Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2018

ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ



ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Αρμενοπούλου 32
ΑΘΗΝΑ: Σόλωνος 94

Τηλεφωνικό Κέντρο: 2310 208731
email: sales@universitystudiopress.gr

Αν κάποιοι θέλουν να βυθίσουν τη χώρα στον σκοταδισμό, τον εθνικισμό και την στρατοκαυλίαση θα με βρουν απέναντι!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΧειμωνάςΘανάσης Χειμωνάς στο FB : Προτιμώ να με κυβερνά ο Τσίπρας παρά ένας απόστρατος φασίστας!

«Στην τελική, ναι, προτιμώ να με κυβερνά ο Τσίπρας παρά κάποιος απόστρατος φασίστας. Χαίρετε!» έγραψε στο facebook ο γνωστός συγγραφέας.
«..Αν κάποιοι θέλουν να βυθίσουν τη χώρα στον σκοταδισμό, τον εθνικισμό και την στρατοκαυλίαση θα με βρουν απέναντι» έγραψε στο facebook ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς σχετικά με το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη.  Ο Χειμωνάς καταγράφει καθαρά και την προτίμησή του για το ποιος θέλει να κυβερνά τη χώρα.

Ολόκληρη η ανάρτηση

«Όπως ξέρετε, είναι αρχή μου να μην αναφέρομαι ποτέ στους γονείς μου εδώ μέσα. Σήμερα ωστόσο νιώθω πως πρέπει να κάνω μια εξαίρεση. Την εποχή λοιπόν που τα συλλαλητήρια για "Την Μακεδονία μας" ήταν στο φόρτε τους ορισμένα νεαρά μέλη μιας ακροαριστερής οργάνωσης είχαν κολλήσει κάτι αφίσες που έγραφαν: "Να αναγνωριστεί εδώ και τώρα η σλαβομακεδονική μειονότητα της Ελλάδας" ή κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι αυτοί συνελήφθησαν, δικάστηκαν σε δίκες εξπρές (άγνωστο με ποια ακριβώς κατηγορία) και έφαγαν αρκετούς μήνες φυλακή ΧΩΡΙΣ αναστολή. Τότε οι γονείς μου, παρά το γεγονός ότι δεν υιοθετούσαν τα περί σλαβομακεδόνων, υπέγραψαν μαζί με άλλους αξιόλογους διανοουμένους της εποχής ένα κείμενο όπου στηλίτευαν την εξωφρενική αυτή απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης. Στο συλλαλητήριο που ακολούθησε κάποιος ομιλητής διάβασε ένα ένα τα ονόματα όσων είχαν υπογράψει με τον αγανακτισμένο όχλο χιλιάδων από κάτω να τα στολίζει με έναν καταιγισμό από μπινελίκια.
Έχω μεγαλώσει με κάποιες αρχές. Με συγκεκριμένες ιδέες και οράματα. Και δεν σκοπεύω να τα ξεπουλήσω όλα μόνο με τη λογική "Εντάξει μωρέ, ας πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά βλέπουμε". Αν κάποιοι θέλουν να βυθίσουν τη χώρα στον σκοταδισμό, τον εθνικισμό και την στρατοκαυλίαση θα με βρουν απέναντι. Στην τελική, ναι, προτιμώ να με κυβερνά ο Τσίπρας παρά κάποιος απόστρατος φασίστας. Χαίρετε!».

Αραβική Λογοτεχνία

Αποτέλεσμα εικόνας για behind the curtainsNightmare  
A short story  byFaouzi Boukhris*
"Dream is a paved road to

There creeps the evening, slowly submerging the room in darkness. The cracks in the window looking onto the street turn into pale luminous strips. You let yourself enjoy the darkness. You feel that your breathing is growing heavier and heavier as if you were drowning, drowning in the darkness. You start to feel so dull that you cannot even get up.

You take some time to stand up on your feet before the window. You peep through its cracks at the street outside. You peep through the leaks in the curtain of your fortified tower at the trivialities overwhelming everything in everybody everywhere. You enjoy this secret habit of yours: watching people without been seen.

The girl on the balcony across the street is dancing to the rhythm of rock and roll music. You wish that she will respond to your silent call and look at you in loving interest.

At the bottom of the street, there are two silhouettes in a private embrace in the dark, and some children circling around the electric post playing cards…
There come to your ears the microphone cracklings followed immediately by the muezzin’s call for prayer. A few moments later, there will follow the noise of the closing door of the neighbouring shop. The shopkeeper has never missed any appointment to pray in time.

You are getting rid of all the links that connect you to the world and taking refuge in a book against all the trivialities in this world. You strike a match and light a cigarette. You breathe out smoke all over the room. The feeling, however, that you were used to whenever you smoked a cigarette, is turning into an unpleasant feeling that every one of your living organs is burning with the lit cigarette between your lips.

You replay the series of photographs in your imagination. You find the photos more beautiful as you decode their enigmas and unveil that erotic tendency lying behind them. However, the eyes of Laura, the Italian beauty who owns the gallery, remain the most beautiful of all. You tell yourself:
-“Beauty yearns for beauty”.

You remember that Earnest Hemingway had written that the beauty of eyes is a trade mark registered in Italy!

Now, your limbs start feeling heavier and heavier. Strangely enough, when your resistance to sleep weakens, your sensitivity to voices sharpens. The threads relating you to the world of sleep look like an abandoned spider-web are easily torn by the slightest voice frequency. Like a drunk, you start your game: listening to the faraway voices.

The quiet of the night makes faraway voices quite nearer. You can distinguish nothing but the throb of a car that you imagine parking somewhere. You can even see it with your eyes: a car shivering like a frightened animal.

That night, you are sad as you fall asleep. You would never have slept at that hour were you not sad. Sadness weighed down your eyelids. Night was coming in through the window: Utter darkness, sky embroidered with stars, remains of distant voices but no trace of the moon anywhere.

Suddenly, you feel something monstrously heavy lying on your chest, paralyzing you. You cannot move. You felt suffocated. You gather all your strength and try to stand up and get rid of the monstrous weight but in vain.… You fall down helpless. You breathe with great difficulty, as if that you were inhaling the last atom of oxygen into your lungs...

You dig your nails into the giant body, trying to peel it away from your chest. You asked for help in a stifled voice. You start shrieking but you notice that your shrieks are lost in the void. They leave no echo. You scream and scream… but no one can hear you. You wake up terrified, sweating cold beads that roll down your face like snow balls. You are weary, as if you had just come out from under a heap of ruins. You wonder:
-Is it a nightmare?’

Now, moonlight comes in from the window and there is no trace of any of the voices that were echoing around. Silence reigns over the universe. You can always distinguish the voice of silence from all the remaining voices. In the silence, low whispers come to your ears and growing louder and louder with time.

You join your hands together. You inserted them between your thighs next to your genitals. You roll yourself into the foetal position, the way you do whenever you feel cold, or fear, or loneliness.

Finally, warmth envelopes you and runs through your veins. You yawn, and wondered:
-‘Is it a nightmare?’

That was your last thing thought before closing your eyes and dozing off again. Your bladder is full to the brim. You feel the pressure and you realize, in a Pavlovian sense, that the morning has come.
***********
* File:Faouzi bourkhiss.JPGFaouzi Boukhris, is a Moroccan short-story writer, born in Safi, Morocco, on July 17th 1971. He is the author of:" Zoom ", (Short Stories). 
wards our own selves, towards the Realm of Freedom where the relationships between signs and things are at loggerheads… Dream is our downstairs world towards which we should always be guided to discover its spaces."
"Nightmare" is the thirteenth narrative text in the "The Moroccan Dream", An Anthology of Moroccan new short story directed by Mohamed Saïd Raïhani.
****************************



https://img00.deviantart.net/ce13/i/2014/254/3/9/the_nightmare_before_the_night_by_borda-d6v5uck.jpg
    Εφιάλτης
Φάουζι Μπούχρις*
 

Μετάφραση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης
«Το όνειρο είναι ένας στρωμένος δρόμος προς τον εαυτό μας, προς το Βασίλειο της Ελευθερίας, όπου οι συσχετισμοί μεταξύ των συμβόλων και των πραγμάτων βρίσκονται σε πλήρη ασυμφωνία. Το όνειρο είναι ο κάτω κόσμος μας προς τον οποίο καθοδηγούμαστε να ανακαλύψουμε τα κατατόπια του».

Το σκοτάδι έρπει σιγά – σιγά και βυθίζει το δωμάτιο στο σκοτάδι. Οι χαραμάδες στο παράθυρο που βλέπει προς το δρόμο μεταμορφώνονται σε φωτεινές λωρίδες. Νιώθεις την αναπνοή σου να βαραίνει όλο και πιο πολύ λες και πνίγεσαι, πνίγεσαι μέσα στο σκοτάδι. Αρχίζει να σε πιάνει μια νωθρότητα που να μην μπορείς ούτε να σηκωθείς.


Θέλεις κάποιο χρόνο να σταθείς στα πόδια σου μπροστά στο παράθυρο. Κρυφοκοιτάζεις μέσα από τις χαραμάδες έξω στο δρόμο. Κρυφοκοιτάζεις μέσα από τα ανοίγματα της κουρτίνας του οχυρωμένου σου κάστρου τις κοινοτοπίες που κατακλύζουν τα πάντα στον καθένα παντού. Απολαμβάνεις το χούι σου αυτό: το να παρακολουθείς ανθρώπους χωρίς να σε βλέπουν.

Το κορίτσι στο μπαλκόνι στην απέναντι πλευρά του δρόμου χορεύει στο ρυθμό μουσικής ροκ-εντ-ρολ. Θέλεις πολύ να ανταποκριθεί στο σιωπηλό σου κάλεσμα και να σε κοιτάξει με στοργικό ενδιαφέρον.

Κάτω στο δρόμο διακρίνονται δυο σιλουέτες αγκαλιασμένες στο σκοτάδι, και πιο πέρα υπάρχουν κάτι παιδιά γύρω από την κολόνα του ηλεκτρικού που παίζουν χαρτιά.

Στ’ αυτιά σου φτάνουν παράσιτα μικροφώνου για να ακολουθηθούν αμέσως από το κάλεσμα του μουεζίνη για προσευχή. Λίγο αργότερα ακούγεται ο θόρυβος μιας πόρτας που κλείνει στο γειτονικό μαγαζί. Ο καταστηματάρχης ποτέ δεν έχει παραλείψει την έγκαιρη προσέλευσή του στην προσευχή.


Κόβεις όλους τους κρίκους της αλυσίδας που σε συνδέει με τον κόσμο και βρίσκεις καταφύγιο σ’ ένα βιβλίο ενάντια σ’ όλες της κοινοτοπίες αυτού του κόσμου. Ανάβεις ένα σπίρτο και κατόπιν το τσιγάρο. Φλομώνεις όλο το δωμάτιο με καπνό. Η διαπίστωση όμως πως σ’ έχουν χρησιμοποιήσει κάθε φορά που κάπνισες ένα τσιγάρο γίνεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα και νιώθεις πως κάθε σου ζωτικό όργανο καίγεται με το αναμμένο τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη σου.

