Παρασκευή, Αυγούστου 18, 2017

Θα γίνω πυροσβέστης

Αποτέλεσμα εικόνας για πυροσβεστηςΆρθρο: Παύλος Μεθενίτης 🕔16/08/2017 
 
Δεν κατάφερα να γίνω ένας πυροσβέστης, που επιχειρεί κακοπληρωμένος, ή ακόμα και σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, που αναλώνεται, δίνοντας στην κοινωνία τον εαυτό του όλο, τη ψυχή του, ακόμα και τη ζωή του[...]  Δείτε όλο το άρθρο
★ Πηγή: http://news247.gr

TA ΕΥΘΥΜΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Στέφανος Ηλιάδης εδώρισεν...
 
Τα YOLO της Πέμπτης


Τα YOLO της Πέμπτης


Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης


Τα YOLO της Πέμπτης


Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

Τα YOLO της Πέμπτης

On the corner of "Bourbon and Division"

Firewater : "Bourbon and Division"

Album: Get Off The Cross, We Need The Wood For The Fire (1996)


On the corner of Bourbon & Division
Crawling down the crooked streets at dawn
She said: don't come back, all is not forgiven
So you fall inside a bottle and a song
Splinters of thought dropping slowly
Snapping like branches in the wind
So you light a dog-end smoke
And you're laughing as you choke
And you give the wheel of fortune one more spin

Do you remember what you came here for?
Her words of wisdom scratched into the door
You can almost taste the emptiness
Hung inside her tallow dress
Can the darkness be as empty as it seems
When the factories of night hum with their dreams?
And you watch a skinny dog cut across that dusty lot
Like the surface of the moon

In the decompression chamber
Cooling in the conversation pit
Sleeping underneath yesterday's papers
And pretending the tsunami hasn't hit
Friday was the crucifixion
Saturday cremation under glass
The Resurrection was on Sunday
No, correction, make it Monday
'Cause Monday's when they come to take the trash

Do you remember what you came here for?
Her words of wisdom cut into the door
You can almost taste the emptiness
Hung inside her tallow dress
Can the darkness be as empty as it seems
When the factories of night hum with their dreams?
And you watch a skinny dog cut across that dusty lot
Like the surface of the moon

Φήμη, τύχη και όμορφα μοντέλα . O Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι τα είχε όλα.

Φήμη, τύχη και όμορφα μοντέλα . O  Χάουαρντ Τσάντλερ Κρίστι (1872-1952) τα είχε όλα.

 O  Κρίστι ήταν ο πιο διάσημος Αμερικανός ζωγράφος της  "Εποχής της Τζαζ " ,  μιας εποχής που η  ελιτίστικη  αδελφότητα  των καλλιτεχνών της Νέας Υόρκης, οι επονομαζόμενοι «εικονογράφοι της ομορφιάς», κυριάρχησε στον κόσμο των εκδόσεων.
.   Οι νεαρές γυναίκες χτυπούσαν  την πόρτα του στούντιό τους, ελπίζοντας μεν να είναι το επόμενο "κορίτσι του εξωφύλλου" , αλλά , κατά βάθος, λαχταρώντας για κάτι πολύ μεγαλύτερο, την αθανασία. Ο Κρίστι την εξασφάλισε  στα κορίτσια που ζωγράφισε,. προβάλλοντας τον τύπο της εξιδανικευμένης γυναίκας , επαναπροσδιορίζοντας τα στάνταρτ της γυναικείας ομορφιάς και επηρεάζοντας  τη μόδα, αφού  ενέπνευσε μια νέα γενιά γυναικών.
 Εικονογραφημένο σε δημοφιλή περιοδικά, best-seller μυθιστορήματα  και κορυφαίες εφημερίδες, το «κορίτσι του Κρίστι » μετέτρεψε τον καλλιτέχνη σε οικείο όνομα και τον έβαλε σε όλα τα σπίτια.
 Σε αντάλλαγμα, κορίτσια του θεάματος, ηθοποιοί και εκκολαπτόμενες  στάρλετ , λαχταρώντας  να απαθανατιστούν από το  χέρι του, έπαιρναν θέση  (περισσότερα από 800 άτομα!) μπροστά στο καβαλέτο του.  
Παράλληλα, ο χρωστήρας του απαθανάτισε μεγάλες προσωπικότητες   και διάσημους ανθρώπους της εποχής του , συμπεριλαμβανομένων  προέδρων, αστέρων  του κινηματογράφου, βουλευτών, στρατηγών, βιομηχάνων και προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής.

Howard Chandler Christy - Wikipedia




Η αρμονική έμπνευση

Antonio Lucio Vivaldi (1678 - 1741)

L'Estro Armonico
12 Concertos, Op.3

Concerto No.2 for 2 violins, cello and strings in G minor RV578
Konzert Nr.2 für 2 Violinen, Cello und Streicher in G-moll RV 578

01. Adagio e spiccato
02. Allegro
03. Larghetto
04. Allegro

Fabio Biondi & Isabella Longo, Maurizio Naddeo

Concerto No.1 for 4 violins and strings in D major RV549
Konzert Nr.1 für 4 Violinen und Streicher in D-Dur RV 549

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri

Concerto No.6 for violin and strings in A minor RV356
Konzert Nr.6 für Violine und Streicher a-Moll RV356

01. Allegro
02. Largo
03. Presto

Fabio Biondi

Concerto No.5 for 2 violins and strings in A major RV519
Konzert Nr.5 für 2 Violinen und Streicher in A-Dur RV519

01. Allegro
02. Largo
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo

Concerto No.4 for 4 violins and strings in E minor RV550
Konzert Nr.4 für 4 Violinen und Streicher e-Moll RV 550

01. Andante
02. Allegro assai
03. Adagio
04. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri

Concerto No.3 for violin and strings in G major RV310
Konzert Nr.3 für Violine und Streicher in G-Dur RV310

01. Allegro
02. Largo
03. Allegro

Fabio Biondi

Concerto No.8 for 2 violins and strings in A minor RV522
Konzert Nr.8 für 2 Violinen und Streicher a-Moll RV522

01. Allegro
02. Larghetto e spiritoso
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo

Concerto No.7 for 4 violins, cello and strings in F major RV567
Konzert Nr.7 für 4 Violinen, Cello und Streicher in F-Dur RV 567

01. Andante
02. Adagio
03. Allegro
04. Adagio
05. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Maurizio Naddeo

Concerto No.11 for 2 violins, cello and strings in D minor RV565
Konzert Nr.11 für 2 Violinen, Cello und Streicher in D-Moll RV 565

01. Allegro
02. Adagio e spiccato
03. Allegro
04. Largo e spiccato
05. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Maurizio Naddeo

Concerto No.9 for violin and strings in D major RV230
Konzert Nr.9 für Violine und Streicher in D-Dur RV 230

01. Allegro
02. Larghetto
03. Allegro

Fabio Biondi

Concerto No.10 for 4 violins, cello and strings in B minor RV580
Konzert Nr.10 für 4 Violinen, Cello und Streicher in h-Moll RV 580

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Maurizio Naddeo

Concerto No.12 for violin and strings in E major RV265
Konzert Nr.12 für Violine und Streicher in Es-Dur RV 265

01. Allegro
02. Largo e spiccato
03. Allegro

Fabio Biondi

Performer:
Violins: Fabio Biondi, Isabella Longo, Enrico Casazza, Raffaello Negri, Silvia Falavigna, Lorenzo Colitto, Daniela Nuzzoli
Violas: Francesco Lattuada, Robert Brown, Andrea Albertani
Cellos: Maurizio Naddeo, Antonio Fantinuoli
Violone: Giancarlo Pavan
Harpsichords: Sergio Ciomei
Organ: Fabio Bonizzoni
Archlute & Baroque guitar: Tiziano Bagnati

Fabio Biondi, violin & dir
Europa Galante Orchestra

[on period instruments]

Αλλο εσείς, άλλο εμείς


 
«Η δεύτερη μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της […] υπέβαλε αίτημα χρεοκοπίας, αφού ο βασικός της μέτοχος, η αεροπορική Etihad των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, διαμήνυσε ότι σταματάει τη χρηματοδότηση. Ετσι η […] ανακοίνωσε ότι μετά την αποχώρηση των μετόχων του 30% περίπου κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει θετικός δρόμος στο μέλλον για την εταιρεία.
Αμέσως τα υπουργεία Οικονομίας και Μεταφορών με κοινή τους ανακοίνωση, για να αποφύγουν τον πανικό μεταξύ των ταξιδιωτών που έχουν κλείσει τα εισιτήριά τους μέσα στο καλοκαίρι (και εν όψει φυσικά των εκλογών), διαβεβαίωσαν ότι η κυβέρνηση θα χορηγήσει δάνειο 150 εκατ. ευρώ στην εταιρεία, προκειμένου να συνεχίσει τις πτήσεις της για το επόμενο διάστημα».
Πού συνέβη αυτό; Μήπως σε χώρα της Λατινικής Αμερικής όπου κυβερνούν οι άπλυτοι αριστεροί και βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο; Θα μπορούσε να το υποθέσει κάποιος νεοφιλελεύθερος και ταυτοχρόνως να καταγγείλει τους λαϊκιστές ότι δεν αφήνουν να λειτουργήσουν χωρίς περιορισμούς οι νόμοι της ελεύθερης οικονομίας και βάζουν χειροπέδες στο μαγικό αόρατο χέρι της αγοράς. Μήπως στην Ελλάδα όπου, σύμφωνα με διάφορους απίθανους τύπους, εξακολουθεί να επιβιώνει, τόσα χρόνια μετά το 1989, αντιστεκόμενος με νύχια και με δόντια ο «υπαρκτός σοσιαλισμός»;
Οχι φυσικά, γιατί στη σημερινή Ελλάδα (στη χθεσινή σίγουρα, ίσως και στην αυριανή) κάνουν κουμάντο οι τρόικες (εξωτερικού και εσωτερικού) και δεν θα επέτρεπαν μια τόσο προκλητική εμφάνιση ενός παρωχημένου κρατισμού. Αν όμως στα κενά που υπάρχουν στην εισαγωγική παράγραφο τοποθετήσουμε τις λέξεις «Γερμανία» και «Air Berlin» (γι’ αυτήν τη χώρα πρόκειται και γι’ αυτήν την εταιρεία) τι θα πείτε; Οτι είναι τρολιά του Διαδικτύου;
Δεν είναι. Οτι πέφτετε από τα σύννεφα επειδή μια κυβέρνηση χρησιμοποιεί πρακτικές τις οποίες έχει απαγορεύσει σε άλλες κυβερνήσεις, με το σκεπτικό ότι τα κράτη δεν σώζουν ζημιογόνες επιχειρήσεις (αν είναι τράπεζα διαφέρει) δίνοντάς τους δάνεια (δηλαδή χρήματα των φορολογουμένων); Θα έχετε δίκιο βουνό. Ομως άλλο η Γερμανία και άλλο οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, ιδιαίτερα εκείνες που είναι χρεωμένες και χρεοκοπημένες.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο του κάτι αποκαλυπτικό για τη λογική της γερμανικής κυβέρνησης (αυτό πάντως δεν το έχουν αναδείξει όσοι διαβάζουν το βιβλίο παρακάμπτοντας με ελιγμούς αιλουροειδών τις επικίνδυνες σελίδες). Σε μια συνάντηση που είχε με τον Β. Σόιμπλε τον ρώτησε αν θα συναινούσε να περάσουν σε ξένη εταιρεία 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας του.
Ελαβε την αποστομωτική απάντηση «ποτέ». Και στην κόντρα ερώτηση «γιατί υποχρεώνετε εμάς να τα πουλήσουμε;» ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών χαμογελώντας του είπε: «Δεν είμαστε το ίδιο». Το πιάσατε το υπονοούμενο; Τι υπονοούμενο δηλαδή, εδώ πρόκειται για ξεκάθαρη εκδήλωση του γερμανικού οικονομικού ιμπεριαλισμού. Ιμπεριαλισμός; Ναι. Κακή λέξη; Σίγουρα. Νισάφι όμως με τους ευφημισμούς.

