελ. 180, εκδόσεις «Επίκεντρο»): «Η διεξαγωγή του Μπλόκου δεν ήταν μια επιπόλαιη και αυθόρμητη πράξη εκδίκησης, αλλά μια προγραμματισμένη επιχείρηση τρομοκράτησης και εξόντωσης όσων συμμετείχαν σε αντιστασιακές ενέργειες κατά των Γερμανών« Από τα γεγονότα της ημέρας εκείνης, εμπνεύστηκε και έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο οποίος ζούσε, τότε, στη Θεσσαλονίκη, το τραγούδι του «Ο μπλόκος»: Τα τελευταία χρόνια, στο μνημείο που έχει φτιάξει ο Δήμος, στο Πάρκο της 13ης Αυγούστου,  στην Καλαμαριά, πραγματοποιείται, κάθε χρόνο, τελετή όπου αποτίνεται φόρος τιμής στους εκτελεσμένους.