Φέρνεις στη μνήμη σου μια σειρά από φωτογραφίες. Βρίσκεις τις φωτογραφίες πιο όμορφες καθώς αποκωδικοποιείς το αίνιγμά τους και αποκαλύπτεις εκείνη την ερωτική τάση που κρύβεται μέσα τους. Όμως, τα μάτια της Λάουρας, της Ιταλίδας καλλονής, ιδιοκτήτριας της πινακοθήκης, είναι τα πιο όμορφα όλων. Λες στον εαυτό σου:
⦁    Η ομορφιά λαχταρά την ομορφιά.



Θυμάσαι που ο Έρνεστ Χεμινγουέι έγραψε πως η ομορφιά των ματιών είναι το σήμα κατατεθέν στην Ιταλία!

Τώρα νιώθεις τα μέλη σου όλο και πιο βαριά. Κατά αρκετά παράδοξο τρόπο όταν η αντίστασή σου στον ύπνο εξασθενεί, οξύνεται η ευαισθησία σου στις φωνές. Τα νήματα που σε συνδέουν με τον κόσμο του ύπνου, σαν άδεια δίχτυα αράχνης, εύκολα κόβονται στην ελάχιστη φωνητική συχνότητα. Σαν μεθυσμένος, ξεκινάς το παιχνίδι σου: αφουγκράζεσαι σε μακρινές φωνές.

Η ησυχία της νύχτας φέρνει τις μακρινές φωνές πιο κοντά. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τίποτε παρά τον ρυθμικό θόρυβο ενός αυτοκινήτου που φαντάζεσαι να παρκάρει κάπου. Μπορείς ακόμη να το δεις με τα ίδια σου τα μάτια: ένα αυτοκίνητο που τρέμει σαν τρομαγμένο ζώο.

Εκείνη τη νύχτα είσαι λυπημένος καθώς σε παίρνει ο ύπνος. Ποτέ δε θα έπεφτες για ύπνο αν δεν ήσουν λυπημένος. Η λύπη βάραινε τα βλέφαρά σου. Η νύχτα έμπαινε μέσα από το παράθυρο: βαθύ σκοτάδι, ουρανός κεντημένος με άστρα, υπολείμματα από μακρινές φωνές και κανένα ίχνος σελήνης πουθενά.
Ξαφνικά αισθάνεσαι κάτι τερατωδώς βαρύ να σου πλακώνει το στήθος, να σε παραλύει. Δεν μπορείς να κουνηθείς. Ασφυκτιείς. Καταβάλλεις όλη τη δύναμή σου και προσπαθείς να σταθείς όρθιος για να απαλλαγείς από το τερατώδες αυτό βάρος αλλά του κάκου. Ανήμπορος πέφτεις κάτω. Ανασαίνεις με δυσκολία σαν να εισπνέεις το τελευταίο άτομο οξυγόνου στα πνευμόνια σου…

Χώνεις τα νύχια σου στο γιγάντιο σώμα πασχίζοντας να το διώξεις από το στήθος σου. Ζητάς βοήθεια με πνιχτή φωνή. Αρχίζεις να ουρλιάζεις αλλά διαπιστώνεις πως τα ουρλιαχτά σου χάνονται στο κενό. Δεν αφήνουν κανέναν αντίλαλο. Συνεχίζεις τα ουρλιαχτά αλλά κανείς δε σε ακούει. Ξυπνάς τρομαγμένος με σταγόνες κρύου ιδρώτα να κυλούν στο πρόσωπό σου σαν χιονόμπαλες. Είσαι εξαντλημένος σαν να έχεις βγει κάτω από ένα σωρό ερειπίων.
Αναρωτιέσαι:
⦁    Εφιάλτης είναι;
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTbxWFTlXCbXJ3ZTXrVqayRbTe4GFPx9xwEusvT6PliLSjFSizb8A
Τώρα το φεγγαρόφωτο μπαίνει μέσα από το παράθυρο και δεν υπάρχει ίχνος από καμιά φωνή που αντηχούσε γύρω σου. Σιωπή βασιλεύει σ’ όλο το σύμπαν. Μπορείς πάντα να διακρίνεις την κραυγή της σιωπής από όλες τις υπόλοιπες φωνές. Στη σιωπή σιγανοί ψίθυροι έρχονται στ’ αυτιά σου και γίνονται όλο και πιο δυνατοί με τον χρόνο.


Μπλέκεις το ένα χέρι με το άλλο. Τα βάζεις ανάμεσα στους μηρούς σου κοντά στα αχαμνά σου. Κουλουριάζεσαι σε εμβρυακή θέση, όπως κάνεις κάθε φορά που κρυώνεις ή φοβάσαι ή νιώθεις μοναξιά.

Τελικά  σε τυλίγει μια θαλπωρή που εισβάλει μέσα στις φλέβες σου. Χασμουριέσαι και αναρωτιέσαι:

⦁    Εφιάλτης είναι;

Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκες πριν κλείσεις τα μάτια σου και σε πάρει ξανά ο ύπνος. Η κύστη σου γέμισε και πάει να σκάσει. Αισθάνεσαι την πίεση και συνειδητοποιείς, με Παβλόβια αντίδραση, πως έφεξε η μέρα.




* Ο Φάουζι Μπούχρις είναι Μαροκινός διηγηματογράφος, γεννημένος στην πόλη Σάφι, στο Μαρόκο, στις 17 Ιουλίου 1971. Είναι επίσης ο συγγραφέας της συλλογής διηγημάτων "Zoom".

Ο έξαλλος Χαίντελ

Αποτέλεσμα εικόνας για Christina Pluhar

Handel goes WildSongs 1 Sinfonia (From Alcina HWV 34) 5:01 2 Venti, turbini (Aria di Rinaldo, from Rinaldo HWV 7) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 5:41 3 O sleep, why dost thou leave me (Aria di Semele, from Semele HWV 58) (feat. Nuria Rial) Nuria Rial 3:08 4 Allegro (from Concerto in G minor, RV 157) 4:14 5 Cara sposa (Aria di Rinaldo, from Rinaldo HWV 7) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 9:30 6 Where'er you walk (Aria di Semele, from Semele HWV 58) (feat. Nuria Rial) Nuria Rial 3:37 7 Sinfonia (The Arrival of the Queen of Sheba, from Solomon HWV 67) 4:10 8 Pena tiranna (Aria di Dardano, from Amadigi di Gaula HWV 11) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 6:36 9 Piangerò la sorte mia (Aria di Cleopatra, from Giulio Cesare in Egitto HWV 17) (feat. Nuria Rial) Nuria Rial 5:37 10 Canario (Improvisations based on Girolamo Kapsberger) 4:54 11 Verdi prati (Aria di Ruggiero, from Alcina HWV 34) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 3:45 12 Tu del Ciel ministro eletto (Aria di Bellezza, from Il trionfo del Tempo e del Disinganno HWV 46a) (feat. Nuria Rial) Nuria Rial 3:48 13 Mi lusinga il dolce affetto (Aria di Ruggiero, from Alcina HWV 34) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 6:38 14 Lascia ch'io pianga (Aria di Almirena, from Rinaldo HWV 7) 3:49 15 Ombra mai fu (Aria di Serse, from Serse HWV 40) (feat. Valer Sabadus) Valer Barna-Sabadus 5:02

Αυγή, το κορίτσι που έζησε πριν 9.000 χρόνια στη Θεσσαλία

Πώς θα αισθανόταν ένα 18χρονο κορίτσι που έζησε πριν από 9.000 χρόνια στη Θεσσαλία αν «ταξίδευε» στο σήμερα;


Πώς θα αισθανόταν ένα 18χρονο κορίτσι που έζησε πριν από 9.000 χρόνια στη Θεσσαλία αν «ταξίδευε» στο σήμερα; Δεν μάθουμε ποτέ, σε αντίθεση με την αντίστροφη ερώτηση (τι σκέψεις και συναισθήματα θα μας δημιουργούσε μια τέτοια «συνάντηση»;), που απαντήθηκε στις 19/1 στο αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, με την αποκάλυψη της «Αυγής»: Του αναπλασμένου προσώπου από το κρανίο της κοπέλας, που μαζί με τον σκελετό της, εντοπίστηκε το 1993 στο Σπήλαιο της Θεόπετρας. Η αποκάλυψη του προσώπου έγινε στο τέλος της ημερίδας «Η Αυγή στην αυγή του πολιτισμού», κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις από ομιλητές που κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών γνώσεων, από την αρχαιολογία, την ιστορία της τέχνης και την αρχιτεκτονική ως την οικονομία, το δίκαιο, την ψυχολογία και την αστρονομία, αλλά και από ειδικούς που αναφέρθηκαν στην προϊστορική γαστρονομία, στην ενδυμασία, ακόμα και στην αισθητική.
Η «Αυγή» είναι το δεύτερο δημιούργημα του Ορθοδοντικού Μανώλη Παπαγρηγοράκη, επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά την ανάπλαση το 2010 του προσώπου της Μύρτιδας, του 11χρονου κοριτσιού που έζησε και πέθανε από τυφοειδή πυρετό στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ., διανύοντας ωστόσο μια πολύ πετυχημένη σύγχρονη διαδρομή: Ονομάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη «Φίλη των Στόχων της Χιλιετίας» στο πλαίσιο της παγκόσμιας ενημερωτικής εκστρατείας του οργανισμού για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ενώ σχολικά εγχειρίδια με το πρόσωπό της κυκλοφορούν ως και στην Αυστραλία.
«Η χαρά μου είναι μεγάλη που σήμερα μαζί με τους φίλους και τους συνεργάτες μου παρουσιάζουμε τη δεύτερη ανάπλαση του αρχαίου προσώπου», είπε κατά την έναρξη της ημερίδας ο κ. Παπαγρηγοράκης, αναγγέλλοντας συγχρόνως ένα ευχάριστο νέο: «Φαίνεται ότι το Μουσείο Ακρόπολης γεννά όμορφες ειδήσεις. Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εκδίδουν στις 15 Φεβρουαρίου γραμματόσημο με τη ?Φίλη της Χιλιετίας' του ΟΗΕ, τη Μύρτιδα. Εύχομαι η νέα κόρη, η Αυγή, να έχει την ίδια τύχη», σημείωσε καλώντας το κοινό, που είχε κατακλύσει κυριολεκτικά το αμφιθέατρο, να παρακολουθήσει το «ταξίδι» της αναζήτησης και της έρευνας, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τους ομιλητές.
«Σε περιόδους πολύ μακρινές ή ως προς κοινωνικά στρώματα τα οποία δεν είναι εύκολα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, έχουμε μεγάλα κενά. Εκεί, βρήκατε μια καίρια θέση δραστηριότητας και με την επιστημονική σας ικανότητα κατορθώσατε ένα μικρό ?θαύμα': Να ανασταίνετε ανθρώπους, να μας τους φέρνετε κοντύτερα και να μας δίνετε μια πιο συγκεκριμένη παράσταση δεδομένων όπως δεν την είχαμε πετύχει παλιότερα», ανέφερε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του ο αναπληρωτής πρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Διεθνών Σχέσεων του ΕΚΠΑ, καθηγητής Κωνσταντίνος Μπουραζέλης, αναφερόμενος στον κ. Παπαγρηγοράκη.
«Το Πανεπιστήμιο του Πειραιά έθεσε με μεγάλη χαρά υπό την αιγίδα του τη σημερινή εκδήλωση. Παρά το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο μας δεν θεραπεύει το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο με τη στενή έννοια, σήμερα οι επιστήμες διασταυρώνονται, αλληλοσυμπληρώνονται και προχωρούν συνεργατικά, ανοίγοντας νέους δρόμους. Στην περίπτωση της Μύρτιδας και της Αυγής έχουμε μια άψογη σύμπραξη της επιστήμης και της τέχνης, κάτι πρωτοποριακό και όχι τόσο συνηθισμένο», δήλωσε μεταξύ άλλων στη δική του προσφώνηση ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά, καθηγητής 'Αγγελος Κότιος.
Πηγή: thetoc.gr