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς, πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής;

Ηχοχρώματα 
(2000)   
   
Στίχοι:
Θόδωρος Ποάλας
Μουσική:
Λένα Πλάτωνος
    1.    Γιώργος Νταλάρας & Μαρία Φαραντούρη        


Βγήκα στη ζωή από μόνη μου
αγάπη τράβα μου λίγο την κουρτίνα
θέλω να δω πού πάει το περιβόλι μου
πού να τελειώνει ετούτη η βιτρίνα

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής
τι υπάρχει στην ψυχή σου δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να ζωγραφίσω ηχοχρώματα ψυχής

Βγήκα στη ζωή από σύμπτωση
αγάπη κρύψε του πόνου τη ρυτίδα
κάτι πικρό ταιριάζει στην περίπτωση
τα ασημόχαρτα καλύψαν την παγίδα

Τι υπάρχει παραπέρα δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να τραγουδήσω το τοπίο της σιωπής
τι υπάρχει στην ψυχή σου δεν απάντησε κανείς
πες μου πώς να ζωγραφίσω ηχοχρώματα ψυχής



http://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/33/236176-dhklashl15658.jpgΤι να σου πω, γιε μου, για τους κομμουνιστές;

Του Γελωτοποιού

Τι να σου πω, γιε μου, για τους κομμουνιστές;


Η χαρά είναι το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Σοβιετικής Ένωσης. Ιωσήφ Στάλιν
Ο κομμουνισμός δεν έπιασε επειδή στους ανθρώπους αρέσει να τους ανήκουν πράγματα. Frank Zappa
Ξέρετε τι είναι ένα κουαρτέτο στη Σοβιετική Ένωση; Είναι μια συμφωνική ορχήστρα που επέστρεψε από περιοδεία στην Αμερική. René Coluche
Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να κάνω λάθος. Μπέρτραντ Ράσελ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
“Οι κομμουνιστές είναι καλοί ή κακοί;” με ρωτάει ο Τηλέμαχος.
Είμαστε στο αυτοκίνητο κι αποχωρούμε από μια παραλία όπου η πλειονότητα των λουόμενων είναι τουρίστες απ’ τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, πρώην κομμουνιστικές.
Προσπαθώ να του εξηγήσω, με λίγα λόγια, ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λάθος. Όλοι οι γκέι, όλοι οι Κινέζοι, όλοι οι μουσουλμάνοι. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μόνο ως ξεχωριστή περίπτωση μπορούμε να τον κρίνουμε. Και -κυρίως- όχι γι’ αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτά που κάνει.
“Εντάξει, όχι εκείνοι οι ίδιοι. Αυτό που πιστεύουν; Αυτό που πιστεύουν είναι καλό ή κακό;” λέει ο Τηλέμαχος.
“Το πρόβλημα δεν είναι σ’ αυτό που πιστεύουν. Το πρόβλημα είναι… ότι το πιστεύουν.”
~~
Το πρόβλημα με τον κομμουνισμό είναι ίδιο με κάθε άλλο -ισμό. Συνοψίζεται σε μια φράση, ίδια για όλους τους -ισμούς: “Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”.
Δεν χρειάζεται να μελετήσουμε την κυβερνητική πολιτική του Στάλιν για να το καταλάβουμε. Αρκεί να αναφερθούμε σ’ εκείνον, αυτή είναι η λυδία λίθος.
Κάθε αληθινός κομμουνιστής, μόλις ακούσει κάτι άσχημο για τον “Πατερούλη” (ακόμα και τα εισαγωγικά μπορεί να τον ενοχλήσουν),  θα βγάλει άμεσα το συμπέρασμα ότι είσαι αντικομμουνιστής.
Το ίδιο συμβαίνει με κάθε -ισμό. Αν πεις κάτι για τα κάστανα του γέροντα Παΐσιου είσαι αντίχριστος. Αν μιλήσεις για την ελεύθερη Παλαιστίνη είσαι αντισημίτης. Αν θίξεις τον νεοφιλελευθερισμό είσαι λαϊκιστής -ή μπορεί και κομμουνιστής.
Το πρόβλημα της πίστης:
Όταν πιστεύεις σε κάτι τότε δεν μπορείς ν’ αποδεχτείς ότι ίσως να κάνεις λάθος. Και το πιο σημαντικό: Δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι ίσως κι οι άλλοι να έχουν δίκιο.
Ο Εβραίος δεν μπορεί να αποδεχτεί τίποτα απ’ το δόγμα του χριστιανισμού, γιατί αυτομάτως παύει να είναι Εβραίος. Ο κομμουνιστής δεν μπορεί να ενσωματώσει στοιχεία του αναρχισμού, γιατί αμέσως γίνεται ρεφορμιστής. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό κάθε δόγματος: Είναι κλειστό και κατέχει όλη την αλήθεια.
Στη φύση δεν υπάρχει κανένα κλειστό σύστημα, μόνο στην ανθρώπινη φαντασία. Και -βεβαίως- η Αλήθεια δεν είναι τίποτα άλλο από μια λέξη, μια ανθρώπινη λέξη που περιγράφει μια ανθρώπινη πλάνη.
Όμως οι -ιστές κάθε -ισμού ισχυρίζονται ότι κατέχουν την Αλήθεια, εκείνοι και κανένας άλλος, ενώ την ίδια στιγμή όποιος άλλος ισχυρίζεται ότι την κατέχει, κάπως διαφορετική, είναι εχθρός ή -στην καλύτερη περίπτωση- πλανημένος.
Και το χειρότερο που μπορείς να υποστηρίξεις -όχι να πιστέψεις, ίσα να το σκεφτείς και να το πεις- είναι το εξής: Μήπως κάθε -ισμός, κάθε θρησκεία ή κάθε πολιτική-οικονομική θεωρία περιέχει κάποια στοιχεία χρήσιμα για τους ανθρώπους;
Μήπως θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα καλύτερα στοιχεία του κομμουνισμού, του καπιταλισμού, του αναρχισμού, του σοσιαλισμού κλπ προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο; Κάτι που να μην είναι δόγμα, να μην είναι κλειστό σύστημα;
Είναι αστείο, είναι τραγικό, είναι σημάδι της ανθρώπινης παράνοιας. Μόλις θα πεις κάτι τέτοιο, μόλις θα προσπαθήσεις να υπονοήσεις ένα νέο σύνολο που θα περιέχει μέρη από τα άλλα υποσύνολα, αυτομάτως γίνεσαι εχθρός όλων.
Ουσιαστικά γίνεσαι χειρότερος εχθρός από τους αντίπαλους.
Ο χριστιανός φοβάται και απεχθάνεται τους αιρετικούς (τους “ρεφορμιστές” χριστιανούς) περισσότερο απ’ τους αλλόθρησκους.
Ο σταλινικός (ορθόδοξος) κομμουνιστής μισεί περισσότερο τους αιρετικούς τροτσκιστές απ’ τους “άπιστους” καπιταλιστές.
“Καλύτερα να είσαι βουδιστής, παρά Ιαχωβάς”, μου είχε πει ένας μοναχός στο Άγιο Όρος.
~~
Ένα άλλο παράξενο σχετικά με τον κομμουνισμό, είναι ότι οι μεγαλύτεροι πολέμιοι τους είναι εκείνοι που τον βίωσαν, ενώ τον υποστηρίζουν με θέρμη εκείνοι που έζησαν σε διαφορετικά (ίσως όχι καλύτερα) καθεστώτα.
Για παράδειγμα οι κομμουνιστές της Ελλάδας, που ποτέ δεν έζησαν σε κομμουνιστικό καθεστώς, είναι έτοιμοι να κόψουν το μικρό δάχτυλο του αριστερού ποδιού τους όταν ακούν λέξεις όπως γκουλάγκ, εκκαθάριση αντεπαναστατών, Γολοντομόρ, Σολζενίτσιν.
Η δογματική σκέψη του -ισμού τους κατατάσσει αυτόματα στους αντικομμουνιστές όχι μόνο τον Σολζενίτσιν, αλλά και τον Αλμπέρ Καμύ, τον Μιλάν Κούντερα, την Άιν Ραντ, τον Τζορτζ Όργουελ, τον Χρόνη Μίσσιο και άλλους (τον Νίκο Μπελογιάννη και τον Άρη Βελουχιώτη τους θεωρούν ακόμα προδότες ή τους αποκαταστήσαν;)
Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας.
~~
Παραδείγματα διάσημων “αντικομμουνιστών”:
Ο Σολζενίτσιν φυλακίστηκε στα γκουλάγκ, επειδή έγραφε επιστολές όπου έκανε κριτική στον Στάλιν (“αλλά ήταν αντεπανταστάτης”, θα πουν οι -ιστές). Πήρε Νόμπελ Λογοτεχνίας επειδή ήταν αρκούντως αντικομμουνιστής, όχι επειδή ήταν σπουδαίος συγγραφέας (σ’ αυτό θα συμφωνήσω).
Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε φτωχός. Αρχικά ήταν στο Κ.Κ. Αλγερίας, αλλά κάποια στιγμή στράφηκε εναντίον του σταλινισμού και κάθε πίστης (δες παλιότερο κείμενο “Αλμπέρ Καμύ: Ένας επαναστατημένος άνθρωπος”). Πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κι όποιος υποστηρίξει ότι το πήρε μόνο επειδή ήταν “αντικομμουνιστής”, μάλλον είναι πολύ -ιστής για να διαβάσει τα βιβλία του Καμύ.
Η Άιν Ραντ, κατάφερε να διαφύγει απ’ τη Σοβιετική Ένωση πριν την στείλουν στα γκουλάγκ. Βρέθηκε στην ανελεύθερη Αμερική κι έγινε συγγραφέας, όπου και αποθέωσε τον καπιταλισμό σε βαθμό κακουργήματος, με φτηνά -αλλά απολαυστικά- μυθιστορήματα.
Ο Τζορτζ Όργουελ, που γνώρισε τους κομμουνιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο, έγραψε τα αριστουργηματικά “Φάρμα των Ζώων” και “1984”, όπου κάποια ζώα είναι πιο ίσα κι όπου ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί τους πάντες. Στην Αγγλία κάρφωσε τους κομμουνιστές συμπατριώτες τους (αυτό δεν ήταν καλό, Τηλέμαχε).
Ο Μιλάν Κούντερα έζησε τον κομμουνισμό του Συμφώνου της Βαρσοβίας, την επέλαση των σοβιετικών τανκ στην Πράγα (την άνοιξη του ’68), την τρομοκρατία της κομμουνιστής γραφειοκρατίας. Και δραπέτευσε στη καπιταλιστική και ανελεύθερη Δύση. Δεν έχει πάρει νόμπελ λογοτεχνίας ως τώρα, παρότι αντικομμουνιστής, και σίγουρα το αξίζει όσο λίγοι.
Ο Χρόνης Μίσσιος πέρασε όλη του τη ζωή στις φυλακές. Στην αρχή πιστεύοντας στον κομμουνισμό, μέχρι που προτίμησε να μην πιστεύει σε τίποτα άλλο πέρα απ’ τον άνθρωπο και τη ζωή. Δεν πήρε νόμπελ, αλλά κάποια βιβλία του, όπως εκείνο το “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”, θα είναι πάντα μέρος της ζωής μας.
~~
Τελευταίες λέξεις:
Τι θέλω να σου πω, Τηλέμαχε, γιε μου, για τον κομμουνισμό και για κάθε άλλον -ισμό;
Μην πιστεύεις.
Μην πιστεύεις σε κανέναν που σου λέει ότι κατέχει την αλήθεια. Είναι ψεύτης ή παράφρων. Γιατί δεν υπάρχει ΑΛΗΘΕΙΑ. Υπάρχουν μόνο απόψεις.
Να αμφιβάλλεις, να σκέφτεσαι, να προσπαθείς να κατανοήσεις, αλλά ποτέ να μην πιστέψεις ότι γνωρίζεις, ότι έφτασες στο τέλος.
Δεν υπάρχουν απαντήσεις τελικές κι απόλυτες. Υπάρχουν μόνο οι ερωτήσεις. Συνέχισε να ρωτάς. Συνέχισε να αναρωτιέσαι.
Και να μην φοβάσαι να υποστηρίξεις αυτό που σκέφτεσαι, ακόμα κι όταν όλοι είναι εναντίον σου. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου: Η ελεύθερη επιλογή. Η μοναδικότητα της σκέψης. Η ανεξαρτησία απ’ τις γραμμές των κομμάτων και των -ισμών.
Αυτός είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος. Αυτός που δεν πιστεύει σε τίποτα, αλλά δεν απορρίπτει και τίποτα. Αυτός που φτιάχνει τον κόσμο του έτσι όπως θέλει.
Και, φυσικά, μην πιστεύεις τίποτα απ’ ό,τι σου λέω.
Νόστιμον Ήμαρ 