Μια αγγελική Άντζελα 56 Μαΐων

Angela, Angela, angelo mio
Io non credevo che questa sera
Sarebbe stato davvero un addio
Angela credimi, io non volevo

Angela, Angela, angelo mio
Quando t'ho detto che voglio andarmene
Volevo solo vederti piangere
Perché mi piace farti soffrire

Volevo farti piangere
Vedere le tue lacrime
Sentire che il tuo cuore
È nelle mie mani

Angela, Angela, angelo mio
Ma tu stasera invece di piangere
Guardi il mio viso in un modo strano
Come se fosse ormai lontano

Ti prego, Angela, no, non andartene
Non puoi lasciarmi quaggiù da solo
Non è possibile che tutto a un tratto
Io possa perderti, perdere tutto

Angela, Angela, angelo mio
Io non credevo che questa sera
Sarebbe stato davvero un addio
Angela credimi io non volevo
Angela, Angela, angelo mio
Angela no, no, non andartene
Angela, Angela, angelo mio

Ένας θαυμάσιος μετα-ιμπρεσιονιστής


Αποτέλεσμα εικόνας για Gustave LoiseauΟ Gustave Loiseau (1865-1935) γεννήθηκε στο Παρίσι. Αρχικά ασχολήθηκε με την διακόσμηση, μια δουλειά που δεν τον άρεσε πολύ. Μόνο το 1887 μια κληρονομιά από τη γιαγιά του του έδωσε την ευκαιρία να εκπληρώσει την φιλοδοξία του να γίνει ζωγράφος. Αφού τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία, εγκατέλειψε τη διακόσμηση και αφιέρωσε τη ζωή του στη ζωγραφική.
Η επίσημη εκπαίδευσή του πραγματοποιήθηκε στην Εcole des Arts Decoratifs στο Παρίσι και αργότερα μπήκε στο στούντιο τουτοπιογράφου  Fernand (Just) Quignon (Γαλλικά, 1854-1941). Παρόλο που ο Loiseau γοητεύτηκε από τους  ωραίους πίνακες του Quignon, ήταν απογοητευμένος από τη μέθοδό του να σκιτσάρει και να ζωγραφίζει  στο στούντιό του. Κατά  τον Loiseau, ήταν απολύτως αδιανόητο να μην αντλεί την έμπνευσή του  απευθείας από τη φύση.
Αποτέλεσμα εικόνας για Pont-Aven
Αναζητώντας ένα μέρος  όπου θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην αγάπη του για τη ζωγραφική τοπίου, ο Loiseau ταξίδεψε στο χωριό Pont-Aven στη Βρετάνη, μια γνωστή καλλιτεχνική αποικία . Εκεί συναντήθηκε με τον Henry Moret, τον Maxime Maufra και άλλους καλλιτέχνες της σχολής Pont-Aven. Έμαθε επίσης πολύ από τον Paul Gauguin ( 1848-1903) ο οποίος είχε επιστρέψει στο Pont-Aven το 1890 από το πρώτο του ταξίδι στην Ταϊτή,  αλλά το αρχικό έργο του Loiseau επηρεάστηκε κυρίως από τον Camille Pissaro (Γαλλικά, 1830-1903) και τον Alfred Sisley.
Μετά από μια περίοδο πειραματισμού με τη στιγματογραφία , ο Loiseau βρήκε το δικό του όραμα της αγροτικής Γαλλίας. Οι καμβάδες του αποκαλύπτουν ενδιαφέρον για τη δημιουργία ενός πιο μελαγχολικού οράματος, αποφεύγοντας το έντονο φως που βρίθει στο έργο των ιμπρεσιονιστών. . Ο Loiseau κοίταζε τη φύση με εξαιρετική ευαισθησία, καθορίζοντας τη δομή και τη μορφή του με σύντομες πινελιές σπασμένου χρώματος, τεχνική που τον τοποθετεί σταθερά μέσα στο κίνημα του μετα-ιμπρεσιονισμού.
Ο Loiseau επέστρεψε στο Παρίσι και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Salon des Independents,  το 1893. Ο κορυφαίος συλλέκτης τέχνης και πρωτοπόρος των ιμπρεσιονιστών Paul Durand-Ruel έβαλε τον καλλιτέχνη να υπογράψει μαζί του συμβόλαιο  το 1894. Αυτή η επιτυχία επέτρεψε στο Loiseau να ταξιδέψει εκτενώς για να ανακαλύψει διαφορετικές περιοχές της Γαλλίας, περνώντας  τα καλοκαίρια του στη Νορμανδία, στη Βρετάνη και, περιστασιακά, στο Dordogne , αλλά επιστρέφοντας το χειμώνα στο Isle-de-France. Οι πίνακές του είναι πιστοί μάρτυρες των ταξιδιών του.
Στα μετέπειτα χρόνια του μοίρασε  το χρόνο του ανάμεσα στο στούντιό του στο Pontoise και ένα νέο στούντιο στο Παρίσι. Έγραψε μια σειρά έργων της πρωτεύουσας και εκεί πέθανε το 1935.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Loiseau απολάμβανε μεγάλη διεθνή επιτυχία, με προστάτες στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη, που συνέλλεγαν τα έργα του. Οι πίνακές του βρίσκονται  σε πολλά μουσεία, σε ιδιωτικές συλλογές και σε σημαντικές γκαλερί στο Παρίσι, το Thyssen-Bornemisza στη Μαδρίτη και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Πηγή:  macconnal-mason.com

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ


VOGLIO UNA CASA
ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ


Voglio una casa, la voglio bella
Piena di luce come una stella
Piena di sole e di fortuna
E sopra il tetto spunti la luna
Piena di riso, piena di pianto
Casa ti sogno, ti sogno tanto
Diridindindin, Diridindin...


Θέλω ένα σπίτι, το θέλω όμορφο 
Γεμάτο φως σαν αστέρι
Γεμάτο ήλιο και τύχη

Πάνω από τη στέγη ολοφώτεινο  το φεγγάρι
Χαμογελαστό ή κλαμένο

Σπίτι τ΄ονείρου μου , σπίτι του ονείρου μου
Ντιριντιντίν, Ντιριντιντίν...


Voglio una casa, per tanta gente
La voglio solida ed accogliente,
Robusta e calda, semplice e vera
Per farci musica matina e sera
E la poesia abbia il suo letto
Voglio abitare sotto a quel tetto.
Diridindindin, Diridindin...


Θέλω ένα σπίτι, για  πολλούς ανθρώπους 
Το θέλω σταθερό και φιλόξενο, 
Στερεό και ζεστό, απλό και αληθινό
Που να παίζουμε μουσική  πρωί και  βράδυ 
Και η ποίηση να έχει το κρεβάτι της 
Θέλω να ζήσω κάτω από αυτή τη στέγη.
 Ντιριντιντίν, Ντιριντιντίν... 

Voglio ogni casa, che sia abitata
E più nessuno dorma per strada
Come un cane a mendicare
Perchè non ha più dove andare
Come una bestia trattato a sputi
E mai nessuno, nessuno lo aiuti.
Diridindindin, Diridindin...


Θέλω κάθε σπίτι να κατοικείται 
Και κανείς να μην κοιμάται στο δρόμο 
Όπως ένας σκύλος που ικετεύει 
Γιατί δεν έχει πια πού να πάει
Όπως ένα ζώο που φτύνουμε
Και ποτέ  κανείς, κανείς δεν το βοηθά.
Ντιριντιντίν, Ντιριντιντίν... 

 Voglio una casa per i ragazzi,
che non sanno mai dove incontrarsi
e per i vecchi, case capienti
che possano vivere con i parenti
case non care, per le famiglie
e che ci nascano figli e figlie.


Θέλω σπίτι για τα παιδιά
Που δεν ξέρουν ποτέ πού να συναντιούνται
Και για τους γέρους , ευρύχωρα σπίτια 
Που μπορούν να ζουν με τους συγγενείς
Σπίτια όχι ακριβά , για οικογένειες
Όπου  γεννιούνται γιοι και κόρες.
Ντιριντιντίν, Ντιριντιντίν... 

Απόδοση στα ελληνικά: gerontakos 
 

Αχ αυτά τα αερολύματα!

Η γρίπη μπορεί να μεταδοθεί μόνο με την αναπνοή, χωρίς καν βήχα ή φτάρνισμαΗ γρίπη μπορεί να μεταδοθεί μόνο με την αναπνοή, χωρίς καν βήχα ή φτάρνισμα!

Πηγή: ygeia-news.com


ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ (ΑΠΕ-ΜΠΕ) - Η μετάδοση της γρίπης είναι ευκολότερη από ό,τι θεωρείτο έως τώρα, καθώς, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, ο ιός της γρίπης μπορεί να εξαπλωθεί απλώς με την αναπνοή, χωρίς βήχα ή φτάρνισμα που εκτοξεύουν μολυσμένα σωματίδια του αρρώστου.
   Οι άνθρωποι συνήθως πιστεύουν ότι θα κολλήσουν γρίπη μόνο αν εκτεθούν στα σταγονίδια κάποιου ασθενούς ή αν πιάσουν κάποια μολυσμένη με τον ιό επιφάνεια. Όμως η νέα μελέτη, που χρηματοδοτήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και το ΚΕΕΛΠΝΟ των ΗΠΑ, δείχνει ότι η εξάπλωση του ιού μπορεί να γίνει μέσω του αέρα ακόμη και με την απλή αναπνοή.
   Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Μέριλαντ, Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, Σαν Χοσέ και Μισούρι, με επικεφαλής τον καθηγητή περιβαλλοντικής υγείας Ντόναλντ Μίλτον του πρώτου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), μελέτησαν 142 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις ανθρώπων με γρίπη.
   Οι επιστήμονες ανέλυσαν τη μολυσματικότητα των ατόμων αυτών σε διάφορες φάσεις (απλή αναπνοή, ομιλία, βήχας, φτάρνισμα) κατά τις τρεις πρώτες μέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων.
   Η ανάλυση των δειγμάτων αποκάλυψε ότι ένας σημαντικός αριθμός ασθενών με γρίπη αποβάλλουν απλώς με την αναπνοή τους στον αέρα μικροσκοπικά μολυσμένα σωματίδια, που μπορούν να μεταδώσουν τον ιό σε άλλους ανθρώπους. Σχεδόν στις μισές περιπτώσεις (48%) ο ιός ήταν παρών στα δείγματα των αερολυμάτων των ασθενών που δεν είχαν βήξει.

 Από την άλλη, δεν παρατηρήθηκε αναλογικά μεγαλύτερη παρουσία του ιού στα αερολύματα από τα φταρνίσματα. Αυτό, κατά τους ερευνητές, σημαίνει ότι, παρά τη διαδεδομένη ευρέως αντίληψη, το φτάρνισμα δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στη μετάδοση της γρίπης.

   «Βρήκαμε ότι οι άνθρωποι με γρίπη μολύνουν τον αέρα γύρω τους με τον ιό απλώς με το να αναπνέουν, χωρίς καν να βήχουν ή να φταρνίζονται. Οι άρρωστοι δημιουργούν μολυσματικά αερολύματα, δηλαδή μικροσκοπικά σταγονίδια που μένουν αιωρούμενα στον αέρα για πολλή ώρα, ακόμη κι όταν δεν βήχουν, ιδίως τις πρώτες μέρες της ασθένειάς τους. Έτσι, όταν κάποιος αρρωσταίνει με γρίπη, πρέπει να μείνει στο σπίτι του και να μην πηγαίνει στη δουλειά του, όπου θα μολύνει και άλλους» δήλωσε ο Μίλτον.

   «Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι η διατήρηση καθαρών των επιφανειών, το συχνό πλύσιμο των χεριών και η αποφυγή των ανθρώπων που βήχουν, δεν παρέχουν πλήρη προστασία από το να κολλήσει κανείς τη γρίπη. Η παραμονή στο σπίτι και η αποφυγή των δημόσιων χώρων μπορούν να "κάνουν τη διαφορά" για τη συγκράτηση της εξάπλωσης του ιού της γρίπης» πρoσέθεσε η ερευνήτρια Σέριλ Έρμαν του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Σαν Χοσέ.

   Το συμπέρασμα είναι ότι όταν κανείς αρχίζει να νιώθει άρρωστος από γρίπη, καλό θα είναι να μένει στο σπίτι του για να μη μολύνει και άλλους. Επίσης, το αντιγριπικό εμβόλιο, αν και δεν είναι τέλειο, μειώνει την πιθανότητα να αρρωστήσει κάποιος σοβαρά.

   Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:
   http://www.pnas.org/content/early/2018/01/17/1716561115.abstract

Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2018

Daylight and the Sun... στο σούρουπο υπό βροχή

Now I cry for daylight
Daylight and the sun
Now I cry for daylight
Daylight everyone

Daylight in my heart
Daylight in the trees
Daylight kisses everything
She can see

There was no light
Only the white night
First born when the sun
Screamed her eyes wide open

Daylight in the fields
Daylight mountains
Fire kisses the floor
Of the lakes and makes shadows



Now I cry for daylight
Daylight and the sun
Now I cry for daylight
Daylight everyone

Daylight in my heart
Daylight in the trees
Daylight kisses everything
She can see

Daylight in my heart
Daylight in the trees
Daylight kisses everything
She can see

Ooh, your dream
Here on the water
Warm the sand
The seagulls calling

Kissed by kindness
Kissed by kindness
Kissed by kindness
Kissed by kindness

Ooh, your dream
Here on the water
Warm the sand
The seagulls calling

Kissed by kindness
Kissed by kindness
Kissed by kindness
Kissed by kindness

You gave me this
Your fire becomes a kiss
You gave me this
Your fire becomes a kiss

ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΣΑΚΙΟΥ ΝΟΡΙΟΥΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΟΛΙΓΟΝ...


Σχετική εικόνα
 
> Αν  εξαιρέσουμε την  πραγματικότητα, όλα τα άλλα  πηγαίνουν υπέροχα..

> Ο χρόνος  είναι ο καλύτερος γιατρός.  Γι αυτό στον ΕΟΠΥΥ σου κλείνουν  ραντεβού για μετά από 4  μήνες.
 
> Όταν με  παίρνουν στο σταθερό του σπιτιού  και με ρωτάνε "πού είσαι;" ,  τους λέω "κλείσε, οδηγάω θα σε  πάρω σε λίγο".

> Ζω  επικίνδυνα..  Ζω τη ζωή μου στα  άκρα..  Μέσα στην αδρεναλίνη.. Τρώω  κουραμπιέ χωρίς πιάτο στο  σαλόνι...

> Ένα παιδικό μου παράπονο είναι πως η  μάνα μου ποτέ δεν μου είπε: "έλα, γιε μου, ένα ακόμα σουβλάκι!..Είναι η δύναμή σου"... Γαμώτο, όλο για φακές και για σπανακόρυζα μου έλεγε...
 
> Σου είπα: σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί..  Τι με παίρνεις κάθε μισή ώρα;

> Τα  καλύτερα κατοικίδια είναι τα ψαράκια. Δύο βδομάδες ξέχασα να τα ταϊσω κι αυτά εκεί, ακούνητα στη γυάλα ανάσκελα κοιμούνται.   Δεν ενοχλούν καθόλου.
 
> Το εγκεφαλικό προυποθέτει εγκέφαλο. Γι΄αυτό  μην αγχώνεστε μερικοί.

> Αν μαζέψω τα "ναι βρε να κανονίσουμε κανά καφέ" που  έχουμε πει με γνωστούς, είμαι κλεισμένος μέχρι το 2019.
> Σημασία δεν έχει ούτε το ταξίδι ούτε ο προορισμός.....Σημασία έχει να βρεις πάρκινγκ όταν φτάσεις.

> Ποτέ δε θα καταλάβω πώς χορταίνουν με σαλάτες, πώς οι περικοπές θα φέρουν ανάπτυξη και πώς απ' το Δημήτρης βγαίνει το "Μήτσος" ...
 
> - Ρε Μάναααα...έπεσε το internet!
   -Να πάρεις μια σκούπα και να το μαζέψεις... Μ' έχετε κάνει υπηρέτρια εδώ μέσα...

> Προσέχω πολύ τη διατροφή μου. Τρώω μόνο μαύρο ψωμί...Ή τέλος πάντων, αυτό το χρώμα που παίρνει, όταν είναι γεμάτο μερέντα!
 
> Η  "δίαιτα από Δευτέρα" είναι.. κινητή εορτή.
 
> Χθες, στην Κίνα εισέβαλαν και λήστεψαν μια τράπεζα. Δόθηκε το σκίτσο των ληστών στην αστυνομία και έχουν ήδη συλληφθεί 1.173.852 ύποπτοι..

> Το πρωί ήμουν στην Εθνική Οδό, κοιτάω αριστερά και τι να δω; Μια τύπισσα, με πατημένα 120, να κοιτάζεται στον πλαϊνό καθρέφτη & να βάζει κραγιόν. Και φυσικά, έτσι αφηρημένη όπως ήταν, είχε αρχίσει να μπαίνει στη λωρίδα μου ! Τρόμαξα τόσο που μου έπεσε η ξυριστική μηχανή απ' το ένα χέρι και το σάντουιτς από το άλλο. Προσπάθησα να  κουμαντάρω το τιμόνι με τα γόνατα, μου φεύγει και το κινητό, όπως το κρατούσα με τον ώμο και μιλούσα, πέφτει μέσα στον καφέ που είχα ανάμεσα στα  πόδια μου... έγιναν τα πλήκτρα του laptop χάλια.. Πάλι καλά που δε βράχηκε η εφημερίδα που είχα πάνω στο τιμόνι... Γυναίκες οδηγοί, σου λέει μετά ! ...
 
> Οι ώρες 6,7,8 θα έπρεπε να βγαίνουν μόνο σε... απόγευμα.

> Αυτά τα πελάγη ευτυχίας προς τα πού πέφτουν, να πάω να αρμενίσω;

> Είμαστε η γενιά που πρόλαβε τη φράση "κράτα τα ρέστα !".

> Ελληνες, ένας λαός που όλη μέρα βλέπει φανατικά εκπομπές "μαγειρικής" και το βράδυ παραγγέλνει delivery!!

> Πήγα σε ένα φαρμακείο να πάρω αντιβηχικό, 30 ευρώ μου λέει, μου κόπηκε ο βήχας.

> Αν περιμένεις τηλέφωνο και δεν χτυπάει, ... πήγαινε τουαλέτα. Πιάνει εννιά στις δέκα.

> - Εισιτήριο έχετε ;
   -Υγεία να έχουμε κι όλα τ' άλλα έρχονται, κύριε ελεγκτά μου !
 
> Αυτό το αστείο που πέφτεις να κοιμηθείς, ξυπνάς μετά από 5 λεπτά και έχουν περάσει 5 ώρες,   πρέπει κάποτε να σταματήσει..

http://2.bp.blogspot.com/-Od0XAXKDQJM/VFJHMKxiZdI/AAAAAAAAAOk/iMMOLwQVlRo/w1200-h630-p-k-no-nu/1953_Magritte_Golconde_80.7x100.6_cm.jpgΟ Μαγκρίτ, ο Ιόλας και ο αυριανισμόςΑποτέλεσμα εικόνας για Ιόλας