Κάπου υπάρχει ένα φως κι ένας κόσμος φωτεινός, θα βρεθούμε μαζί, ό, τι αγαπούμε ζει.

    Συγχορδία των χρωμάτων 
( Ο κύριος Μάνος κατοικεί στον Σείριο )          

   
Στίχοι:
Μιχάλης Τερζής
Μουσική:
Μιχάλης Τερζής
    1.    Μιχάλης Τερζής    
    

Το σύννεφο δεν έφερε βροχή
ανάσα συγχορδία των χρωμάτων,
ο Σείριος των άστρων προσευχή,
Ελλάδα, των χρησμών και των θαυμάτων.

Ο Ήλιος είχε από νωρίς χαθεί
αλλόφρονας Ιούνιος θλιμμένος,
Αρχάγγελοι στην πύλη του ληστή
κι ο κόσμος πιο μικρός κι ορφανεμένος.

Κάπου υπάρχει ένα φως
κι ένας κόσμος φωτεινός,
θα βρεθούμε μαζί,
ό, τι αγαπούμε ζει.
Κάπου υπάρχει ένα φως
σαν γιορτή και σαν χρησμός
θα βρεθούμε μαζί,
ό, τι αγαπούμε ζει.

Ένα αϊτός τα μάρμαρα μετρά
δελφίνια στο Αιγαίο μεθυσμένα,
τα ρούχα μου πουλάν στην αγορά,
τα νιάτα μου ριγμένα στην αρένα

Κι εγώ που πίστεψα σε μιαν ευχή
σαν μύστης σε αρχαία νυχτωδία,
θα βρω το φως μου σ’ άλλην εποχή,
βγαλμένη απ’ τη δική σου
 τη μαγεία.


«Υπόθεση Λέβενγουορθ»: Το βιβλίο της «μητέρας του αμερικανικού αστυνομικού μυθιστορήματος» που πρέπει να διαβάσετε

Δημοσιεύθηκε:
ANNA KATHARINE GREEN

Η συγγραφέας Anna Katherine Green θεωρείται η "μητέρα του αμερικανικού αστυνομικού μυθιστορήματος" και το πρώτο της βιβλίο με τίτλο "Υπόθεση Λέβενγουορθ" αναδείχθηκε σε μια από τις μεγάλες εκδοτικές επιτυχίες του 19ου αιώνα, μια και πούλησε περισσότερα από 750.000 αντίτυπα σε διάστημα δεκαπέντε χρόνων. Το Πανεπιστήμιο Yale περιέλαβε αυτό το μυθιστόρημα στη διδακτέα ύλη της Νομικής Σχολής του, ως υπόδειγμα των κινδύνων που προκαλούνται από τη χρήση των περιστασιακών αποδεικτικών στοιχείων. Οι ενδιαφέρουσες αυτές πληροφορίες για τη συγγραφέα και την αξία του έργου της (και πολλές ακόμα), περιλαμβάνονται στην εισαγωγή της νέας έκδοσης του βιβλίου από τις εκδόσεις Gutenberg και αξίζουν συγχαρητήρια στον κο Ερρίκο Μπαρτζινόπουλο για την αναλυτική παρουσιασή του, αλλά και τη μετάφρασή του.
Το μυστήριο αρχίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου. Ο δικηγόρος Έβερετ Ρέιμοντ δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη του γραμματέα του κυρίου Λέβενγουορθ, ο οποίος τον πληροφορεί ότι ο κύριος του δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο Έβερετ σπεύδει να συμπαρασταθεί στις δύο ανηψιές του θύματος και συμμετέχει στις ανακρίσεις των μαρτύρων. Η διαθήκη αλλά και τα στοιχεία που συλλέγονται καταδεικνύουν μια πιθανή ένοχο, όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο δρόμος της εξιχνίασης θα είναι μακρύς και με πολλές ανατροπές.
Ένα κουβάρι αταίριαστων γεγονότων και ένα κράμα αμφιλεγόμενων χαρακτήρων, κατορθώνουν να δημιουργήσουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα.
anna katharine green
Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1878, και καθώς είμαι εθισμένη στα σύγχρονα και καταιγιστικά αστυνομικά μυθιστορήματα, φοβήθηκα πως σύντομα θα μου φαινόταν κουραστικό και αναμενόμενο ως προς την έκβαση των γεγονότων του. Διαψεύστηκα κατηγορηματικά. Η Anna Katharine Green έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακά σφικτή πλοκή, η οποία δεν αφήνει κανένα παραθυράκι στον αναγνώστη να φανταστεί τη συνέχεια των εξελίξεων. Άλλοτε με αργό ρυθμό και πλούσιες περιγραφές, και άλλοτε με γρήγορες εναλλαγές προσώπων και έξυπνους διαλόγους, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Εβερετ κατορθώνει να διατηρήσει την ένταση και την αγωνία στο ζενίθ. Είναι αριστουργηματική η σύλληψη της ιδέας του υπόπτου στον οποίον καταλήγουν όλες οι ενδείξεις, και με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται η σπουδαιότητα των αποδείξεων και η καταστροφική επίδραση των βιαστικών και ανυπόστατων συμπερασμάτων στην διαλεύκανση μιας αστυνομικής υπόθεσης.
Οι χαρακτήρες δένουν απόλυτα μεταξύ τους, δημιουργώντας διαρκώς αμφιβολίες στους ερευνητές και φέρνοντας εμπόδια στο έργο τους. Ο καθένας έχει τα δικά του μυστικά που αρνείται να αποκαλύψει και ταυτόχρονα οι εικασίες τους δεν είναι ξεκάθαρο αν στηρίζονται σε προσωπικό όφελος ή έχουν αγνά κίνητρα. Τα στοιχεία που έρχονται σιγά σιγά στο φως, ανατρέπουν τελείως τις αρχικές εκτιμήσεις, μα και πάλι η ιδιοσυγκρασία των ηρώων καταρρίπτει τις πιθανές θεωρίες. Ένα κουβάρι αταίριαστων γεγονότων και ένα κράμα αμφιλεγόμενων χαρακτήρων, κατορθώνουν να δημιουργήσουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα.
Η "Υπόθεση Λέβενγουορθ" είναι ένα ευφυές αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει αποδείξει την αξία του στο πέρασμα των χρόνων, και εξακολουθεί να γοητεύει.
Δείτε περισσότερα στο blog Λογοτεχνικά Σοκάκια

Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για neoliberalismΠοιος «μάτιαξε» τους μεταρρυθμιστές μας;

Ποιος «μάτιαξε» τους μεταρρυθμιστές μας;
Κάθε φορά που έχουμε μια μεγάλη φωτιά οι πολίτες αγανακτούν για την οικολογική καταστροφή και την «ανυπαρξία του κράτους». Μόλις κάποιος απειλήσει με κατεδάφιση των αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις ή αποτρέψει την οικοπεδοποίηση των καμένων, οι ίδιοι αντιδρούν γιατί είναι αυτοί που χτίζουν βίλες στα καμένα και συντηρούν το φαύλο κύκλο των πυρκαγιών στο Λεκανοπέδιο.
 