Μία από τις ενημερωτικές πινακίδες, στο Μουσείο Magritte, στις Βρυξέλλες, σου αποκαλύπτει τη σχέση του βέλγου ζωγράφου με τον Αλέξανδρο Ιόλα: «Τhe majority of painted works are destined for Belgian clients but Alexandre Iolas continues to promote Magritte by means of exhibitions in Europe and America».
Είναι φανερό ότι, από το 1964, ο έλληνας συλλέκτης προωθεί τον Ρενέ Μαγκρίτ κυρίως στην Αμερική και γίνεται ο βασικός «αυτουργός» για τη διάδοση του έργου του.
Σου δημιουργεί, οπωσδήποτε, διάφορους συνειρμούς το γεγονός ότι ο Ιόλας είχε τόσο μεγάλη επίδραση στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια τέχνη. Και ταυτόχρονα, σου προκαλεί αγανάκτηση και οργή το πώς αντιμετωπίστηκε από την ελληνική πραγματικότητα, στη δεκαετία του ’80.Σχετική εικόνα
Για τους περισσότερους Eλληνες, ο Ιόλας δεν ήταν τίποτε άλλο από ένας φαιδρός ομοφυλόφιλος, που διοργάνωνε όργια και κατουρούσε σε ουρές τραπεζών… Ο πόλεμος που δέχτηκε, ειδικά τα τελευταία χρόνια της ζωής του από τον αυριανισμό, ήταν παρόμοιος με του Χατζηδάκι και πολλών άλλων Ελλήνων που δεν χωρούσαν στην ιδεολογία της πρωτόγονης και χυδαίας βαρβαρότητας του Κουρή και ολόκληρης της «πασοκαρίας» της εποχής. Με αποτέλεσμα, η απαξίωση του συλλέκτη, να οδηγήσει στην μετά θάνατον, λεηλασία της βίλας του στην Αγία Παρασκευή και στο πλιάτσικο σπουδαίων έργων τέχνης, μεταξύ των οποίων και κάποιων «Magritte».
Το ζήτημα βέβαια εδώ, δεν είναι μόνο ο Μαγκρίτ και ο Ιόλας αλλά το διαβρωτικό ρεύμα του αυριανισμού στον πολιτισμό και στην πολιτική της Μεταπολίτευσης. Είναι πραγματικά, ένα ιστορικό φαινόμενο που θα έπρεπε να μελετηθεί διεξοδικά στο μέλλον, δεδομένου πως τις συνέπειές του τις βλέπουμε και σήμερα.
Ο αυριανισμός υπήρξε ένα από τα πιο σηπτικά είδη ολοκληρωτισμού, αν σκεφτεί κανείς ότι απλώθηκε ταυτόχρονα με τον πασοκικό λαϊκισμό και δημιούργησε τον «νεοφασίστα» Ελληνα των ποικίλων χρωμάτων και αποχρώσεων.
Αυτόν που δεν μπορεί να συμπορευτεί με καμία αστική κουλτούρα αλλά επιθυμεί υποσυνείδητα την βαρβαρότητα της δήθεν «παράδοσης» ως άλλοθι για την παραβατικότητά του.
Θα ήταν βέβαια, χρήσιμο, να καταγράψουμε, το ρόλο του Μαγκρίτ και του Ιόλα, στον κόσμο της τέχνης και των κοινωνιών που τους κεφαλαιοποιούν πολιτισμικά. Συνυπολογίζοντας και το ενδιαφέρον που προκαλείται σε όλο και περισσότερους συνειδητοποιημένους ανθρώπους, για τον πλούτο της κληρονομιάς τους. Και για να γίνει εύκολα αντιληπτό αυτό, μπορεί κανείς να σκεφτεί τι αισθανόταν ο κάτοικος της Αθήνας, παρατηρώντας, το 1890, τον κατάμαυρο Παρθενώνα και τι αισθάνεται τώρα. Πόσοι άνθρωποι δούλεψαν -σε σχολεία, σε αφηγήσεις και σε αίθουσες τέχνης- για να περάσει στη συνείδηση των Ελλήνων ότι αυτές οι κολώνες εκεί πάνω είναι το σπουδαιότερο μνημείο του κόσμου…
Δεν υπάρχει πραγματικότητα αν δεν υπάρχει συνείδηση. Και δεν υπάρχει συνείδηση αν δεν βρεθεί τρόπος προστασίας από τους βαρβάρους. Ο Ιόλας, ο Μαγκρίτ και κάθε άλλο αποτύπωμα της ανθρώπινης δημιουργίας θα αποτελούν πάντα στόχους της βαρβαρότητας και του πρωτογονισμού. Ο ιός του αυριανισμού, όμως, στη δική μας περίπτωση, συνεχίζει ακόμα και σήμερα, να μεταλλάσσεται σε άλλες μορφές χυδαιότητας. Σε περίπτερα, σε οθόνες, σε δίκτυα, σε πλατείες, σε κόμματα και σε κοινοβούλια.
«Ο άνθρωπος με το καπέλο είναι ο κος Μέσος Ορος», έλεγε ο Μαγκρίτ, «σε όλη την ανωνυμία του (…) Κι εγώ φοράω καπέλο. Δεν έχω καμιά ιδιαίτερη επιθυμία να ξεχωρίσω από το πλήθος». Με αυτόν τον μέσο όρο έχουμε πρόβλημα στην Ελλάδα. Αν μπορέσουμε κάποτε, να τον αλλάξουμε, κανένας «φασισμός» δεν θα βρει χώρο για να σταθεί δίπλα του και να τον αλώσει…

H ATAKA THΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ: «ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΗΣΤΕ ΟΣΟΥΣ ΕΦΤΑΙΞΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

Τόμας Βίζερ: Βρείτε και τιμωρήστε όσους έφταιξαν για την ελληνική κρίση!

Τόμας Βίζερ: Βρείτε και τιμωρήστε όσους έφταιξαν για την ελληνική κρίση - Media

«Βρείτε και τιμωρήστε όσους έφταιξαν για την ελληνική κρίση!» δηλώνει ο απερχόμενος πρόεδρος του EWG στη Real News. 
Ο Τόμας Βίζερ, μεταξύ άλλων, επισημαίνει στην εφημερίδα ότι οι μόνες χώρες στις οποίες δεν υπήρξε κατανομή ευθυνών είναι η Ελλάδα και η Ιταλία.
********************

ΟΙ ΔΥΟ ΑΣΠΙΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για Στ. ΚατσανέβαςΣτ. Κατσανέβας: «Ζούμε την επανάσταση του ομιλούντος Σύμπαντος»

Στ. Κατσανέβας: «Ζούμε την επανάσταση του ομιλούντος Σύμπαντος»
Ακούγοντας κανείς τον καθηγητή Αστροσωματιδιακής Φυσικής Σταύρο Κατσανέβα, διαισθάνεται αυτό που ομολογεί και ο ίδιος κάποια στιγμή: ότι η επιστήμη είναι μια περιπέτεια. Όχι μόνο επειδή η περιπέτεια αυτή τον οδήγησε φέτος στο τιμόνι του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου Βαρύτητας που εδρεύει στην Πίζα. Ούτε επειδή έχει χρηματίσει, μεταξύ άλλων, πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Αστροσωματιδιακής Φυσικής και Κοσμολογίας (APPEC). Αλλά και επειδή η έρευνα τον έφερε στα πέρατα της Γης. Σε βάθη των 2.500 μέτρων όπου ο ίδιος και οι συνάδελφοί του αναζητούν τα μυστικά της σκοτεινής ύλης μακριά από τη συνεχή «βροχή» σωματιδίων κοσμικής ακτινοβολίας.
Τέτοια «λαγούμια» υπάρχουν ελάχιστα στον κόσμο - ένα είναι στον Καναδά, ένα στο όρος Γκραν Σάσο της Ιταλίας, ένα στο τούνελ Μοντάν της Γαλλίας, ακόμη ένα στην Καμιόκα της Ιαπωνίας. Ένα κομμάτι αυτής της περιπέτειας έζησε όμως και στην Πάμπα της Αργεντινής. «Εκεί, σε μια πεδιάδα 3.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έχουν τοποθετηθεί ανιχνευτές που συλλαμβάνουν τις κοσμικές ακτίνες πολύ υψηλής ενέργειας» διηγείται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο . «Οι συλλέκτες αυτοί έχουν φωτοστοιχεία εμβαπτισμένα στο νερό. Για τους "γκάουτσος", όμως, οι συλλέκτες ήταν θαυμάσιοι στόχοι για να εξασκούνται στη σκοποβολή και να διασκεδάζουν βλέποντας το νερό να βγαίνει σαν πίδακας από τις τρύπες που άνοιγαν οι σφαίρες». Η επιστήμη, όμως, βρήκε τη λύση: «Τοποθετήσαμε στους συλλέκτες ταμπέλες με ονόματα μικρών παιδιών των διπλανών χωριών. Δεν τους πήγαινε να πυροβολήσουν...»
Πριν από λίγες ημέρες ο Σταύρος Κατσανέβας παρουσίασε στις Βρυξέλλες ως πρώην πρόεδρος της APPEC και υπεύθυνος στρατηγικής, τον οδικό χάρτη Αστροσωματιδιακής Φυσικής και Κοσμολογίας. Στο μεταξύ, ο καθηγητής αναζητά ακόμη μια λύση: τον τρόπο για να γίνει στα νερά της Καλαμάτας και της Πύλου ένας ακουστικός ανιχνευτής νετρίνων, που θα είναι ταυτόχρονα ευαίσθητος σε σεισμικά κύματα. «Εκεί, ξέρετε, είναι το πιο βαθύ σημείο της Μεσογείου» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. «Η Γη, συμπληρώνει, είναι ο ανιχνευτής μας. Όποιος θέλει περιπέτεια, ας έρθει να περπατήσει. Περπατώντας μαθαίνουμε. Περπατώντας στη νόηση».





Η συνέντευξη του Σταύρου Κατσανέβα στο Αθηναϊκό Πρακτορείο και τον Περικλή Δημητρολόπουλο




Μιας και είπατε για περιπέτεια, ξέρετε το ανέκδοτο με τους θεωρητικούς φυσικούς;
Ποιο λέτε;
Είναι δυο θεωρητικοί φυσικοί και ανεβαίνουν ένα βουνό. Κάποια στιγμή ο ένας ζητά να μάθει πού ακριβώς βρίσκονται. Ο δεύτερος αρχίζει τους υπολογισμούς. «Το βρήκα» του απαντά στο τέλος. «Είμαστε στην απέναντι κορυφή».
Δεν το ήξερα αυτό. Θα σας πω εγώ ένα άλλο. Είναι ένας αγρότης και έχει μια αγελάδα η οποία δεν κάνει γάλα. Φωνάζει έναν διατροφολόγο, δεν βγάζει άκρη. Μετά καλεί έναν ψυχίατρο, τίποτε. Καταλήγει σε έναν θεωρητικό φυσικό, ο οποίος έρχεται μελετά όλα τα δεδομένα, κάνει τους υπολογισμούς του. «Λοιπόν;» του λέει ο αγρότης. «Τη βρήκα τη λύση» του απαντά ο θεωρητικός φυσικός. «Αλλά με την υπόθεση ότι η αγελάδα είναι σφαιρική».
Τι μας λένε αυτά τα ανέκδοτα για τη φυσική;
Με τη Φυσική συμβαίνει κάτι που φαινομενικά μπορεί να φανεί παράδοξο. Κι αυτό είναι ότι ξεκινάς ανάγοντας το υπό μελέτη αντικείμενο σε ένα σύμπλεγμα σχέσεων που περιγράφονται με μαθηματικές συναρτήσεις. Παράλληλα, όμως, κι εδώ είναι το μεγαλείο της, το διερευνάς κατά κάποιο τρόπο και ενορατικά. Ο Αϊνστάιν ας πούμε διατύπωσε την υπόθεση των βαρυτικών κυμάτων. Τον απασχόλησε το ερώτημα της ύπαρξής τους και πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια για να κατασταλάξει. Το επόμενο μεγάλο ερώτημα, αυτό που κληροδότησε στους επιγόνους του, ήταν πώς θα τα ανιχνεύσουμε. Κι εκεί χρειαζόταν το χάρισμα της ενορατικότητας.
Ο πειραματισμός απαιτεί ενορατικότητα;
Αυτό ακριβώς είναι τα λεγόμενα νοητικά πειράματα. Σας θυμίζω το υποτιθέμενο πείραμα του Γαλιλαίου με τα δυο αντικείμενα διαφορετικού υλικού που ρίχνει από τον πύργο της Πίζας ή του Αϊνστάιν που υφίσταται τη βαρύτητα μέσα στο ασανσέρ που είναι και τα πιο γνωστά. Η ενόραση του περίφημου φυσικού Ρίτσαρντ Φάινμαν ήταν η εικόνα μιας ράβδου και δυο κυλίνδρων και η υπόθεση ότι οι κύλινδροι θα ταλαντωθούν πάνω στη ράβδο όταν περάσει το βαρυτικό κύμα. Αυτό το νοητικό πείραμα διατυπώθηκε το 1957, δηλαδή πριν από εξήντα χρόνια. Έδωσε το έναυσμα στη διερεύνηση ενός νέου ερωτήματος: πώς θα νιώσουν δυο μάζες το πέρασμα του βαρυτικού κύματος; Έτσι δημιουργήσαμε ένα περιβάλλον με τέλειο κενό, ακτίνες λέιζερ, καθρέφτες με απολύτως ίσια επιφάνεια μόνο και μόνο για κατορθώσουμε να δούμε την απειροελάχιστη αλλαγή που φέρνει στις δυο μάζες, δηλαδή τους δυο καθρέφτες, το βαρυτικό κύμα. Αυτά είναι τα σύγχρονα παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων, όπως το Virgo που έχουμε στην Πίζα, παρατηρητήριο που πρόσφατα συμμετείχε στην ανακάλυψη της σύντηξης μελανών οπών και αστέρων νετονίων, μαζί με τα δυο αντίστοιχα αμερικανικά. Ανακαλύψεις που χαρακτηρίσθηκαν επιστημονικά γεγονότα της χρονιάς για δυο συνεχή έτη, από τα περιοδικά Science και Nature, και έδωσαν τελικά το Νόμπελ Φυσικής 2017.
Για πόσο απειροελάχιστη αλλαγή μιλάμε;
Μπορεί και να ακουστεί αστείο. Για το ένα χιλιοστό της διαμέτρου ενός πρωτονίου.
Από αυτό και μόνο υποθέτει κανείς ότι τα βαρυτικά κύματα είναι ο τελευταίος μεγάλος σταρ της Φυσικής. Έτσι είναι;
Προφανώς. Κι εμείς οι φυσικοί είμαστε πανευτυχείς επειδή ζούμε μια μεγάλη επιστημονική επανάσταση.
Μπορείτε να την περιγράψετε;
Έως τώρα παρατηρούσαμε το Σύμπαν με οπτικά μέσα, έστω με την επέκταση τους σε αλλά μήκη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Δηλαδή βασικά με το φως των αστεριών. Τα βαρυτικά κύματα μάς φέρνουν μια νέα πληροφορία. Και για να αντιληφθούμε τη σημασία της θα κάνω μια παρένθεση. Τι είναι η βαρύτητα; Ξεκινάει από τον Νεύτωνα που μας λέει ότι δυο μάζες έλκονται, αποφεύγοντας εσκεμμένα να διατυπώσει το γιατί, εφόσον δεν το γνωρίζει. Έρχεται μετά ο Αϊνστάιν και λέει ότι η αιτία είναι ότι η μάζα αλλά και η ενέργεια παραμορφώνουν τον χωροχρόνο που τις περιβάλλει, έτσι η έλξη μιας μάζας από μιαν άλλη εξηγείται γιατί πχ η πιο μικρή μάζα, ας πούμε η Γη, αλλάζει την τροχιά της ώστε να ακολουθήσει το πιο σύντομο δρόμο στον παραμορφωμένο χώρο που δημιούργησε η μεγαλύτερη, πχ ο Ήλιος. Έτσι μπορούμε να φανταστούμε δυο αστρικά σώματα πχ δυο μαύρες τρύπες των οποίων η βαρυτικη έλξη οδηγείται ως τη σύντηξη. Αυτή η σύντηξη είναι τόσο βίαιη που ο χωροχρόνος παραμορφώνεται βίαια, πάλλεται δηλαδή, δημιουργώντας τα βαρυτικά κύματα.
Σαν το βότσαλο που πετάμε στη λίμνη;
Ακριβώς. Αυτά τα κύματα μπορούμε πλέον να τα ανιχνεύσουμε. Και μάλιστα αυτά που έχουμε ανιχνεύσει έως τώρα έχουν και ακουστικές συχνότητες. Άρα δεν βλέπουμε πλέον μόνο το Σύμπαν στην επιφάνειά του, που είναι το φως και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, αλλά και στο βάθος του, που είναι τα βαρυτικά κύματα. Μου αρέσει να λέω συχνά το εξής: «Αυτή η αιώνια σιωπή του Σύμπαντος με φοβίζει» έλεγε ο Πασκάλ. Ε, λοιπόν, αγαπητέ Πασκαλ, το Σύμπαν έχει πια «ήχο». Κι εμείς τον ακούμε. Όπως είχαμε μπει κάποτε στην εποχή του ομιλούντος κινηματογράφου, τώρα μπαίνουμε στην εποχή του ομιλούντος Σύμπαντος.
Κι εδώ τελειώσαμε με τις αισθήσεις; Ή μετά την όραση και την ακοή μπορούμε να επιστρατεύσουμε κι άλλες για να γνωρίσουμε καλύτερα το Σύμπαν;
Γιατί όχι; Τι είναι η όσφρηση; Είναι σωματίδια που μπαίνουν στη μύτη μας. Παίρνοντας πληροφορίες από τα κοσμικά νετρίνα, αυτά τα φευγαλέα σωματίδια, ίσως αυτό το Σύμπαν θα μπορέσουμε κιόλας να το «μυρίσουμε» ...
Πρακτικά τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Σημαίνει αυτό που δεν παύει ποτέ να με εντυπωσιάζει, ότι η ανθρωπότητα, μελετώντας τα σήματα που διαπερνούν μια δισδιάστατη επιφάνεια, αυτή τη λεπτή μεμβράνη ατμόσφαιρας γύρω από τη γη που κατοικούμε, πάχους μόλις 5-10 χιλιομέτρων, μπορεί να ανακατασκευάσει αυτό που συμβαίνει στον συνολικό όγκο του Σύμπαντος. Από τη δισδιάστατη επιφάνεια να αντιληφθούμε τον τρισδιάστατο όγκο. Ένα είδος «ολογραφίας».
Αλλά εάν το Σύμπαν διαστέλλεται σημαίνει ότι έχει όρια κι ότι πέρα από αυτά τα όρια υπάρχει κάτι. Πώς να το φανταστούμε αυτό το κάτι;
Κατ' αρχάς αυτό που λέμε διαστολή του Σύμπαντος δεν είναι απομάκρυνση από ένα συγκεκριμένο σημείο, η κλασσική εικόνα της έκρηξης, αυτό που συμβαίνει είναι ότι όλα τα σημεία απομακρύνονται το ένα από το άλλο, δημιουργείται δηλαδή χώρος ανάμεσα στους γαλαξίες? Σε δισδιάστατη αναπαράσταση σκεφτείτε τους γαλαξίες πάνω στην επιφάνεια ενός μπαλονιού που φουσκώνει, όλοι απομακρύνονται εξίσου από όλους. Τώρα, επειδή το Big Bang, δηλαδή η αρχή της δημιουργίας των γαλαξιών και των άστρων, έγινε πριν από 15 δισ. χρόνια, οι πληροφορίες που έχουμε είναι αυτές που μπόρεσαν να φτάσουν στη Γη με την ταχύτητα του φωτός, τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα του Σύμπαντος στη διάρκεια αυτών των 15 δισ. χρόνων. Δεν έχουμε πληροφορίες για το τι συμβαίνει πέρα από αυτό τον χρονικό αλλά και χωρικό ορίζοντα.
Σε εικόνα πώς θα το περιγράφατε;
Αν συνεχίσουμε αυτή τη δισδιάστατη αναπαράσταση, και υποθέσουμε ότι είμαστε πάνω σε αυτό το «κοσμικό» μπαλόνι, το «βλέμμα» μας γύρω-γύρω φτάνει μέχρι το Big Bang, καλύπτοντας μια περιορισμένη επιφάνεια αυτού του μπαλονιού, δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Μόνο με το πέρασμα του χρόνου μπαίνουν στο «οπτικό» μας πεδίο κομμάτια του Σύμπαντος που είναι πέρα από αυτό. Γι αυτό μιλάμε για το ορατό Σύμπαν. Και φυσικά ποτέ δεν θα φτάσουμε στην πληρότητα, ποτέ δεν θα δούμε ολόκληρο το μπαλόνι?
Ούτε υποθέσεις δεν μπορούμε να κάνουμε;
Κάποιοι κάνουν. Είναι η υπόθεση των πολλαπλών Συμπάντων. Το Σύμπαν πάντως που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι αυτό που έχει μια περίμετρο χωρική και χρονική, που καθορίζεται από την ταχύτητα του φωτός.
Μέσα σ' αυτό το σύμπλεγμα ύλης και φωτός, αναρωτιέμαι πώς θα έπρεπε να φανταστούμε τη σκοτεινή ύλη;
Δεν είναι τόσο δραματική όσο ακούγεται. Απλά είδαμε κάποια στιγμή ότι τα αστέρια που βρίσκονται στην περιφέρεια σε έναν γαλαξία έτρεχαν με μια ταχύτητα που κανονικά θα έπρεπε να έχουν εκτοξευθεί έξω από αυτόν εάν η ύλη που εκπέμπει φως, η φωτεινή, ήταν η μοναδική ύλη. Κι έτσι καταλάβαμε ότι αυτή η φωτεινή ύλη βρίσκεται σε ένα βαρυτικό πεδίο με μια άλλη ύλη που δεν εκπέμπει φως. Αυτό είναι η σκοτεινή ύλη. Εδώ θα 'πρεπε να αναφέρουμε το ρόλο σ' αυτή τη διαπίστωση, μιας σπουδαίας Αστροφυσικού, της Βέρας Ρούμπιν που δυστυχώς πέθανε στο τέλος του 2016, σε μεγάλη ηλικία, χωρίς να πάρει το Νομπέλ που άξιζε.
Και είναι το επόμενο στοίχημα γνώσης;
Ναι, και είναι ένα στοίχημα που πιστεύουμε, με κάποια ίσως δόση αισιοδοξίας, ότι θα κερδηθεί τα επόμενα δέκα χρόνια. Χωρίς τη σκοτεινή ύλη δεν θα υπήρχαν γαλαξίες. Σημειωτέον δε ότι είναι πέντε με έξι φορές περισσότερη σε σχέση με τη φωτεινή.
Γιατί η Φυσική έχει στραφεί σχεδόν εξολοκλήρου στο Σύμπαν; Με τους φυσικούς νόμους της Γης έχουμε τελειώσει; Τα ξέρουμε όλα πια;
Στο εργαστήριο της Ουρανούπολης, του Αναγεννησιακού Αστρονόμου Τίχο Μπράχε στη Δανία υπάρχει ένα χαρακτηριστικό ανάγλυφο με την εξής επιγραφή: « Όταν κοιτάω πάνω στην πραγματικότητα κοιτάω κάτω, και όταν κοιτάω κάτω στην πραγματικότητα κοιτάω πάνω». Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να σας εξηγήσω πόσο αλληλένδετα είναι όλα αυτά. Με την πρόοδο που κάναμε στη μελέτη των βαρυτικών κυμάτων μπορέσαμε να διαπιστώσουμε ότι σε έναν σεισμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από μετακίνηση μαζών, αλλοιώνεται το βαρυτικό πεδίο. Κι αυτό είναι κάτι που μας βοηθά να εμβαθύνουμε τη γνώση μας γύρω από τη γήινη βαρύτητα, να διατυπώσουμε τεχνολογίες, όχι πρόγνωσης, αλλά έγκαιρης διάγνωσης των σεισμών με αποτέλεσμα τη ανάπτυξη μηχανισμών συναγερμού και προστασίας των πληθυσμών.
Τώρα πια, έπειτα τόσα χρόνια ενασχόλησης με τους συμπαντικούς νόμους, το Σύμπαν σας προκαλεί δέος, όπως άλλοτε ενδεχομένως, ή περιέργεια;
Το δέος απέναντι στον κόσμο, έννοια που περιέχει τον φόβο, είναι δείγμα μυθολογικής ανακατασκευής της πραγματικότητας. «Περιέργεια» είναι αναμφίβολα πιο ωραία λέξη. Ο επιστήμονας, όπως και ο κυνηγός ή ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε εγρήγορση, ώστε να ανακαλύψει ίχνη νέων σχέσεων ανάμεσα στα πράγματα. Μπορούμε να πούμε μάλιστα, ότι το κοινό σημείο ανάμεσα στον λόγο, την τέχνη και την επιστήμη δεν είναι η περιγραφή κάποιας υπερβατικής πραγματικότητας αλλά αυτή η προσπάθεια ανακάλυψης σταθερών σχέσεων ανάμεσα στα φαινόμενα. Η ιδιαιτερότητα της επιστήμης βέβαια είναι ότι τα μαθηματικά και το πείραμα είναι η κυρίαρχη γλώσσα και εργαλείο.
Τι είναι επιστήμη;
Για μένα ο ορισμός της εμπεριέχεται στον ορισμό της τραγωδίας του Αριστοτέλη. Η επιστήμη, όπως και η τραγωδία, βάζει τον άνθρωπο μπροστά σε μια κατάσταση που το παρελθόν δεν είναι δείκτης για το τι πρέπει να γίνει στο μέλλον, δηλαδή το πρακτέον, και έτσι ελέγχει το ήθος του. Για να το πω διαφορετικά, είναι σαν προχωράς σε ένα δάσος και να ανακαλύπτεις δρόμους χωρίς να φτάνεις στο πλατωνικό φως, την τελική ενόραση. Αυτή είναι η ουσία της επιστήμης. Δεν είναι να βρει μια αλήθεια και να την υποδείξει στους άλλους. Η επιστήμη απεχθάνεται το «κλείσιμο της αναπαράστασης», το τελικό σημείο.
Στην επιστημονική έρευνα ποιο είναι το κυρίαρχο συναισθηματικό στοιχείο; Η προσμονή για το αποτέλεσμα ή η απογοήτευση για το γεγονός ότι μπορεί να αργεί να έρθει;
Είναι σαν τον έρωτα, πρέπει να ξέρεις να περιμένεις. Εάν δεν ξέρεις να περιμένεις δεν είσαι καλός επιστήμονας. «Όλα έρχονται τελικά» είχε πει ο Βόλφγκανγκ Πάουλι, «σε αυτόν που ξέρει να περιμένει». Ο ίδιος είχε χρειαστεί να περιμένει τριάντα ολόκληρα χρόνια για να ανιχνευτεί το νετρίνο. Η επιστήμη είναι η τέχνη της αναμονής. Επιστήμη δεν σημαίνει, όπως πολλοί νομίζουν, διαχείριση της βεβαιότητας, αλλά σημαίνει να ψάχνεις και να μη φοβάσαι την αβεβαιότητα, σημαίνει να βρίσκεις το λάθος σου και να δουλεύεις πάνω σε αυτό.
Είναι μια ωραία συμβουλή και για τη ζωή.
Αν το μαθαίναμε αυτό σε κάθε παιδί, θα κάναμε μια καλή αρχή.