Το χειμώνα που θα έχουμε πλημμύρες, στο δελτίο του ΣΚΑΙ θα βγει σε δορυφορική σύνδεση ο ιδιοκτήτης του αυθαιρέτου που βρίσκεται σε πρώην καμένη έκταση, πάνω στο μπαζωμένο ρέμα και θα βγάζει πύρινους λόγους για τον «απροετοίμαστο κρατικό μηχανισμό» που άφησε τους πολίτες στο «έλεος του Θεού».

Κάθε φορά που έχουμε μεγάλες φωτιές κάποιος συγκρίνει τους μισθούς των πυροσβεστών με αυτούς των βουλευτών διά της λαϊκιστικής μεθόδου που ισοπεδώνει τα πάντα. Μόλις οι βουλευτές νομοθετήσουν αυξήσεις στις αποδοχές των πυροσβεστών, οι ίδιοι θα πουν ότι τα παίρνουν από την «πραγματική οικονομία» για να τα δώσουν στους πυροσβέστες που «το χειμώνα κάθονται», σύμφωνα με το στερεότυπο.

Κάθε φορά που κόσμος πεθαίνει σε Νοσοκομεία από έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών, πολλοί θυμούνται ότι το κράτος μισθοδοτεί περισσότερους ιερωμένους από όσους πυροσβέστες ή υγειονομικούς. Μόλις όμως κάποιος μιλήσει για χωρισμό κράτους -εκκλησίας «φωτιά και τσεκούρι θα πέσει στους προσκυνημένους» που θα το τολμήσουν να τα βάλουν με την «ορθοδοξία». Αλλά και όσοι έκαναν καριέρες και περιουσίες ως «προοδευτικοί» και «φιλελεύθεροι» όταν ανοίγει αυτή η συζήτηση το βουλώνουν και προχωρούν «τοίχο - τοίχο».

Κάθε φορά που κάποια υπηρεσία υπολειτουργεί ή οι ασθενείς ταλαιπωρούνται στις ουρές του ΕΣΥ, ο πολίτης αγανακτεί. Μόλις προκηρυχτούν κάποιες θέσεις στο ΑΣΕΠ  τα κόμματα ξεκινούν αντάρτικο και οι πολίτες διαμαρτύρονται ότι κάνουν διορισμούς σε χαλεπούς καιρούς. Ενώ όταν μονιμοποιήθηκαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους από την πίσω πόρτα ήταν Δευτέρα μεσημέρι.

Κάθε φορά που απεργούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν, ο κόσμος οργίζεται στους δρόμους αλλά μόλις κάποιος πειράξει το ισχύον καθεστώς, η  απροσδιόριστη «κοινή γνώμη» θα ταυτιστεί με τις συντεχνίες και θα ξεχάσει την ταλαιπωρία και τα σκάνδαλα.

Για κάθε ατύχημα, καταστροφή, αδικία και αβλεψία που εξοργίζει την «κοινή γνώμη» υπάρχει ένας πολιτικάντης που θα ζητήσει… ΕΔΕ ώστε όλα να συγκαλυφθούν.

Για κάθε προκλητικό προνόμιο που παραμένει για επαγγελματικές ομάδες, κατηγορίες εργαζομένων, πρόωρα συνταξιούχους, άγαμες θυγατέρες κλπ., η Ελλάδα εξανίσταται, ιδιαίτερα τα χρόνια των μνημονίων. Μόλις κάποιος απειλήσει τα προνόμια για να γεφυρώσει ανισότητες, θα τον «κάψουν» οι θιγόμενοι και στη συνέχεια και η «κοινή γνώμη».

Όταν πηγαίναμε σχολείο, η πλέον υποκριτική στιγμή ήταν η προσευχή και η έπαρση σημαίας, την οποία άπαντες ήθελαν να αποφύγουν και καθυστερούσαν εσκεμμένα ή έκαναν πλάκες και κρυφογελούσαν. Σε κάθε εθνική γιορτή όλοι προσπαθούσαν να γλιτώσουν τις παρελάσεις εκτός αν έχαναν μάθημα ενώ οι σημερινοί ανορθόγραφοι ακροδεξιοί ήταν πάντα οι χειρότεροι μαθητές της τάξης και την ώρα των θρησκευτικών έπαιζαν SOS στο τελευταίο θρανίο. (Kατά σύμπτωση όλοι αυτοί κάπου διορίστηκαν). Μόλις όμως κάποιος τολμήσει να «πειράξει» τις σημαίες, τις προσευχές, τις παρελάσεις και ο,τιδήποτε από αυτά που απέφευγαν, σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης και κάνουν κηρύγματα πατριδογνωσίας και «αριστείας».

Οι «παρτάκηδες» Νεοέλληνες της μεταπολίτευσης έχουν γνώμη για τα πάντα: για τη διαφθορά ενώ λαδώνονται, για τη φοροδιαφυγή ενώ κλέβουν το κράτος, για το «νόμο και την τάξη» ενώ παρανομούν καθημερινά. Προτάσσουν το  χουντικό τρίπτυχο «Πατρίς -Θρησκεία - Οικογένεια» ενώ πάνε για ψώνια στη Βουλγαρία, πατάνε στην εκκλησία κάθε Ανάσταση (απ’ έξω) και μοιχεύουν μόλις στρίψουν από τη γωνία. Αλλά και αυτοί που διαθέτουν πραγματική πίστη ως προσωπική τους εσωτερική ανάγκη, συχνά πιστεύουν ότι κάποιος τους έχει «ματιάξει»!

Πίσω από όλες αυτές τις κατηγορίες Νεοελλήνων, υπάρχουν πολιτικοί που συστήνονται ως «μεταρρυθμιστές» και γράφουν βιβλία και περισπούδαστα άρθρα για το σύγχρονο κράτος, το οποίο διοίκησαν για 40 χρόνια αλλά το άφησαν τριτοκοσμικό. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν είναι να ικανοποιούν κάθε μικροσυμφέρον, να υποτάσσονται σε κάθε προκατάληψη και δεισιδαιμονία, να διαιωνίζουν κάθε μεσαιωνικό στερεότυπο.

Μετά από όλα αυτά, πού καιρός για Διαφωτισμό στη χώρα που παράγει περισσότερους «μεταρρυθμιστές» από όσους μπορεί να καταναλώσει. Μάλλον είναι «ματιαγμένοι»…

Ρενέ Γκοσινί: Σπάζοντας τα στερεότυπα με βιτριολικό χιούμορ



Αλέξανδρος Μινωτάκης

πηγή: Το Περιοδικό



...το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες.


Στις 14 Αυγούστου του 1926 γεννήθηκε ο γνωστός συγγραφέας και σεναριογράφος Ρενέ Γκοσινί, για να «φύγει» μόλις 51 χρόνια αργότερα, στις 5 Νοεμβρίου του 1977. Έχει γράψει σειρές παιδικών βιβλίων και έχει δημιουργήσει το διάσημο μικρό Νικόλα. Κυρίως έχει αναδειχθεί από το έργο του ως σεναριογράφος σε περιοδικά κόμικ. Είναι ο δημιουργός του Αστερίξ και του Ιζνογκούντ (με τους Αλμπερ Ουντερζό και τον Ζαν Ταμπαρί ως σχεδιαστές αντίστοιχα) ενώ έγραψε ιστορίες για τον Λούκυ Λουκ από το 1955 μέχρι το 1977, συνεργαζόμενος με τον Μορίς δημιουργό του δημοφιλή ήρωα. Επιπλέον έχει δημιουργήσει και άλλους, λιγότερο γνωστούς ήρωες κόμικ όπως ο ινδιάνος Ούμπα-Πα και ο Ιωάννης Πιστόλε. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός μέσα από διάφορες εκδόσεις που είχαν τα δικαιώματα διαφορετικών χαρακτήρων αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Μαμουθκόμιξ ξεκίνησε να συγκεντρώνει όλους τους τίτλους, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί ως ο κατεξοχήν εκδοτικός οίκος για κόμικ.
γκοσινι1
Λοιπόν, αρκετά με τα βιογραφικά. Γιατί συζητάμε για τον Γκοσινί; Γιατί αξίζει να τον θυμόμαστε; Πρώτα και κύρια επειδή, για πάρα πολλούς, ήταν η πρώτη μας επαφή με την τέχνη των κόμικ. Οι ήρωες, τα μέρη και οι ιστορίες του σημάδεψαν την παιδική ηλικία πολλών και αποτέλεσαν την πρώτη εξοικείωση με αυτό το μέσο έκφρασης. Πολύ περισσότερο όμως, μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε κάποιοι ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, θα ξαναδιαβάζουμε για πάντα την ίδια ιστορία σε παραλλαγές και πάντα θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο. Έτσι, το χαλιφάτο της μαγικής Βαγδάτης, το Τέξας και η Άγρια Δύση και το γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή έγιναν κάτι παραπάνω από σκηνικά για ιστορίες.
Επιπλέον, έξω από τις εκτιμήσεις των αναγνωστών, το έργο του Γκοσινί είχε μια αδιαμφισβήτητη συμβολή στην ανάπτυξη των κόμικ και ειδικά αυτού που θα λέγαμε «ευρωπαϊκή σχολή». Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που διαπερνούν όλο το έργο του Γκοσινί, όπως είναι η επιλογή σκηνικών παρμένων από το άμεσο ή μακρινό παρελθόν, η έμφαση στο χιουμοριστικό χαρακτήρα του κόμικ έναντι της δράσης, η (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο) συγκαλυμμένη κριτική σε σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από ιστορικές αναλογίες, ακόμα και η δημιουργία, κατά περιπτώσεις, αντι – ηρώων όπως ο Ιζνογκούντ, σε μία περίοδο που κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο.
Ταυτόχρονα, όλα τα σενάρια του διατρέχονται από έντονο κοσμοπολιτισμό καθώς οι ήρωες ανοίγονται διαρκώς σε νέες χώρες με σεβασμό στους ιδιαίτερους πολιτισμούς και κουλτούρες και χωρίς διάθεση υποτίμησης, η οποία πάντα ενυπήρχε στον Ερζέ και τον ήρωα του Τεν Τεν που σφράγισε το ευρωπαϊκό κόμικ τα προηγούμενα χρόνια. Συνολικά, ο Γκοσινί δημιούργησε σε μία περίοδο που ανθούσε ξανά, μετά τη δεκαετία του ’30 το υπερ-ηρωικό κόμικ στην Αμερική και κατάφερε να διαμορφώσει ένα ξεχωριστό, ιδιαίτερο στυλ που καθόρισε την εξέλιξη αυτής της μορφής τέχνης στην Ευρώπη. Το στυλ αυτό διατήρησαν όσοι συνέχισαν να γράφουν ιστορίες μετά το θάνατο του για τους ήρωες που αυτός δημιούργησε αλλά και νέοι σχεδιαστές και σεναριογράφου που εισήγαγαν νέους ήρωες. Για όσους μεγάλωσαν με Μαμουθκομιξ, η σύντομη σειρά Κόττον Κιντ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διατήρησης των χαρακτηριστικών του Γκοσινί από νέους δημιουργούς.
Στη συνέχεια παραθέτουμε τα πέντε κορυφαία τεύχη από Ιζνογκούντ, Αστερίξ και Λούκυ Λουκ σε σενάριο Γκοσινί. Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τα διαλέξουμε και σίγουρα έχουν αδικηθεί πολλά. Είναι όμως ενδεικτικά του είδους των σεναρίων που έγραψε ο μεγάλος παραμυθάς και του ιδιαίτερου χιούμορ του.
γκοσινι2
Ιζνογκούντ – Η μέρα των τρελών