Ο κύριος Ιωάννου για τον "γείτονά" του Λαπαθιώτη


 

Δ. Παπανικολάου*:

"Γυρίζοντας (από) πίσω: Ο Ιωάννου κι ο Λαπαθιώτης στο αρχείο των συναισθημάτων"


Στον Γιώργη   
       
«Στάθηκε αδύνατο να μάθω από τους γείτονες κάτι συγκεκριμένο για τους έρωτες του Λαπαθιώτη…».
Και γιατί, αλήθεια, πρέπει να ψάχνει κανείς; Κάτι τέτοιο συνηθίζουν να ρωτούν όσοι πιστεύουν ότι σ’ αυτά τα πράγματα αξίζει να είμαστε και κάπως πιο διακριτικοί.
Ο «κύριος Γιώργος Ιωάννου»Αποτέλεσμα εικόνας για Γιώργος Ιωάννου» πάντως, μέσα δεκαετίας του ’80, φαίνεται να μην έχει πια τέτοιους ενδοιασμούς. Τριγυρνάει τα Εξάρχεια, τη γειτονιά που κατοικεί απ’ όταν ήρθε στην Αθήνα, και ρωτάει πληροφορίες για τον «γείτονά του τον Λαπαθιώτη». Περπατάει και ιχνηλατεί, συνομιλεί με κόσμο που τον γνώρισε, παρατηρεί, ζητάει πληροφορίες και υλικό – υλικό ακόμα και (ακόμα και;) για εκείνους τους έρωτες.
Η πρώτη δημοσίευση της αφήγησης του πεζογράφου Γιώργου Ιωάννου με τίτλο «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης» (Διαβάστε το Εδώ=> Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης) έγινε στο αφιερωματικό τεύχος του περιοδικού Η λέξη για τον μεσοπολεμικό ποιητή το 1984.(2) Αν διαβάσει όμως κανείς ολόκληρο εκείνο το κείμενο, καταλαβαίνει ότι αφορμή για την εμμονή του Ιωάννου με τον Λαπαθιώτη δεν υπήρξε, βεβαίως, το αφιέρωμα ενός περιοδικού. Ούτε, προφανώς, η οικιακή τους γειτνίαση. Όπως σπεύδει, άλλωστε, εξαρχής να διαβεβαιώσει ο συγγραφέας, οι δύο αυτοί συγγραφείς δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα γείτονες. Ο Ιωάννου μετακόμισε στην Αθήνα το 1971 και έζησε την τελευταία δεκαετία της ζωής του στο σπίτι της οδού Δεληγιάννη 3, ένα διαμέρισμα που νοίκιαζε από την τραγουδοποιό Αρλέτα· ήταν το πατρικό της, η ίδια έμενε από πάνω, όταν σε ένα σημείο ο Ιωάννου γράφει «το σπίτι μας», αυτόν μαζί και την Αρλέτα εννοεί. Ο Λαπαθιώτης, πάλι, είχε πεθάνει το 1944 –από κακουχίες, απώλειες, και το δικό του χέρι– λίγους δρόμους παραπάνω, Κουντουριώτου και Οικονόμου. Οι δύο συγγραφείς δεν συνυπήρξαν ποτέ, στην ίδια γειτονιά, ζωντανοί.Αποτέλεσμα εικόνας για Ιωάννου και ο Λαπαθιώτης
Όμως, δεν είναι μια διάθεση να γίνει το κείμενό του πιο γλαφυρό, που φέρνει τον Ιωάννου να φαντάζεται τον Λαπαθιώτη γείτονά του (προειδοποιεί ως προς αυτό: «Να λείπουν από μας οι φενακισμοί. Αυτά τα αφήνω στους κακόγουστους φιλολόγους, που διέπρεψαν φέτος σε καβαφικές αναπαραστάσεις και ρεκασμούς»). Αυτό, αντίθετα, που προσπαθεί, είναι να αφηγηθεί μια ιστορία ξεχασμένη. Αυτό που προσπαθεί, είναι να μνημολογήσει έναν συγγραφέα με τον οποίον τον δένει ό,τι η καθώς πρέπει κριτική ονομάζει «εκλεκτικές συγγένειες» (αφενός για ν’ αποφύγει να ονομάσει ξεκάθαρα αυτό που εννοεί, αφετέρου για να εκπαιδεύσει στο πώς αυτό που εννοείται καλόν είναι να αποφεύγεται). Αυτό που ο Ιωάννου προσπαθεί, έστω και τριγυρνώντας ο ίδιος σε μια γειτονιά και στις αφηγήσεις της για το παρελθόν, είναι να ανασυστήσει: για τους αναγνώστες στοιχεία ενός πολιτισμικού αρχείου γεμάτου κενά, διαγραφές και αποσιωπήσεις· και για τον εαυτό του μια γενεαλογία.
Έτσι λοιπόν, σ’ αυτό το κείμενο, ο Ιωάννου τριγυρίζει και γυρίζει προς τα πίσω. Αρχίζει να περπατάει στη γειτονιά του, να ρωτάει, να παρατηρεί, να περνάει από δρόμο σε δρόμο, να ανασυστήνει τα παλιά κτίρια έτσι όπως θα ήταν όταν ζούσε ο ποιητής, να προσέχει τις τρύπες και τους πεσμένους σοβάδες στους τοίχους των σπιτιών και να σκέφτεται ποιες ιστορίες (και ποια Ιστορία) τα έχει έτσι σημαδέψει, να τον φαντάζεται να πηγαίνει στην ταβέρνα, να χαιρετάει τη γειτονιά (όπως περίπου κάνει και τώρα που τον αναζητεί ο ίδιος ο Ιωάννου), να τον εξεικονίζει όταν πια, στα τελευταία του, θα πρέπει να ήταν πολύ καταπονημένος και οι γείτονες από οίκτο τού πρόσφεραν ένα ποτήρι κρασί –αυτού, που κάποτε ευεργετούσε όσο μπορούσε τους γύρω του–, να σκέφτεται πώς θα έγινε το γιουρούσι στην περιουσία του ποιητή όταν πια είχε πεθάνει. Ακούει ιστορίες για «τον κύριο Ναπολέοντα» και τους κληρονόμους, που ξεπούλησαν τα υπάρχοντά του –«μια βδομάδα κουβαλούσαν τη βιβλιοθήκη του [...] είχε αγανακτήσει η γειτονιά… Κανείς δεν ξέρει την τύχη της βιβλιοθήκης του». Και σκέφτεται τι θα συμβεί και στον ίδιο. Στο τέλος της αφήγησης, καθώς μας λέει «γνωστή πια η μοίρα του γείτονά μου [μα] η μοίρα του γείτονά του όμως άγνωστη», το «Ο κύριος Ναπολέων!» που τόσο πολύ έχουμε ακούσει σε όλη αυτή την αφήγηση, ενώνεται αίφνης με το «ο κύριος Κώστας!», κι οι δυο μαζί με το «ο κύριος Γιώργος!»: μ’ αυτό το τελευταίο θαυμαστικό κλείνει το κείμενο. Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης (σ’ εκείνον είναι το ξαφνικό κλείσιμο του ματιού), ο Γιώργος Ιωάννου! Στην εικόνα έτσι όπως τους θέλει η επίσημη εικονογραφία: να έχουν μείνει μόνοι τους, να έχουν απομείνει μόνο αυτοί· μα τώρα πια, τουλάχιστον σε τούτο το κείμενο, να είναι μαζί.
Απρίλη του 1984 πρωτοδημοσιεύεται «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης», Φλεβάρη του ’85 ο Ιωάννου έχει πεθάνει, από επιπλοκές μιας εγχείρισης ρουτίνας – η Αρλέτα θα κρατήσει για καιρό, και για μνήμη, το διαμέρισμά του στη Δεληγιάννη ανέγγιχτο, όπως το είχε αφήσει πριν φύγει για το νοσοκομείο, έτσι θα το φωτογραφίσει χρόνια μετά η Καθημερινή.
Ακολουθώντας μια εκφρασμένη του επιθυμία, οι εκδόσεις Κέδρος θα συμπεριλάβουν το αφήγημα για τον Λαπαθιώτη ως καταληκτικό κείμενο σε έναν μικρό τόμο που εκδίδεται λίγους μήνες μετά, τέλος ’85, με τίτλο Ο της φύσεως έρως. Εκεί και το έντονο και φιλολογικά διεκδικητικό κείμενο «Ο ερωτικός ποιητής Καβάφης», που είχε δημοσιευθεί με το ψευδώνυμο Παύλος Σιλεντιάριος στο περιοδικό Αμφί, και τώρα πρώτη φορά έβγαινε με το όνομα του Ιωάννου, έστω και μετά θάνατον.(3)
Αν στα παλαιότερα δοκίμιά του έχουμε συνηθίσει να βγαίνει μπροστά ο προσεκτικός φιλόλογος, σε αυτά τα κείμενα τη μέθοδο οργανώνει πια εμφανώς και ο ομοφυλόφιλος συγγραφέας, που βγάζει μπροστά το συναίσθημα, τη διαίσθηση και την ανάγκη για σύνδεση. «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης», υπ’ αυτή την έννοια, μοιάζει και ένα κείμενο ποιητικής, έστω και αναδρομικό.