Χρειάζεται να σημειωθεί ότι ολόκληρη η σειρά ιστοριών του Ιζνογκούντ «αδικείται» καθώς ένα μεγάλο κομμάτι του χιούμορ της βασίζεται σε λογοπαίγνια και σε παραφθορές της γαλλικής γλώσσας που είναι δύσκολο έως αδύνατο να μεταφραστούν στα ελληνικά. Όποιος αναγνώστης κατέχει ιδιαίτερα καλά τα γαλλικά αξίζει να διαβάσει τις ιστορίες στο πρωτότυπο.
Στις ιστορίες που έγραψε για τον γνωστό αντιπαθητικό βεζίρη που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, ο Γκοσινί κυρίως επέλεξε σύντομες ιστορίες έτσι ώστε σε κάθε τεύχος των πενήντα σελίδων, να χωράνε τέσσερις με πέντε ιστορίες. Το συγκεκριμένο τεύχος είναι ενδεικτικό του σουρεαλιστικού χιούμορ που ακολουθεί η σειρά αλλά και των παράλογων προσπαθειών του Ιζνογκούντ που είναι απόλυτα λογικό να αποτυγχάνουν. Στη σχετικά μεγαλύτερη κεντρική ιστορία, μαθαίνουμε ένα ακόμα εξωφρενικό έθιμο της Βαγδάτης, τη μέρα των τρελών όπου όλα λειτουργούν ανάποδα, οι κοινωνικοί ρόλοι αντιστρέφονται και οι αφέντες πρέπει να υπηρετούν τους σκλάβους. Καθώς ο Ιζνογκούντ προσπαθεί να κινήσει θεούς και δαίμονες για να ανατρέψει τον χαλίφη τη μέρα που έχει τη μικρότερη εξουσία από όλους θα έρθει αντιμέτωπος με τα πιο σουρεαλιστικά σκηνικά. Μαχαιροβγάλτες που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους, μαγικά τζίνι που διατάζουν όποιον τρίψει το λυχνάρι τους και ένας στρατός που διοικείται από τους απλούς φαντάρους, οι οποίοι γράφουν μανιωδώς τα απομνημονεύματα τους για τη μέρα που υπήρξαν στρατηγοί. Το χάος κυριαρχεί καθώς ο Ιζνογκουντ αποφασίζει να κατεβεί την κοινωνική κλίμακα για να ενισχύσει την εξουσία του αλλά η στιγμή που θα γίνει ο πιο εξαθλιωμένος δούλος του χαλιφάτου (άρα και ο ανώτερος άρχοντας τη μέρα των τρελών) το έθιμο φτάνει στο τέλος του και ο Ιζνογκούντ πουλιέται δούλος. Είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του κλίματος των ιστοριών του κακού βεζίρη όπου η απελπισία τον κυριεύει στο τέλος, όπως και τον αναγνώστη, καθώς ό,τι και να κάνει δεν βρίσκεται ποτέ μισό βήμα πιο κοντά στο να βλάψει τον καλό και αφελή χαλίφη Χαρούν ελ Πατσάχ.
γκοσινι4
Λούκι Λουκ – Στη σκιά των ντέρικ

Ο Λούκυ Λουκ βρίσκεται μακριά από το αγαπημένο του Τέξας και έρχεται αντιμέτωπος με την ουσία που θα παίξει τεράστιο ρόλο στην αμερικάνικη ιστορία, το πετρέλαιο. Διορίζεται έκτακτα σερίφης στην Τίτουσβιλ , όπου ο πυρετός του μαύρου χρυσού έχει κυριέψει τους κατοίκους, έχει δημιουργήσει μια ταραχώδη κατάσταση και έχει δημιουργήσει ένα αποκρουστικό τοπίο όπου κυριαρχούν τα ξύλινα ντέρικ, . Σε αυτές τις συνθήκες θα γνωρίσει τον συνταγματάρχη Ντρέικ (πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, είναι ο πρώτος που κατόρθωσε να αντλήσει πετρέλαιο) και θα έρθει αντιμέτωπος με τον Μπάρυ Μπλαντ που αρνείται να σκάψει για να βρει πετρέλαιο αλλά εκφοβίζει τους άλλους κατοίκους για να παραδώσουν τις πετρελαιοπηγές του. Στην πορεία θα σώσει την πόλη από την πυρκαγιά που θα βάλουν οι μπράβοι του Μπλαντ, όμως δεν μπορεί να σώσει τους κατοίκους από τον εαυτό τους και τη μανία να βρουν πετρέλαιο. Κοιτάζοντας λίγο μελαγχολικά την Τίτουσβιλ καθώς φεύγει, επιστρέφει τρέχοντας στο καταπράσινο, για την ώρα Τέξας.

γκοσινι6
Αστερίξ : Η κατοικία των Θεών

Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του Γκοσινί είναι η αξιοποίηση των ηρώων και των ιστοριών του για να ασκήσει κριτική σε σύγχρονα φαινόμενα. Η αξιοποίηση διαφόρων αναχρονισμών είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος για αυτό και το ανυπόταχτο γαλατικό χωριό που τα βάζει με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος. Έτσι, οι δύο ιστορίες Αστερίξ που ξεχωρίσαμε για αυτό το top-5 είναι ένας συνδυασμός των κλασικών γκαγκ βίας και γαλατικής μπούφλας με τις πιο σύνθετες απόπειρες των Ρωμαίων απέναντι στο γαλατικό χωριό. Στην ιστορία «Η κατοικία των θεών» (που βγήκε σε ταινία πέρυσι) ο Καίσαρας αποφασίζει να χτίσει πολυκατοικίες στο δάσος γύρω από το γαλατικό χωριό και να το μετατρέψει σε προάστιο της Ρώμης, ελπίζοντας ότι θα ενσωματώσει τους Γαλάτες στο ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Όταν ξεκινούν οι εργασίες, οι Γαλάτες αντιδρούν στην καταστροφή του δάσους και τα βάζουν με τους σκλάβους που κόβουν τα δέντρα. Χωρίς να αντιλαμβάνονται το συνολικό σχέδιο, αποφασίζουν εν τέλει να βοηθήσουν τους σκλάβους (αφού δεν φταίνε σε τίποτα, όπως παρατηρεί ο Πανοραμίξ) να ολοκληρώσουν τα κτήρια και να κατακτήσουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, οργανώνοντας με τη βοήθεια του μαγικού ζωμού την πρώτη επιτυχημένη εργατική εξέγερση στην ιστορία. Μετά την ολοκλήρωση του συγκροτήματος, η έλευση των πρώτων κατοίκων απειλεί να μετατρέψει τους ανυπόταχτους Γαλάτες σε γραφικό αξιοθέατο για τους ενοίκους, οι οποίοι επισκέπτονται τακτικά το χωριό. Η λύση θα έρθει από το βάρδο του χωριού, τον Κακοφωνίξ που θα εκδιώξει τους κατοίκους με τη μελωδική φωνή του, ανοίγοντας το δρόμο για την ισοπέδωση των πολυκατοικιών. Σε μια στιγμή έμπνευσης, ο Γκοσινί μετατρέπει τον πειθαρχημένο ρωμαϊκό στρατό σε ενοίκους και γράφει μερικούς από τους καλύτερους διαλόγους του για μια άτυπη συνέλευση ιδιοκτητών ενώ ο απελπισμένος εκατόνταρχους βλέπει τους λεγεωνάριούς του να συζητάνε για τις ώρες κοινής ησυχίας και τη φροντίδα του γκαζόν. Από ό,τι φαίνεται, μόνο μερικές γνήσιες γαλατικές μπούφλες μπορούν να σπάσουν την αποχαύνωση των προαστίων…