Αξίζει να προσεχθεί για παράδειγμα πώς, μιλώντας για τον Λαπαθιώτη, ο Ιωάννου παίρνει όλες τις πληροφορίες μιας γειτονιάς –που συνήθως δεν είναι και πολύ υποστηρικτικές στη διαφορά–, τα κουτσομπολιά, τις μνήμες, τα μισόλογα, και μέσα από την προσωπική συμμετοχή και την προσωπική αφήγηση τη δική του, τα μεταμορφώνει. Από καταδικαστικές περιγραφές της ζωής ενός ομοφυλόφιλου, τώρα, στη γραφή ενός άλλου ομοφυλόφιλου συγγραφέα, αυτά γίνονται μέρος μιας νέας ιστορίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το πόσο, σε τούτο το σύντομο κείμενο, ο Ιωάννου βρίσκει τον χώρο να βάλει πολλά πράγματα στη θέση τους, να δώσει πολλές πληροφορίες, να μιλήσει για τα ανέκδοτα ποιήματα του Λαπαθιώτη, να μιλήσει για την τύχη (και τον κατακερματισμό) των καταλοίπων του, να αναφέρει την προσωπική ζωή του, να μιλήσει για τον κύκλο του. Ασφαλώς δεν χρειάζεται να έχει κανείς «εκλεκτικές συγγένειες» με έναν συγγραφέα για να μπορέσει να κάνει μια τέτοια έρευνα. Δεν χρειάζεται δηλαδή, όπως θα πουν πολλοί, ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας που τριγυρίζει μια γειτονιά, για να μάθουμε την ιστορία ενός άλλου ομοφυλόφιλου συγγραφέα που υπήρξε, έστω και φαντασιακά, γείτονάς του.
Κι όμως, στο κείμενο του Ιωάννου τουλάχιστον, κάτι παραπάνω συμβαίνει μ’ αυτή την κίνηση. Με αυτή την εικόνα του ανθρώπου που ιχνηλατεί, ενός αφηγητή μιας ιστορίας που δεν έχει γραφτεί αν και τόσα έχουν γραφτεί, ενός ομοδιηγητικά επιθυμητικού flâneur μιας πόλης που άφησε μέσα της χώρο για τόση αντικανονική επιθυμία, τόσες κρυφές ζωές, τόσα μισόλογα, αυτό που συμβαίνει είναι να ενεργοποιείται, στην πράξη, ένα καινούριο αρχείο.
Δεν είναι, προφανώς, ένα αρχείο όπως το έχουμε συνηθίσει – έρχεται άλλωστε να συμπληρώσει ό,τι εξορισμού λείπει απ’ το επίσημο αρχείο. Καθώς η αντικανονική επιθυμία βγαίνει μπροστά, χαρακτηριστική μιας διάθεσης όχι μόνο για ταύτιση αλλά και για έρευνα (θυμάται ο Ιωάννου πώς πρωτασχολήθηκε με τον Λαπαθιώτη, «τρομοκρατημένος και τσαλαπατημένος, ζώντας μέσα στον εφιάλτη της Κατοχής και της άλλης καταπίεσης, να διαβάζω ό,τι έβρισκα μπροστά μου από τα κείμενά του»), αυτό που αναδύεται είναι μια ιστορία διαφορετική. Κι όσο κι αν μιλάει για ανθρώπους γνωστούς, τούτη η αφήγηση μοιάζει τόσο μ’ αυτές τις ιστορίες που έχουν πάντα να πουν όσες και όσοι έχουν κατά καιρούς προσπαθήσει να ανασύρουν από το πολιτισμικό αρχείο του παρελθόντος τις σκηνές και τα πρόσωπα εκείνα που δεν αντιπροσωπεύτηκαν στο «επίσημο», το «κανονικό» και το «νόμιμο» της κάθε εποχής, και άρα δεν πιάστηκαν εύκολα στα ραντάρ της επίσημης ιστορίας.
Βρισκόμαστε εντελώς μέσα στο πλαίσιο αυτού που η Αμερικανίδα κριτικός Αν Σβέκτοβιτς έχει ονομάσει «ένα αρχείο συναισθημάτων», ένα αρχείο ικανό δηλαδή να ανασύρει εμπειρίες, μνήμες και ταυτοτικές αναζητήσεις τις οποίες κατά κανόνα (και συχνά και κατά σύστημα) αποσιώπησε το επίσημο εθνικό πολιτισμικό/πολιτικό αρχείο.
«Η εστίαση στο τραύμα», λέει η Σβέτκοβιτς, «λειτουργεί ως σημείο εισόδου σε ένα τεράστιο αρχείο συναισθημάτων, των πολλών μορφών της αγάπης, της οργής, της οικειότητας, του πένθους, της ντροπής και τόσων άλλων, που συμμετέχουν στη ζωντάνια και τη δύναμη της queer κουλτούρας στις πολλές της εκφάνσεις. [… Γιατί] το τραύμα θέτει υπό δοκιμασία τις κοινές αντιλήψεις σχετικά με το τι συγκροτεί ένα αρχείο […] το τραύμα ασκεί πίεση στις συμβατικές μορφές τεκμηρίωσης, αναπαράστασης και εορτασμού της μνήμης, δίνοντας έναυσμα σε νέα είδη έκφρασης, όπως είναι η μαρτυρία, και νέες μορφές μνημείων, τελετουργικών και αναπαραστάσεων που αναδεικνύουν συλλογικούς μάρτυρες και κοινά. Απαιτείται λοιπόν ένα ασυνήθιστο αρχείο του οποίου τα υλικά, επειδή υποδεικνύουν τον εφήμερο χαρακτήρα του τραύματος, είναι κι αυτά συχνά εφήμερα».(4)
Έτσι κάπως γυρίζει (από) πίσω και η παράσταση των bijoux de kant.(5) Θυμίζοντας τις πολλαπλές και συχνά αντικανονικές εκδοχές του τραύματος, αλλά και πώς, γύρω, μαζί και μέσα από αυτό, δημιουργείται ένα αρχείο ανοιχτό, ευάλωτο, εφήμερο, αντικανονικό, ένα αρχείο συναισθημάτων. Εκεί που μπορεί να συνυπάρχει η Μπέλλου (στη φωνή της οποίας, επιτέλους, δεν ακούνε όλοι οι άνθρωποι μονάχα «δωρικότητα»· όπως ούτε κι όλοι μας, όταν ακούμε ρεμπέτικα, σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο τους ανδρισμούς τους), ο εστέτ Θάνος Βελούδιος και η συλλογή του με φωτογραφίες γυμνών ανδρών (ένα Physique Pictorial στην Ελλάδα του ’50 που εκθέτει υποκουλτουρικές διαδρομές και αυτοεκτίθεται ως μονομανία), ο Λαπαθιώτης, ο Ιωάννου, η Αρλέτα και «το σπίτι μας».
Ένα σκηνικό σαν λαϊκό πάλκο, κείμενα για την επιθυμία, τη διαφορά, τη μοναξιά, την απώλεια, τη διαπλοκή τους· λέξεις-υπονοούμενα αλλά και τραύμα που ξεκάθαρα θέλει να φτιάξει χώρο για να μοιράζεται· και συναίσθημα που θέλει, γυρίζοντας αντικανονικά πίσω, να ξαναπεί τις ανακατεμένες του συγγένειες και να ζητήσει –εδώ, σ’ αυτή τη σκηνή– οι επίμονες αυτές αισθηματικές γενεαλογίες να μετράνε για Ιστορία.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Το κείμενο γράφτηκε για το πρόγραμμα της παράστασης των bijoux de kant Λαπαθιώτης («Κάτω Χώρος», Θέατρο του Νέου Κόσμου). Ο θεατρικός μονόλογος, που ερμηνεύει ο Αντώνης Γκρίτσης και σκηνοθέτησε ο Γιάννης Σκουρλέτης, βασίζεται στο κείμενο του Ιωάννου «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης» πλαισιωμένο από άλλα κείμενα του Ιωάννου και του Λαπαθιώτη. Ένα απόσπασμα μπορεί να δει κανείς εδώ https://www.youtube.com/watch?v=hYoH5f8vg9g
2. Γιώργος Ιωάννου, «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης», πρώτη δημοσίευση Η λέξη, τχ. 33, Μάρτης-Απρίλης 1984, σ. 204-216. Αναδημοσιευμένο στο Γιώργος Ιωάννου, Ο της φύσεως έρως, Κέδρος, 1985, σ. 113-126. Αναδημοσιευμένο επίσης στο ιστολόγιο του Γιώργου Σαραντάκου, http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/iwannou_lapaqiwths.html
3. Πρώτη δημοσίευση: Αμφί, περίοδος Β΄, τχ. 16-17, Άνοιξη-Καλοκαίρι 1984, σ. 14-18. Αναδημοσίεση στο Ο της φύσεως έρως, σ. 104-112.
4. Ann Cvetkovich, An Archive of Feelings: Trauma, Sexuality, and Lesbian Public Cultures, Ντάραμ, Duke University Press, 2003, σ. 7.
5. Έχει ενδιαφέρον και το πώς η ίδια η παράσταση έχει εξελιχθεί. Ξεκίνησε ως πείραμα της ομάδας, στον χώρο των μπιζού ντε καντ στην οδό Αθηνάς, με πρώτη βάση το κείμενο του Ιωάννου για τον Λαπαθιώτη, που έδωσε και τον πρώτο της τίτλο. Αποσπάσματα από κείμενα και των δύο συγγραφέων προστέθηκαν και αφαιρέθηκαν στις διαδοχικές εκδοχές της παράστασης που ακολούθησαν, το καλοκαίρι του 2017, τον χειμώνα του 2016-2017 και το φθινόπωρο του 2017, κάνοντας το πρώτο κείμενο να μοιάζει με τον καμβά που πάνω του αναπτυσσόταν ένα πολύμορφο και ρευστό κείμενο για τη μνήμη, το τραύμα και την ταυτότητα.

(ΧΡΟΝΟΣ, Ιανουάριος 2018)
*
Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
http://www.mod-langs.ox.ac.uk/people/dimitris-papanikolaou