Λούκυ Λουκ – Η εξαγορά των Ντάλτον

Δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα μια ιστορία με τους πιο γνωστούς «κακούς» που δημιούργησε ο Γκοσινί. Ο Τζόε, ο Τζακ, ο Γουίλιαμ και ο Άβερελ έγραψαν ιστορία περισσότερο ως μια ομάδα γκαφατζήδων παρά ως πραγματικών, επικίνδυνων εχθρών του Λούκι Λουκ, παρά τις διακηρυγμένες προθέσεις τους να τον «καθαρίσουν». Αν και κάθε μέλος της ομάδας είναι αρκετά μονοδιάστατο (ο Τζόε είναι οξύθυμος, ο Άβερελ τρώει πολύ και είναι αφελής και οι δύο μεσαίοι απλά θέλουν να υπάρχει ηρεμία στην οικογένεια) όλοι μαζί είναι μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες κακοποιών σε κόμικ.
Η ιστορία αυτή ξεφεύγει από την πεπατημένη. Ένας γερουσιαστής συντάσσει ένα σχέδιο νόμου σύμφωνα με το οποίο κάποιοι παράνομοι θα αποφυλακίζονται υπό επιτήρηση και αν περάσουν ένα μήνα χωρίς να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, θα κερδίσουν την ελευθερία τους. Προτού ψηφιστεί ο νόμος, καλείται να τον εξετάσει ο Λούκι Λουκ αποφυλακίζοντας πειραματικά τους πιο κακούς και αμετανόητους κακοποιούς της Δύσης, τους Ντάλτον. Οι ίδιοι αποδέχονται να συμμετάσχουν στο πείραμα και σχεδιάζουν να πειθαρχήσουν για ένα μήνα και να ζήσουν ως νομοταγείς πολίτες για να κερδίσουν την ελευθερία τους, χωρίς όμως να υπολογίζουν τις δυσκολίες της νέας τους ζωής. Πρέπει να υπομείνουν από το χλευασμό των κατοίκων που ξεπερνούν το φόβο τους για τους Ντάλτον μέχρι τον εξευτελισμό να πρέπει να δουλέψουν κανονικά. Θα φτάσουν στο σημείο να ανοίξουν τράπεζα, αφού με «τράπεζες ασχολούμαστε» όπως θα παραδεχθεί ο Τζοε. Φτάνουν μέχρι το σημείο να ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο με το κλειδί και εγκαταλείπουν τον παραδοσιακό δυναμίτη προς μεγάλη απογοήτευση του Άβερελ. Το πείραμα θα αποτύχει παταγωδώς ενώ οι Ντάλτον θα εκτεθούν λόγω της βιασύνης τους να επιστρέψουν στην παρανομία. Ο Γκοσινί διατηρεί εδώ το βασικό μοτίβο: ‘Ολα αλλάζουν και διορθώνονται εκτός από τον γνήσιο, αποφασισμένο «κακό». Μέσα σε αυτό το κλισέ όμως θα δώσει μια εξαιρετική ιστορία, αποδεικνύοντας τη μεγάλη του δημιουργικότητα, εντός και εκτός πλαισίων.

γκοσινι5
Αστερίξ: Οβελίξ και Σία

Πρόκειται για την τελευταία ιστορία του Αστερίξ που έγραψε ο Γκοσινί πριν το θάνατό του και μάλλον είναι η καλύτερη. Το σενάριο είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Ο Κάιους Τεχνοκράτιους, ειδικός σύμβουλος του Καίσαρα, αποφασίζει ότι δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια στρατιωτικής κατίσχυσης επί του ανυπόταχτου χωριού. Αντ’ αυτού προτείνει τη σταδιακή διαφθορά τους μέσω της εισαγωγής του χρήματος στις ζωές των Γαλατών για να διασπάσουν τη συνοχή τους. Οι Ρωμαίοι αρχίζουν να αγοράζουν μανιωδώς μενίρ , το οποίο γίνεται το πρώτο αγαθό του χωριού που αποκτά εμπορευματική διάσταση, αν και κανείς δεν γνωρίζει σε τι χρησιμεύει όπως θα παραδεχθεί στην πορεία ο δρυΐδης Πανοραμίξ. Έτσι, ο Οβελίξ, από κατασκευαστής μενίρ που τα ανταλλάσσει με αγριογούρουνα, γίνεται ο πρώτος καπιταλιστής του χωριού, προσλαμβάνει εργάτες και κάνει μαθήματα προσαρμογής στην αστική ζωή, τα οποία παραδίδει ο Τεχνοκράτιους. Η συνέχεια είναι καταιγιστική και ευφυέστατη, με τους Γαλάτες να αλλάζουν τελείως τον τρόπο ζωής τους, στην προσπάθεια να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση των Ρωμαίων για μενίρ. Τη λύση θα δώσει ο σοφός Πανοραμίξ με μία έκλαμψη μαρξιστικής διάνοιας: Δίνει μαγικό ζωμό σε όλο το χωριό για να ενισχύσει την παραγωγή μενίρ και να προκαλέσει κρίση υπερσυσώρρευση στη ρωμαϊκά αγορά. Την κρίση δεν κατορθώνει να αποτρέψει ούτε η πρώιμη εφεύρεση της διαφήμισης από τους Ρωμαίους ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται αγορές μενίρ ανταγωνιστικές με το γαλατικό. Η τελική λύση όμως θα έρθει από την επαναστατική βία των εξαγριωμένων Γαλατών που θα στείλουν τον Τεχνοκράτιους από εκεί που ήρθε.

Βανδάλισαν βαγόνι του ιστορικού «Orient Express»!

«Θύμα» βανδαλισμού έπεσε ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου για τρίτη φορά το ιστορικό όχημα «Orient Express», το οποίο βρίσκεται στο χώρο του Σιδηροδρομικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.
Τον βανδαλισμό έκαναν γνωστό με καταγγελία τους μέσω facebook, οι φίλοι του σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης.
Σε αυτή μεταξύ άλλων ζητούν την αποκατάσταση του ιστορικού οχήματος καθώς και την καλύτερη φύλαξη του μουσείου.
«Σήμερα το πρωί δυστυχώς γίναμε για τρίτη και χειρότερη φορά μάρτυρες της λεηλασίας του ιστορικού οχήματος ORIENT EXPRESS που βρίσκεται στον χώρο του Μουσείου μας. Η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Οι πληγές από τα χτυπήματα παραμένουν ανοικτές και πονάνε. Δυστυχώς υπάρχει φύλαξη,  η οποία απορούμε τι κάνει και γιατί υπάρχει. Τρεις κατά σειρά κλοπές στο Μουσείο μας είναι πολλές. Παρακαλούμε για μια ακόμη φορά τον αρμόδιο φορέα του Μουσείου δηλ. τον Ο.Σ.Ε να κάνει κάτι για να σωθεί όλη η ιστορική κληρονομιά που υπάρχει στο μουσείο. Απαιτούμε όμως με κάθε τρόπο την αποκατάσταση του ιστορικού οχήματος. Πρέπει όλοι να στρατευτούμε για την διάσωση των μνημείων από την μανία των ασυνείδητων. Κοινοποιήστε το παρόν μήπως και συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος και σώσουμε ότι μπορέσουμε. Είμαστε όλοι φορτισμένοι συναισθηματικά……..», τονίζουν στην ανάρτηση τους στη σελίδα τους στο facebook.
Δείτε τις φωτογραφίες των φίλων σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης:



Πηγή: seleo.gr

Tο µόνο μεγαλοφυές και απόλυτα σταλινικό έργο της ιστορίας του κινηματογράφου

Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας - Βικιπαίδεια

 

Ιβάν ο τρομερός 


Σοβιετική ταινία σε δύο μέρη (1945 - 1958) σε σκηνοθεσία Σεργκέι Αϊζεστάιν με τους Νικολάι Τσερκάσοφ, Λουντμίλα Τσελικόφσκαγια και Σεραφίνα Μπίρμαν
Κλασική ταινία, από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, με θέμα τις προσπάθειες του τσάρου Ιβάν να ενώσει τα διάφορα κρατίδια της Ρωσίας εναντίον των ξένων και εσωτερικών εχθρών.
Όπως λέει ο Λουί Μαρκορέλ: «Με το πέρασμα του χρόνου, ο "Ιβάν ο Τρομερός" θα φανεί σαν το µόνο μεγαλοφυές και απόλυτα σταλινικό έργο της ιστορίας του κινηματογράφου, ταυτόχρονα αντιδραστικό και γνήσια επαναστατικό σε ό,τι αφορά την ανώτατη εξουσία, που τη δείχνει σαν τον κατεξοχήν απατηλό μύθο».



Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει
Que Dios nos Perdone (Ο θεός να μας συγχωρήσει)


Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει

Αστυνομικό θρίλερ 2016 | Έγχρωμο | Διάρκεια: 126'

Ισπανική ταινία, σκηνοθεσία Ροδρίχο Σορογκογιέν με τους: Αντόνιο ντε λα Τόρε, Ρομπέρτο Άλαμο, Χαβιέρ Περέιρα

Στη φλεγόμενη από τον καύσωνα  Μαδρίτη του 2011μ ένας  βιαστής και serial killer ηλικιωμένων γυναικών αναστατώνει την αστυνομία, που φροντίζει να κρατήσει την υπόθεση μακριά από τον αδηφάγο Τύπο . Η εξιχνίαση της  υπόθεσης ανατίθεται σε ένα εξαιρετικά ιδιόρρυθμο ζευγάρι αστυνομικών, τον εξύθυμο και βίαιο  Χαβιέρ (συγκλονιστική η ερμηνεία του ηθοποιού που τον υποδύεται) και τον εσωστρεφή λόγω του έντονου τραυλισμού του Λουίς.
Οι δύο αστυνομικοί εργάζονται στο απόλυτο σκοτάδι , ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν τα έντονα προσωπικά τους προβλήματα, τη μισοδιαλυμένη του οικογένεια και την εχθρότητα των συναδέλφων του ο ένας και την απόλυτη μοναξιά ο άλλος.
Η ταινία , πέρα από κάποιες εμφανείς σεναριακές αδυναμίες, κυλά μέσα στη διαρκή δράση, εξαιτίας των αλλεπάλληλων ανατροπών , καταφέρνοντας παράλληλα να δώσει την πολιτικοκοινωνική ατμόσφαιρα της σύγχρονης Ισπανίας, μια χώρας σε εμφανή παρακμή, όπου πια κανέας δεν εμπιστεύεται πια κανένα και μοιάζει να είναι παραδομένη στο έλεος του θεού.
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της μουσικής επένδυσης των σκηνών βίας , με οξείς ήχους που παραπέμπουν στις σειρήνες των οχημάτων   άμεσης δράσης, γεγονός που διεγείρει  έντονα το ενδιαφέρον του θεατή.

Θυμόμαστε τα μεγάλα γεγονότα μέσα από σπάνιες φωτογραφίες


Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον τυγχάνει εξαιρέσιμον!

Φόροι

Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα...

Σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν...γαρίδα.
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει,
βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

*
Ό,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει,
στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα,
μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει,
φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα,
του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

*
Ό,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί, το έθνος ας τα τρώγει,
ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει,
χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι
κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.
Τέτοιοι χωριάτες που ΄μαστε αντέχουμε εις όλα
και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

*
Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι
και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι.
Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι
και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι.
Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη
κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

*
Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει,
τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία.
Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει.
γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία.
Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:
Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος.

*
Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει
για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά.
Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει,
χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά
Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος
Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως.

[......]

Φόρον εις το κατούρημα και φόρον εις το κλάμα,
φορολογούνται χωριστά ή και τα δυο αντάμα;
Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον
τυγχάνει εξαιρέσιμον!


 Γεώργιος  Σουρής,   1883

Ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα για την ελληνική παράνοια

Νίκος Α. Μάντης, "Οι τυφλοί", εκδ. Καστανιώτη, 2017

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
«Οι τυφλοί» του Νίκου Α. Μάντη, ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων, κατασκευάζουν έναν λαβύρινθο δίχως έξοδο, διάσπαρτο με κάτοπτρα, αναδεικνύοντας πολυεπίπεδες αντανακλάσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, με πυρήνα τους την ελληνική ακροδεξιά.
Το τελευταίο μυθιστόρημα του Νίκου Μάντη ξεκινά με ένα μάλλον κλασικό «μακγκάφιν», μια αφορμή δηλαδή που στην αρχή του βιβλίου μοιάζει κεντρικής σημασίας, ενώ στη συνέχεια αποκαλύπτεται ως ένα απλό ελατήριο που θέτει σε κίνηση την αφήγηση και σχετικά γρήγορα χάνεται από τον αναγνωστικό ορίζοντα. Όλα ξεκινούν το καλοκαίρι του 2011, όταν ο Ισίδωρος, άνεργος ηθοποιός, μέλος μια ακτιβιστικής ομάδας που στήνει καταστασιακά δρώμενα στην Αθήνα των Αγανακτισμένων, ερωτεύεται τη Σοφία, μια κάπως πιο πετυχημένη συνάδελφό του, που τον φιλοξενεί για λίγες μέρες στο σπίτι της. Άτυχος μέχρι τότε στις ερωτικές του περιπέτειες και σεξουαλικά ματαιωμένος, ο Ισίδωρος νιώθει πως ο έρωτάς του για την Σοφία, αμοιβαίος όπως τον φαντάζεται, επιτελεί πάνω του μια ριζική μεταμόρφωση. Όταν εκείνη εξαφανίζεται, αποφασίζει να την αναζητήσει με κάθε τρόπο και ίσως να την σώσει από κάποιον άγνωστο κίνδυνο, γρήγορα όμως θα εκτραπεί σε μια άλλη πολύ πιο σύνθετη και παρανοϊκή περιπέτεια.
Εγκαταλείποντας το μοτίβο της ερωτικής αναζήτησης, ο Μάντης θα μεταπηδήσει σε ένα άλλο μοτίβο κεντρικών χαρακτήρων, αυτό του μέντορα και του μαθητή, ενός διδύμου που συναντάμε συχνά στο είδος του detective story. Η γνωριμία του Ισίδωρου με τον Κλεάνθη Βρακά, πρώην λογοκριτή της χούντας, από τον οποίο αρχικά θα ζητήσει βοήθεια για να βρει την Σοφία, θα εκτροχιαστεί σε μια καταβύθιση στις υπόγειες στοές της Αθήνας και στα μυστικά της ελληνικής ακροδεξιάς.

Οι μεταλλάξεις της ακροδεξιάς
«Οι τυφλοί» εκτυλίσσονται κατά κύριο λόγο σε τρεις χρόνους: το καλοκαίρι του 2011, όταν οι Αγανακτισμένοι κατακλύζουν την πλατεία Συντάγματος και ο «Διπλούς Πέλεκυς» (μετωνυμία της Χρυσής Αυγής) ετοιμάζεται να μπει στη Βουλή· την άνοιξη του 1972, όταν ο εύζωνας Γιώργος Καρζής ή Κατσής, «ενσάρκωση της ιδέας του έθνους» κατά τη χουντική ορολογία, πρόσωπο με εντυπωσιακή εμφάνιση και τηλεπαθητικές ικανότητες, πρωταγωνιστεί  στις επετειακές εκδηλώσεις της δικτατορίας στο Καλλιμάρμαρο, ενώ ετοιμάζεται να πάρει μέρος σε μια αμφιλεγόμενη θεατρική παράσταση που τελικά θα κοπεί από τη λογοκρισία· το καλοκαίρι του 1985, όταν ο Νέιτ Λάμπερτ, Ελληνοαμερικανός υπάλληλος του ΔΝΤ, θα βρεθεί στις Κυκλάδες αναζητώντας στοιχεία για το θάνατο του πατέρα του, πράκτορα της CIA, τον οποίο για κάποιον λόγο συνδέει με την αριστερή τρομοκρατία.
Ο Μάντης καταφέρνει να υφάνει μια εντυπωσιακή πλοκή που θα συνδέσει τις τρεις ιστορίες και ταυτοχρόνως να ακολουθήσει ακόμη περισσότερα νήματα, που πότε τον οδηγούν στα βάθη της Τουρκίας μετά τη μικρασιατική καταστροφή, πότε στα χρόνια του Εμφυλίου κι άλλοτε ανιχνεύουν την ιστορία των πανκ και των σκίνχεντ στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80.
Παρανοϊκή μυθοπλασία, detective story, πολιτικό μυθιστόρημα: συνδυάζοντας αυτούς τους τρόπους, τα είδη, ο Μάντης στήνει μια εξωφρενική, συνωμοσιολογική αφήγηση για την ελληνική ακροδεξιά, διερευνώντας τις μεταλλάξεις της από την εποχή της χούντας μέχρι σήμερα, ανακαλύπτοντας στις λιγότερο ή περισσότερο παρανοϊκές θεωρητικοποιήσεις της ένα κλειδί για να διαβάσει την ελληνική πραγματικότητα και τη σχέση της με το βαρύ παρελθόν της και την ιστορία.
Η Αριστερά δεν έχει σημαντικό ρόλο στην αφήγηση των «Τυφλών», χρησιμοποιείται ωστόσο συχνά ένα σχήμα που παραπέμπει στη θεωρία των δύο άκρων, κυρίως όταν το μυθιστόρημα περιγράφει την πάνω και την κάτω πλατεία του Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011, αλλά και αλλού.

Σαν σε κινούμενη άμμο
Ποιος όμως είναι αυτός που μιλά στο μυθιστόρημα, και πόσο αξιόπιστο τον καθιστά ο συγγραφέας του; Η αφήγηση παρουσιάζεται εντός του μυθιστορήματος ως ένα χειρόγραφο που βρίσκεται στο δωμάτιο του Νέιτ Λάμπερτ μετά την αυτοκτονία του. Ποιος γράφει αυτό το χειρόγραφο; Ο «προθάλαμος», το εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου, αφήνει την εντύπωση πως το χειρόγραφο το γράφει ο Ισίδωρος. Στο κεφάλαιο με τον τίτλο «μίτος» υπάρχει ένα χειρόγραφο εντός του μυθιστορήματος που, ενώ φαίνεται να περιγράφει μια περιπέτεια των Κλεάνθη-Ισίδωρου, έχει υποσελίδιες σημειώσεις εμφανώς γραμμένες από τον πρώτο και μάλιστα σε πολύ προγενέστερη εποχή. Ο Μάντης τοποθετεί τις αλληλοδιασταυρούμενες ιστορίες του σε μια κινούμενη άμμο, καλλιεργώντας μια διαρκή αβεβαιότητα για την αξιοπιστία της αφήγησής του και δημιουργώντας πολλαπλές αντανακλάσεις του ζεύγους μέντορα-μαθητή· δεν είναι μόνο οι Κλεάνθης-Ισίδωρος, αλλά και ο εύζωνος Γιώργος Κατσής και ο Λουκάς Βακόνδιος, θεωρητικός της οργάνωσης με το όνομα «Ραδάμανθυς», ή ακόμη ο όσιος Μελέτιος και ο προσηλυτισμένος απ’ αυτόν Ευσέβιος (σε μια μικρή ιστορία μες στην ιστορία, που όμως αποτελεί τέλειο καθρέφτισμά της, εισάγοντας και τη χριστιανική παράμετρο πλάι στην αρχαιοελληνική-μυθολογική). Στην παρανοϊκή αφήγηση των «Τυφλών» η πλοκή προχωρά μέσα από παρεξηγήσεις· ο Ισίδωρος, π.χ., καταλαβαίνει τη λέξη «Σωλήν» στο σημείωμα του Κλεάνθη ως αναφορά στο youtube, ενώ πολύ αργότερα ο δεύτερος θα εξηγήσει ότι προκύπτει από το σημείο του σπιτιού του όπου πρωτοανακάλυψε την αόρατη γραφή που μεταγράφει στο περίφημο «Βιβλίο των Πάντων». Δεν στερείται συμβολισμού αυτή η παρεξήγηση, αφού επιτελεί ακριβώς τη μετάβαση από τον υλικό κόσμο του Κλεάνθη (η αόρατη γραφή καταλαμβάνει τους τοίχους του σπιτιού του) στον ψηφιακό του κατά πολύ νεώτερου Ισίδωρου, μεταφέροντας τον συνωμοσιολογικό λόγο στα φόρουμ του διαδικτύου και στα σχόλια κάτω από τα βίντεο του youtube.
Λαβύρινθος και τυφλότητα
Ο Μάντης κατασκευάζει έναν περίπλοκο κόσμο στις 600 σελίδες των «Τυφλών», με πολλαπλά επίπεδα αφήγησης και μια εντυπωσιακή πινακοθήκη προσώπων. Στο κέντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται το θεματικό μοτίβο του λαβύρινθου, κι αυτό με δύο, ή μάλλον τρεις, εκφάνσεις. Λαβύρινθος γίνεται η ίδια η πόλη καθώς οι δύο άντρες προσπαθούν να ανακαλύψουν διαδρομές και μυστικές εισόδους στα έγκατά της, λαβύρινθο αποτελούν οι υπόγειες στοές της που θα τους οδηγήσουν κάποια στιγμή στο βασίλειο των τυφλών, ενώ πάνω από αυτούς υπάρχει ο τρίτος λαβύρινθος, αυτός των ανθρώπινων σκέψεων και των ιδεολογιών, των επιθυμιών και των τραυμάτων, των ονείρων και των παραισθήσεων, ο λαβύρινθος στον οποίο έχει προνομιακή πρόσβαση και δυνατότητα παρέμβασης ο εύζωνας Κατσής. Συγγενική με τον λαβύρινθο η θεματική της τύφλωσης αλλά και της τυφλότητας, από τη μια ασθένεια, από την άλλη εκούσια επιλογή, από τη μια πλήγμα, ανικανότητα να δεις και να ερμηνεύσεις τον κόσμο, από την άλλη πρόσβαση σε μια άλλη όραση που συλλαμβάνει τα μυστικά και τα αόρατα. Λαβύρινθος και τυφλότητα είναι μόνο δύο από τα στοιχεία που παραπέμπουν στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, διαρκώς παρόντα στο μυθιστόρημα, οι 600 σελίδες του οποίου θα τον απέτρεπαν οπωσδήποτε από την απόπειρα να το διαβάσει. Μπόρχες, αλλά και Πύντσον και Μπολάνιο αναγνωρίζονται ως βασικές επιρροές του Μάντη, σε έναν πυκνό, μακροπερίοδο λόγο που συνδυάζει την περιγραφή με το σχόλιο και το στοχασμό, δοκιμάζει πολλαπλές οπτικές γωνίες και εναλλάσσει τα γραμματικά πρόσωπα. Ένα σπουδαίο μυθιστόρημα
Θα μπορούσε να δει κανείς τους «Τυφλούς» και ως μια αφηγηματική άσκηση, ένα παιχνίδι με τα είδη και τη διακειμενικότητα, αν βέβαια κατάφερνε να αντισταθεί στη γοητεία της αφήγησης και στην πειστικότητα της αρχιτεκτονικής κατασκευής. Ο Μάντης χρησιμοποιεί ρεαλιστικά, βιωματικά στοιχεία, όπως π.χ. την προσωπική του εμπειρία ως εύζωνα, για να μπολιάσει με πειστικότητα τις παρανοϊκές αφηγηματικές κατασκευές του και σε κάθε σημείο του βιβλίου του είναι φανερός ο συγγραφικός μόχθος που μεταστοιχειώνει το βίωμα αφαιρώντας του την όποια αυτοαναφορικότητα. Ιδίως τα πιο απομακρυσμένα στο χρόνο κομμάτια της ιστορίας του, όπως το κεφάλαιο με πρωταγωνιστή τον εύζωνα τότε Κατσή ή εκείνο που εκτυλίσσεται στις Κυκλάδες μέσα από τις ημερολογιακές εγγραφές του Λάμπερτ, καταφέρνουν να δημιουργήσουν με δεξιοτεχνικό τρόπο πειστικούς και σύνθετους χαρακτήρες και ατμόσφαιρες, ενώ τα κεφάλαια που αναφέρονται στα πιο κοντινά γεγονότα, όπως αυτά του 2011, φέρνουν συχνά τον αναγνώστη αντιμέτωπο με πιο στερεοτυπικές περιγραφές και πρόσωπα-καρικατούρες.
Χωρίς να έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους ομοτέχνους του, ο Μάντης, παρά τις όποιες υπερβολές του, μας δίνει ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, επιβεβαιώνοντας την άνθιση της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής και την ανάγκη της προώθησής της έξω από τα σύνορα της χώρας μας.

Έφη Γιαννοπούλου
Πηγή: epohi.gr
************************





Οι τυφλοί

Οι τυφλοί


Μυθιστόρημα

Νίκος Α. Μάντης

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2017
608 σελ.
ISBN 978-960-03-6163-6, [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]
Τιμή € 19,08


Καλοκαίρι 2011. Ο Ισίδωρος αναζητά τη Σοφία στα στενά της ταραγμένης Αθήνας. Ο Κλεάνθης, ερασιτέχνης συλλέκτης στοιχείων και φύλακας του "Βιβλίου των Πάντων", πιστεύει ότι μπορεί να τον βοηθήσει.

Απρίλιος 1972. Ο Γιώργος είναι ένας νεαρός εύζωνας που πρόκειται να πρωταγωνιστήσει σε μια θεατρική παράσταση-σταθμό, αλλά και στις επετειακές εκδηλώσεις της δικτατορίας στο Καλλιμάρμαρο. Τι είναι αυτό που τον βασανίζει και γιατί οι τηλεπαθητικές του ικανότητες, που τον ακολουθούν από παιδί, δεν μπορούν να τον σώσουν;

Καλοκαίρι 1985, Κυκλάδες. Ο Νέιτ διερευνά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του, σε μια αναζήτηση όπου η τρομοκρατία, η ψυχεδέλεια κι ένας αινιγματικός ταξιδιώτης με δίχρωμα μάτια μπλέκονται αξεδιάλυτα, αλλοιώνοντας τη λογική μορφή της πραγματικότητας.

Πώς συνδέονται όλες αυτές οι ιστορίες; Ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα για τις εκδοχές της ελληνικής τύφλωσης, για την αφήγηση που δε γνωρίζει όρια, αλλά και για την ίδια την ηδονή της εξιστόρησης, όπου αλλεπάλληλοι λαβύρινθοι ανοίγονται, για να μην κλείσουν ποτέ.
Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γιάννης Παπαγιάννης, Η χαοτική ελληνική πραγματικότητα, "Η Αυγή", 30.7.2017

Χρίστος Παπαγεωργίου, Οι τυφλοί, diastixo.gr, 28.7.2017

Κατερίνα Μαλακατέ, Οι τυφλοί, "Διαβάζοντας", 10.7.2017

Έφη Γιαννοπούλου, Ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα για την ελληνική παράνοια, "Η Εποχή", 9.7.2017

Γιάννης Καλογερόπουλος, Οι τυφλοί, "NO14ME", 26.6.2017

Γιώργος Περαντωνάκης, Τυφλός Μάντης και μπορχεσιανοί λαβύρινθοι, www.bookpress.gr, 19.6.2017

Λίνα Πανταλέων, Στα έγκατα του νου, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 18.6.2017

Αριστοτέλης Σαΐνης, «Έκθεση για τους (Έλληνες) τυφλούς», "Εφημερίδα των Συντακτών", 10.6.2017

Γρηγόρης Μπέκος, Νίκος Α. Μάντης: «Η γλώσσα μας συμπυκνώνει το φορτίο που κουβαλάμε», "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 3.6.2017

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ο εύζωνος με τα δίχρωμα μάτια, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 3.6.2017

Ο Αρκάς δεν είναι πια σκιτσογράφος. Είναι κομματικός προπαγανδιστής!


Ο Αρκάς που συνορεύει με τον νομό Ηλείας





Ο Δημήτρης Ρηγόπουλος είναι φιλελεύθερος. Εγώ μπορεί να τον ονόμαζα και φιλικό προς τη Νέα Δημοκρατία – υποκειμενικά και ίσως αυθαίρετα. Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένας από τους καλύτερους δημοσιογράφους της γενιάς του και δεν θα χαράμιζε την αξιοπιστία του για να κάνει το χατήρι σε κανένα κόμμα.

Γράφει, λοιπόν, ο Δημήτρης Ρηγόπουλος στο facebook, μεταξύ άλλων: «Η Αττική θα έχει ΠΑΝΤΑ φωτιές. Όχι γιατί μας έχουν βάλει στο μάτι κάποιοι «κακοί» (υπάρχουν και τέτοιοι αλλά πολλές μεγάλες πυρκαγιές δεν ξεκίνησαν από «κακούς») αλλά γιατί τις ευνοεί η γεωγραφία της και το μετεωρολογικό της προφίλ: υψηλές θερμοκρασίες που ακολουθούνται, συνήθως, από διεστραμμένα ισχυρούς βοριάδες, κάτι που δεν συμβαίνει ας πούμε στον νομό Θεσσαλονίκης, για παράδειγμα.
Η Αττική κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου βρίσκεται στο «κόκκινο» (επίπεδα 4 και 5) περισσότερες φορές από οποιοδήποτε άλλο νομό στη χώρα. Επίσης, μιλάμε αποκλειστικά για πευκοδάση, το πιο εύφλεκτο δέντρο στη φύση (…). Τα περιθώρια πολιτικής αξιοποίησης των πυρκαγιών είναι λίγο αστεία. Υπάρχουν διαχρονικά μεγάλες ευθύνες για τον γερασμένο πτητικό στόλο, αδυναμία που κάνει μπαμ όταν έχουμε μεγάλες πυρκαγιές ή σημαντικά μέτωπα σε διαφορετικές περιοχές στη χώρα».
Αυτή η ψύχραιμη προσέγγιση θα ισχύει πάντα, όποιος κι αν κυβερνά. Με τη σημείωση βέβαια ότι κυβερνήσεις 40 χρόνων δεν επένδυσαν στη δασοπροστασία αυτής της ευάλωτης χώρας. Και οι καινούργιοι συνεχίζουν να μην το κάνουν».
Στον αντίποδα της ψυχραιμίας, ο σκιτσογράφος που μέρα με τη μέρα μετατρέπεται σε δημοσιογραφικό απόπατο. Ο Αρκάς είναι Αρκάς, δηλαδή από την Αρκαδία, που συνορεύει με την Ηλεία. Όταν ο Νομός Ηλείας καιγόταν το καλοκαίρι του 2007, ο Αρκάς δεν βγήκε στο μπαλκόνι του, δεν μύρισε καμένα, δεν άνοιξε την τηλεόραση να ακούσει για τους δεκάδες νεκρούς. Δέκα χρόνια μετά, ο Αρκάς βλέπει ΣΚΑΪ, ακούει Κυριάκο, ενημερώνεται από Πορτοσάλτε, διαβάζει Άδωνι και σκιτσάρει. Άτοπα, αναίσθητα, χυδαία.
Ο Αρκάς δεν είναι πια σκιτσογράφος. Είναι κομματικός προπαγανδιστής. Τα φύλλα, τα δέντρα, τα δάση, ο πόνος, το χαμένο βιος, όλα στην υπηρεσία του Κόμματος. Ο Αρκάς δεν έχει πια επαγγελματικό ήθος. Ούτε χώρα. Το χειρότερο για έναν καλλιτέχνη, δεν έχει ανθρωπιά. Μόνο κομματική ταυτότητα.